Open brief aan Filip Watteeuw

Beste Filip,

“Beter toch iets meer in de diepte kijken”, schreef u als reactie op een bericht dat ik postte op Twitter naar aanleiding van de stopzetting van een interieurzaak in de binnenstad, waarbij de zaakvoerster het circulatieplan als de grote boosdoener aanwees. Haar klanten vonden, letterlijk, de weg niet meer naar haar zaak.

 
Weet je wat het pijnlijkste is aan je reactie, Filip? Dat je niet begrijpt wat dat betekent, ondernemen. Voor groen/links zijn ondernemers veelal een noodzakelijk kwaad: dames en kerels die er de kantjes vanaf lopen, met dikke auto’s rondrijden en zo weinig mogelijk belastingen betalen.
Maar geloof me, daarvoor is 98% van mijn collega’s géén ondernemer geworden. Ze zijn dat geworden omdat ze een droom hebben. Omdat ze geloven dat ze mensen kunnen helpen met een nieuw product of dienst, hen het leven gemakkelijker kunnen maken. Of omdat ze over een talent beschikken dat ze willen exploiteren. Hun grenzen willen verleggen, ja, zelfs de nieuwe Steve Jobs of Mark Zuckerberg willen worden.  
 
Ondernemen begint met een droom en een idee, maar dan volgt de keiharde opstart. Niet alleen pa en ma overtuigen, die liever zouden hebben dat je ambtenaar wordt bij een of andere organisatie waardoor je verzekerd bent van, godbetert, ‘een goed pensioen’ (dat zei mijn moeder toch altijd).
 
Ondernemen is kiezen om 60 tot 80 uur per week te werken, door te zetten, tegenslagen te trotseren, je eigen weg te zoeken, waarbij de balans tussen privé en werk vaak zoekraakt. En als je idee dan werkelijk aanslaat: genieten van je succes en doorgaan. Nog meer investeren, nog meer risico nemen, nog beter proberen doen. Ieder dag opnieuw. En ja, na een paar jaar misschien het dubbele verdienen van een standaard werknemer. 
 
Dat is ondernemen, Filip, en als je dan het slachtoffer wordt van omstandigheden die ervoor zorgen dat klanten je nog amper kunnen bereiken…Dat doet dat zeer, dan voel je je machteloos… 
 
En ja Filip, ik heb naar de cijfers van deze zaak gekeken: ze keerden zichzelf 22.000 euro per jaar uit, het equivalent van de vergoeding die jullie krijgen om vijf keer naar een of andere intercommunale te gaan. 
 
En wat uw verkeersplan betreft, Filip, ik zal je verrassen (ik heb je dat trouwens ook al persoonlijk gezegd): het bevat goede elementen en op sommige plaatsen is het zelfs bijzonder nuttig.
 
Maar er zitten een aantal zaken in die onlogisch en/of onverklaarbaar zijn, zelfs vanuit ecologisch standpunt! Als ik van de Brabantdam naar Sint-Anna wil, kon ik dat vroeger door de Vlaanderenstraat te kruisen en 200 meter verder was ik er. Nu word ik verplicht langs het Zuid-park te rijden en linksomkeer te maken. Dat is niet alleen een 4 km nutteloze rit, maar ook extra fijnstof voor al die mensen die langs het park wonen… 
 
Je hebt het over alternatieven zoals fietsen? Zelfs in Deinze hebben ze Blue Bikes voor bezoekers aan het station en al mijn medewerkers daar hebben een gratis abonnement. Maar in Gent? Niet te bespeuren… Ik hoor dat er zelfs een systeem komt dat je je fiets niets achter zal kunnen laten zoals in alle steden? Alweer een test die vele honderduizenden euro’s gaat kosten aan de Gentse belastingbetaler?
 
Ik hoop, beste Filip, dat je eens met wat ondernemers gaat praten en ze niet gaat verbieden naar een buurtcomité te komen als jij er verschijnt. Neem ze mee rond de tafel en luister naar hun verzuchtingen. Ik ben zeker dat, mits wat begrip langs beide kanten, het circulatieplan gedragen zal worden door de hele Gentse gemeenschap en omgeving. 
Want uiteindelijk willen we allemaal een leefbare, aangename en bij voorkeur een groene stad.
 
Met een genegen en groene groet uit Merelbeke,
 
Rudi De Kerpel
 

Ethiek en ondernemen

Het vraagt vele vaardigheden om in de 21ste eeuw werkgever te zijn…
 
Je hebt niet alleen af te rekenen met een bikkelharde concurrentie omdat markten transparanter en toegankelijker worden maar je moet tevens een antwoord weten te vinden voor de toekomst van je bedrijf in nieuwe technologische - vaak soms nog futuristische -toepassingen en blijven zoeken naar meerwaardecreatie voor je investeringen. 
 
En sinds kort komt daar bovenop nog “werkbaar werk” bij, met zware boetes als blijkt dat werkgevers “hun werknemers uitpersen als citroenen” om een 1-mei-citaat van een vakbondsman te citeren.
 
In de hele discussie valt het op dat alles geconcentreerd wordt rond de werkgever. Behalve een recente mededeling van het Ministerie van Volksgezondheid dat er een aantal objectieve parameters gesteld worden om een burn-out te definiëren, blijft er van de toepassing in de praktijk weinig te merken. De statistieken blijven pieken. 
 

Ongemakkelijke waarheden

Thomas Vander Veken vindt dat jonge vaders recht hebben op ouderschapsverlof. Hij vindt 10 dagen te kort en meent dat 1 maand het minimum is en uiteraard betaald. Het pretparkdenken kent tegenwoordig geen grenzen meer en als een jonge populaire tv vedette ermee uitpakt, krijg je meteen de voorpagina’s. 

Het begint er meer en meer op te lijken dat vakbonden er druppelgewijs in slagen het ambtenarenpatroon te integeren in het klassieke bedrijfsleven. “Werkbaar werk” is na burn-out het nieuwe buzzwoord van de sociale partners. Zo krijgen ze finaal de meest onzinnelijke voorstellen verkocht. 

Vorige week kreeg ik een bericht van mijn sociaal secretariaat dat bedrijven boven de 20 werknemers een plan dienen te voorzien om 40 plussers langer aan de slag te houden. Hoe zoiets er moet uitzien kon niemand mij te vertellen. Tegenwoordig riskeer je zelfs een boete  tot 2.000 euro als mensen in een burn-out situatie terecht komen… alsof die 38 u op een week van 168 u bepalend zijn voor de fysieke en morele toestand van een individu. 

Business to society

Enige tijd geleden mocht ik aanwezig zijn op een boeiende bijeenkomst van  ondernemers tijdens Leaders meet in Paris. Meer dan honderd zakenmensen komen er luisteren naar de meest uitlopende sprekers van Jan Jambon tot Marc Noppen, van Bert De Graeve tot Dirk Brossé.

Eén van de sprekers was de jonge 30 jarige Marokkaanse Sihame El Kaouakibi die in het Antwerpse furore maakt met haar project Let’s go Urban. Het is een beweging die jongeren uit de grote stad middels activiteiten en workshops probeert samen te brengen.

Ze startte dit initiatief zo’n 10 jaar geleden omdat ze, niettegenstaande haar perfecte jeugd,  moest vast stellen dat heel wat jongeren de weg tussen thuis, school en de arbeidsmarkt onvoldoende vonden en vaak door hun eigen identiteit tegen een muur aanliepen. 

Alice in wonderland

Veel collega-ondernemers lezen tijdens hun vakantie een goed managementboek. Ikzelf heb sedert een aantal jaren de gewoonte een seminarie of workshop bij te wonen op de plaats van mijn vakantie. Zo woonde ik vorige maand een seminarie bij van  FT.com in New York met de veelzeggende titel: Future Marketing.

Het was een zeer gevarieerde kijk op marketing in de wereld en de evolutie ervan. Daags erna titelt de krant steevast  “Global and Political Outlook for 2016 en Beyond”. 

De senior-auteur van dienst probeerde uit te leggen waarom wij – burgers en consumenten – met angst leven en de vinger op de knip blijven houden, ondanks de positieve groeicijfers en heropleving van de economie. Ze verklaarde dat gevoel door wat ze van “Alice in Wonderland” had onthouden: “the 6 impossible things that will happen before breakfast”!

Maggie, Kris: ik ben het beu !

Ik ben het beu, de aanhoudende aanvallen en pesterijen van vakbonden, ambtenaren en  politici, de permanente golf van maatregelen en insinuaties die kant noch wal raken en die er alleen maar voor zorgen dat we meer nutteloos werk te doen krijgen… 

Ik ben het beu dat men permanent de indruk probeert te wekken dat werkgevers slavendrijvers zijn en onmogelijke zaken eisen van hun medewerkers. Als je sommigen bezig hoort, lijkt het alsof we nog in tijden van Daens leven ... noem mij eens één bedrijf dat zo omgaat met zijn mensen?! Één! 

Ik ben het beu dat ik permanent moet bezig zijn om mijn bedrijf her uit te vinden, disruptief moet ondernemen, de concurrentie in de gaten moet houden, nieuwe diensten moet lanceren en ondertussen blijkbaar ook nog psycholoog moet spelen voor mijn medewerkers.

Willy Brandt

Onlangs miste ik een vlucht en ging per toeval schuilen voor een aankomende regenbui in het statige Willy Brandthaus - hartje Berlijn. In het gezelschap van enkele jonge Duitsers, die er om dezelfde reden terecht gekomen waren, bekeek ik een biografische film van de man. 

Ik herinnerde mij plots de man die tijdens mijn jeugdjaren regelmatig en prominent het journaal vulde. Aan de hand van een permanent lopende video-film-reportage over zijn leven kon ik  mij deze man scherper voor de geest te halen. Tegelijk moest ik vaststellen dat deze toch wel bijzondere voormalige bondskanselier heel erg in het vergeethoekje was geraakt.

Hij was nochtans de kanselier die van grote betekenis was voor Duitsland en bij uitbreiding het verenigd Europa. Zijn streven om terug te keren naar een verenigd Duitsland kon namelijk enkel vorm krijgen door zijn pragmatische aanpak en onderhandelingen met de toenmalige Russische president Brezjnev. Het vertrouwen dat hij opbouwde zorgde voor ontdooiing van de gespannen relatie tussen Oost en West. Hierdoor liep de Koude Oorlog  ten einde wat uiteindelijk resulteerde in de val van de Berlijnse Muur. En de rest is geschiedenis … 

Video

Rudi in Ter Zake

Rudi op TV Oost

Debat op TV Oost