Rudi De Kerpel

Er is duidelijk maar één oplossing om het toenemend zwaar crimineel geweld in Brussel in te dijken: iedereen met een dubbele nationaliteit die misdrijven pleegt van dit kaliber: uitleveren aan het moederland! Het zal ons niet alleen veel geld en problemen besparen maar ook een duidelijk signaal zijn dat iedereen welkom is maar niet om te stelen, roven en moorden... Men weet zeer goed dat men in Marokko of Turkijke heel anders omgaat met dit soort misdaden dan in België.... Het zal een zeer repressief en ontradend effect hebben op de kandidaat criminelen...

Je kan in dit land beter asielzoeker zijn dan werkloos.

De eerste krijgt 15.000 € per maand (500 x 30), de tweede maximaal 1.200 € (als gezindshoofd).

Afgelopen week nam burgemeester Leers van Maastricht ontslag uit zijn functie van burgemeester. De aanleiding hiervan waren een aantal onduidelijkheden rond de bouw van zijn buitenverblijf in Bulgarije. Die onduidelijkheden blijken ondertussen misverstanden te zijn, gebaseerd op een slechte communicatie van de burgemeester zelf die van mening was dat hij over zijn privé-aangelegenheden geen uitleg hoefde te geven.  Uiteindelijk bleek er dus niets aan de hand. 

'Een postnationaal Europa is een fictie', schrijft DERK JAN EPPINK . Verhofstadts essay zou een vlucht zijn uit de Belgische werkelijkheid.

Toen Guy Verhofstadt in Le Monde het Franse debat over nationale identiteit vergeleek met de geest van het Vichy-regime, noemde de Franse minister van Buitenlandse Zaken, Bernard Kouchner, hem 'een beetje gek'. De redenering van Verhofstadt wordt steeds gekker. Hij schrijft in De Standaard dat 'de uiterste consequentie van het identiteitsdenken de gaskamers van Auschwitz zijn' (DS 24 februari).

Verhofstadt leeft in een wereld die niet bestaat. Hij is wereldvreemd. In de huidige Europese Unie zijn natiestaten de regel; niet de uitzondering. Fransen, Italianen, Polen, Zweden, Denen, Britten, Nederlanders, Duitsers definiëren hun identiteit in de eerste plaats via hun natiestaat. Ze voelen zich deel van die gemeenschap die wordt verbonden door taal, geschiedenis, publieke opinie, traditie en waarden.

België is de uitzondering op die regel. Het is geen natiestaat, want binnen België heeft iedereen zijn eigen identificatie: Vlaams, Waals, Franstalige, Brussels, Belgisch of Europees? Bij gebrek aan een natiestaat zien veel inwoners van België in Europa een Ersatznation. Dat geldt ook voor Verhofstadt.

Oranjegevoel

Ik kom uit een natiestaat en herken de kenmerken direct. In Nederland is de nationale identiteit omhuld door een 'oranjegevoel' waardoor men het woord nationalisme niet hoeft te gebruiken. Maar Nederlanders zijn nationalistisch, ook al ontkennen ze dat. Fransen schamen zich niet voor hun natiestaat, zoals Verhofstadt heeft gemerkt na zijn artikel in Le Monde. Duitsers moeten hun 'nationale identiteit' wat omfloerst bespreken, wegens de geschiedenis, net als Oostenrijkers. Britten hebben een uitgesproken nationale identiteit omdat ze als enig West-Europees land de Tweede Wereldoorlog hebben gewonnen. De Poolse nationale identiteit is geboren uit verzet tegen de grote buurlanden. Een postnationaal Europa is een fictie. Nieuwe EU-lidstaten traden toe tot de EU om hun natiestaat te versterken in een groter geheel. Wat is de Europese identiteit?

Die Europese identiteit bestaat niet, behalve misschien in het Europees Parlement. Er is wel een gemeenschappelijke Europese cultuur, van joods-christelijke strekking, waar de Europese staten hun waardenpatroon aan hebben ontleend. Deze cultuur heeft de bouwstenen aangereikt waarop onze maatschappijen zijn georganiseerd, zoals een democratische rechtstaat. Maar een Fin en een Italiaan hebben niet dezelfde 'Europese identiteit', want ze zijn niet hetzelfde. Er is geen Europees volk en zelfs geen Europese publieke opinie. Daarom is het huidige Europa vooral een 'Europa van de natiestaten' die in Brussel delen van hun soevereiniteit samenbrengen om een meerwaarde te creëren, zoals een interne markt of een gemeenschappelijke munt. Daarom ben ik voor een 'Verenigd Europa van Staten'.

Zelfs in een globaliserende wereld waarin continenten die ver weg leken steeds dichterbij komen, groeit juist de behoefte aan een eigen identiteit. Wie zijn we en waar staat onze maatschappij voor? Dat proces voltrekt zich in veel Europese landen. Die vragen worden nog versterkt door massale immigratie van mensen met een andere cultuur politieke achtergrond. In zijn eerste Burgermanifest schreef Verhofstadt nog over 'de spanning tussen Westerse waarden en de islam' op gebieden zoals vrijheid van meningsuiting, vrijheid van godsdienst en gelijkwaardigheid van man en vrouw. Nu beweert hij precies het tegenovergestelde van dat discours. Wie op die spanning wijst, is ineens een 'nationalist'. Verhofstadt ontkent die spanningen nu, hij relativeert de westerse waarden. De uiterste consequentie van zijn denken is culturele capitulatie en nihilisme.

Zijn verwijzing naar Auschwitz is absurd

De twintigste eeuw werd gekenmerkt door totalitaire filosofieën met een universele pretentie. Auschwitz was het gevolg van het nationaalsocialisme en de werkkampen van Stalin en Mao sproten voort uit het communisme. Beide streefden naar een wereldheerschappij, uit naam van atheïstische theorieën, zoals een vernietigende rassenleer en de dictatuur van het proletariaat. Beide ontkenden nationale identiteiten van natiestaten.

Verhofstadt zit op een dwaalspoor. Hij is voor een federale Europese entiteit, zoals veel Belgische politici. Zij zoeken Europa als Ersatznation omdat ze de problemen in eigen land niet kunnen oplossen. Het Belgisch model wordt onbetaalbaar, het Belgisch bestel niet hervormbaar en Brussel onbestuurbaar. Europees federaal idealisme is een vlucht uit de Belgische werkelijkheid. Verhofstadt pleit voor een Europese belasting en vindt dat Europa via de uitgifte van obligaties schulden moet maken. Hij herhaalt alle fouten van zijn Belgische regering.

In zijn eigen liberale fractie in het Europees Parlement heeft Verhofstadt Ieren, Finnen, Nederlanders, Italianen, Spanjaarden en Fransen. Durven zij - net als hun fractieleider - thuis zeggen dat hun 'nationale identiteit' een crimineel concept is dat ultiem kan leiden tot gaskamers? Laat Verhofstadt zijn betoog in De Standaard eens afsteken in zijn eigen fractie. Ik kom graag kijken.

GENT Na een roerige gemeenteraadszitting besloot het Gentse schepencollege om alle handtekeningen voor de omstreden volksraadpleging uit 2003 te hertellen. Een rechtbank zal een onafhankelijke expert aanwijzen.

Bron: Het Nieuwsblad 25/02/2010

Dit is een grote overwinning Arthur De Decker, van het samenwerkingsverband districtsraden

Catharina Segers (Open VLD), schepen van Burgerzaken, beleefde haar beste avond niet. Eerst werd ze door de oppositie onder vuur genomen voor haar optreden bij enkele omstreden huwelijken. Daarna kreeg ze de voltallige oppositie over zich in de zaak van de volksraadpleging. Zeven jaar geleden oordeelde het schepencollege dat er te weinig handtekeningen waren voor een referendum over districtsraden, maar de Raad van State heeft dat besluit onlangs vernietigd. Gemeenteraadslid Isabelle De Clercq (LDD), destijds nog als CD&V-raadslid een van de grote promotoren van districtsraden, deed een voorstel om een toezichtcomité de handtekeningen te laten hertellen.

Niet wettelijk

Segers weigerde op die vraag in te gaan omdat een comité volgens haar niet wettelijk is. Ze stelde voor de geschrapte handtekeningen opnieuw te controleren. Een rechtbank zou worden gevraagd om een deskundige aan te stellen.

'Als het voor de eisers slecht afloopt, dan moeten zij de kosten betalen', luidde haar voorstel. Daarop barstte de oppositie weer los. Burgemeester Termont laste een schorsing in en kwam met een nieuw voorstel. Er komt een algehele hertelling en stad Gent draagt de kosten.

'Ja, dat zal geld kosten. Maar dat is de prijs van de democratie. Een beëdigde onafhankelijke expert is de enige objectieve aanpak', zegt burgemeester Daniël Termont (SP.A). 'Daardoor tonen we respect voor alle burgers die de petitie hebben ondertekend. Als er genoeg geldige stemmen zijn, dan komt er een volksraadpleging. Volgens mij heb je wel geen districtsraden nodig in Gent.'

Initiatiefnemer Arthur De Decker spreekt van een 'grote overwinning'. 'Maar ik heb veel vragen. Wie gaat mijn raadsman betalen? Kan ik die expert opdrachten geven? Ja, ik ben nog steeds van de zin van districtsraden overtuigd. De gebiedsgerichte werking toont te veel mankementen', aldus De Decker.

Net terug van skivakantie helderde Jean-Marie in De Zevende Dag de laatste onduidelijkheden op rond het interview van Boudewijn.

Update: Op het partijbestuur vanmiddag verontschuldigde Boudewijn zich voor de verwarring die hij heeft doen ontstaan. "Ik erken dat ik een fout heb gemaakt", zegt hij in een persbericht. De rest van het bericht klinkt als volgt: "Vlaams Parlementslid Boudewijn Bouckaert erkent een fout te hebben gemaakt door een belangrijke strategische kwestie die de partij aanbelangt, namelijk het eventueel samengaan met andere partijen, niet op voorhand door te praten binnen de partij."

"Ik had daarvoor geen mandaat en verontschuldig me dan ook bij de kiezers van mijn partij voor de verwarring die hierdoor eventueel is ontstaan.Ik trek me tot nader order terug uit het partijbestuur maar blijf verder enthousiast werken voor het liberaal project dat LDD nastreeft."

Open - brief van Boudewijn Bouckaert - Vlaams Volksvertegenwoordiger Lijst Dedecker naar aanleiding zijn Knack interview van deze week.

Ik kan me voorstellen dat u geen echt Krokusgevoel kreeg bij het lezen van de berichtgeving over mijn interview van Knack van deze week.

Velen onder u hebben zich in de verkiezingscampagne hard ingezet om onder meer mij aan een parlementszetel te helpen. Ik ben het aan jullie dan ook verplicht wat uitleg te geven over mijn opinies in het interview.

Vooraf moet ik opmerken dat u niet moet afgaan op de berichtgeving in de kranten over het interview. In deze berichtgeving worden er zinnetjes en woordjes uit mijn interview geknipt en in een context gegoten die niet uit mijn pen komt. Daar heb ik geen controle over. Dat is het risico bij elk artikel of interview. Als je dit risico niet durft nemen stop je gewoon best met publiceren en misschien best ook met politiek.

Ik zou u dan ook aanraden af te gaan op het interview zelf.

Het interview gaat slechts gedeeltelijk over onze partij, LDD. In het interview heb ik het, als bevoorrechte getuige, over de recente geschiedenis van het liberalisme in Vlaanderen. Ik geef een schets over het verraad van Verhofstadt aan het liberalisme in zijn paarse regeringsavonturen en hoe uit deze onvrede LDD is ontstaan.

Ik stel ook zeer duidelijk dat LDD op dit ogenblik de enige Vlaamsgezinde liberale partij is en dat we voor LDD voluit moeten gaan.

Het is echter niet verboden onze gedachten te laten gaan over de verdere toekomst. Hierbij stel ik vast dat in de VLD er misschien iets ten goede kan veranderen met het nieuwe team van Alexander Decroo- Patricia Ceysens en Vincent Van Quickenborne en dat het bijgevolg niet uitgesloten kan worden dat er, maar zeker pas na de verkiezingen, kan gepraat worden met de VLD. Ik stel daarbij ook zeer duidelijk dat dit met deze VLD niet kan. Zij is niet Vlaams genoeg en zit op vlak van het migratieprobleem nog te veel gevangen in het politieke correcte discours.

Ik geef echter wel toe- mea culpa- dat er in het interview passages voorkomen, die ik er, achteraf gezien, liever niet had in gezien. Bij het nalezen ervan, vorige week, heb ik over het hoofd gezien deze aan te passen.

‘We zijn onze drive kwijt’.

Een fataal zinnetje dat er door Knack werd uitgelicht als titel en dat natuurlijk gretig werd overgenomen door de andere kranten. In mijn mondeling interview werd dit verder geduid als de ‘flow’ van de partij die het gevolg was van de grote media-aandacht die aan onze voorzitter Jean-Marie Dedecker werd besteed. De partij dreef grotendeels op die ’flow’. Ik heb gezegd dat die media-aandacht niet kon blijven duren en dat de partij bijgevolg op andere boegbeelden en op haar parlementair werk moet steunen om bij de bevolking aan te slaan. Deze nuances zijn tussen de plooien gevallen en ik had die er opnieuw moeten laten aan toevoegen.

Is de ‘flow’ op de media-aandacht rond Jean-Marie wat verminderd, onze ‘drive’ zijn we als partij absoluut niet kwijt. Onze lokale afdelingen geraken meer en meer gestructureerd en kunnen zich voorbereiden op de plaatselijke verkiezingen. Onze parlementairen werken hard, in de commissies en de plenaire. Dat is nu misschien nog niet goed zichtbaar, maar dat komt wel. We hebben nu een goed ledenblad AHA en het dossier Focus. Onlangs hebben Anne De Baetzelier en ikzelf een levendige en deskundig onderbouwde studiedag georganiseerd over de herwaardering van het beroepsonderwijs. Ik kan nog een tijdje verdergaan. Die drive zullen we in de toekomst verder moeten aansturen omdat we niet eeuwig op de ‘hype’ rond Jean-Marie kunnen blijven teren.

Laat u dus niet ontmoedigen door dit ‘fatale zinnetje’ dat er eigenlijk zo, losgerukt van zijn context, niet had mogen staan.

‘Bestaat er een kans dat u nog naar de oude stal terugkeert? Dat sluit ik absoluut niet uit.’

Voor wie denkt dat ik met dit antwoord wou suggereren dat ik plannen heb om een overtocht naar de VLD te maken, wil ik heel formeel zijn. Hiervan is geen sprake en ik blijf bij LDD zolang de partij bestaat. Dat ik heb ik ook gezegd op VRT-radio en op AVS-televisie. Ik sluit echter niet uit dat in de verdere toekomst, maar zeker niet in de komende jaren, LDD en VLD samen aan tafel zitten en praten over de hereniging van de liberalen in Vlaanderen. De voorwaarden hiervoor heb ik reeds eerder vermeld.

Samenwerking van Vlaamsgezinde liberalen van verschillende herkomst (dus niet alleen LDD en VLD) zal gestimuleerd worden in de nieuwe denktank ‘Libera!’. Deze denktank zal niets te maken hebben met partijpolitiek en moet dan ook niet als een vehikel gezien worden ter voorbereiding van een samensmelten van partijen. De denktank wil liberale analyses en ideeën uitwerken, die zeker voor LDD een inspiratiebron kunnen zijn. Ik hoop u op de activiteiten van Libera! te mogen ontmoeten.

Beste vrienden van LDD, welke speculaties we ook ontwikkelen over toekomstige politieke ontwikkelingen, vast staat dat wie echt liberaal is, wie echt Vlaamsgezind is, voor de komende jaren één grote opdracht heeft, nl. LDD zo sterk mogelijk te maken en uit te bouwen tot een stabiele en strijdbare politieke formatie.

Sommige passages in het interview hebben wellicht bij jullie een ontmoedigend effect gehad. Daarvoor mijn excuses. Dit heb ik met deze brief willen rechtzetten. Er zal ook wel ‘collateral damage’ zijn naar kiezers toe. Dat kan ik met deze brief jammer genoeg niet rechtzetten. Ik steek een tandje bij in de komende maanden om met volle kracht de federale verkiezingen in te gaan en er opnieuw een succes voor LDD van te maken.

Boudewijn Bouckaert
Vlaams Volksvertegenwoordiger