You are hereBlogs / Blog van rudi

Blog van rudi


Ethiek en ondernemen

Het vraagt vele vaardigheden om in de 21ste eeuw werkgever te zijn…
 
Je hebt niet alleen af te rekenen met een bikkelharde concurrentie omdat markten transparanter en toegankelijker worden maar je moet tevens een antwoord weten te vinden voor de toekomst van je bedrijf in nieuwe technologische - vaak soms nog futuristische -toepassingen en blijven zoeken naar meerwaardecreatie voor je investeringen. 
 
En sinds kort komt daar bovenop nog “werkbaar werk” bij, met zware boetes als blijkt dat werkgevers “hun werknemers uitpersen als citroenen” om een 1-mei-citaat van een vakbondsman te citeren.
 
In de hele discussie valt het op dat alles geconcentreerd wordt rond de werkgever. Behalve een recente mededeling van het Ministerie van Volksgezondheid dat er een aantal objectieve parameters gesteld worden om een burn-out te definiëren, blijft er van de toepassing in de praktijk weinig te merken. De statistieken blijven pieken. 
 

Ongemakkelijke waarheden

Thomas Vander Veken vindt dat jonge vaders recht hebben op ouderschapsverlof. Hij vindt 10 dagen te kort en meent dat 1 maand het minimum is en uiteraard betaald. Het pretparkdenken kent tegenwoordig geen grenzen meer en als een jonge populaire tv vedette ermee uitpakt, krijg je meteen de voorpagina’s. 

Het begint er meer en meer op te lijken dat vakbonden er druppelgewijs in slagen het ambtenarenpatroon te integeren in het klassieke bedrijfsleven. “Werkbaar werk” is na burn-out het nieuwe buzzwoord van de sociale partners. Zo krijgen ze finaal de meest onzinnelijke voorstellen verkocht. 

Vorige week kreeg ik een bericht van mijn sociaal secretariaat dat bedrijven boven de 20 werknemers een plan dienen te voorzien om 40 plussers langer aan de slag te houden. Hoe zoiets er moet uitzien kon niemand mij te vertellen. Tegenwoordig riskeer je zelfs een boete  tot 2.000 euro als mensen in een burn-out situatie terecht komen… alsof die 38 u op een week van 168 u bepalend zijn voor de fysieke en morele toestand van een individu. 

Business to society

Enige tijd geleden mocht ik aanwezig zijn op een boeiende bijeenkomst van  ondernemers tijdens Leaders meet in Paris. Meer dan honderd zakenmensen komen er luisteren naar de meest uitlopende sprekers van Jan Jambon tot Marc Noppen, van Bert De Graeve tot Dirk Brossé.

Eén van de sprekers was de jonge 30 jarige Marokkaanse Sihame El Kaouakibi die in het Antwerpse furore maakt met haar project Let’s go Urban. Het is een beweging die jongeren uit de grote stad middels activiteiten en workshops probeert samen te brengen.

Ze startte dit initiatief zo’n 10 jaar geleden omdat ze, niettegenstaande haar perfecte jeugd,  moest vast stellen dat heel wat jongeren de weg tussen thuis, school en de arbeidsmarkt onvoldoende vonden en vaak door hun eigen identiteit tegen een muur aanliepen. 

Alice in wonderland

Veel collega-ondernemers lezen tijdens hun vakantie een goed managementboek. Ikzelf heb sedert een aantal jaren de gewoonte een seminarie of workshop bij te wonen op de plaats van mijn vakantie. Zo woonde ik vorige maand een seminarie bij van  FT.com in New York met de veelzeggende titel: Future Marketing.

Het was een zeer gevarieerde kijk op marketing in de wereld en de evolutie ervan. Daags erna titelt de krant steevast  “Global and Political Outlook for 2016 en Beyond”. 

De senior-auteur van dienst probeerde uit te leggen waarom wij – burgers en consumenten – met angst leven en de vinger op de knip blijven houden, ondanks de positieve groeicijfers en heropleving van de economie. Ze verklaarde dat gevoel door wat ze van “Alice in Wonderland” had onthouden: “the 6 impossible things that will happen before breakfast”!

Maggie, Kris: ik ben het beu !

Ik ben het beu, de aanhoudende aanvallen en pesterijen van vakbonden, ambtenaren en  politici, de permanente golf van maatregelen en insinuaties die kant noch wal raken en die er alleen maar voor zorgen dat we meer nutteloos werk te doen krijgen… 

Ik ben het beu dat men permanent de indruk probeert te wekken dat werkgevers slavendrijvers zijn en onmogelijke zaken eisen van hun medewerkers. Als je sommigen bezig hoort, lijkt het alsof we nog in tijden van Daens leven ... noem mij eens één bedrijf dat zo omgaat met zijn mensen?! Één! 

Ik ben het beu dat ik permanent moet bezig zijn om mijn bedrijf her uit te vinden, disruptief moet ondernemen, de concurrentie in de gaten moet houden, nieuwe diensten moet lanceren en ondertussen blijkbaar ook nog psycholoog moet spelen voor mijn medewerkers.

Willy Brandt

Onlangs miste ik een vlucht en ging per toeval schuilen voor een aankomende regenbui in het statige Willy Brandthaus - hartje Berlijn. In het gezelschap van enkele jonge Duitsers, die er om dezelfde reden terecht gekomen waren, bekeek ik een biografische film van de man. 

Ik herinnerde mij plots de man die tijdens mijn jeugdjaren regelmatig en prominent het journaal vulde. Aan de hand van een permanent lopende video-film-reportage over zijn leven kon ik  mij deze man scherper voor de geest te halen. Tegelijk moest ik vaststellen dat deze toch wel bijzondere voormalige bondskanselier heel erg in het vergeethoekje was geraakt.

Hij was nochtans de kanselier die van grote betekenis was voor Duitsland en bij uitbreiding het verenigd Europa. Zijn streven om terug te keren naar een verenigd Duitsland kon namelijk enkel vorm krijgen door zijn pragmatische aanpak en onderhandelingen met de toenmalige Russische president Brezjnev. Het vertrouwen dat hij opbouwde zorgde voor ontdooiing van de gespannen relatie tussen Oost en West. Hierdoor liep de Koude Oorlog  ten einde wat uiteindelijk resulteerde in de val van de Berlijnse Muur. En de rest is geschiedenis … 

Maaltijdcheques

In 1965 werden de maaltijdcheques ingevoerd als een maaltijdvergoeding voor werknemers in bedrijven waar geen bedrijfsrestaurant aanwezig was en voor de werknemers die de baan op moesten. In 2012 gaf 80 % van de Belgische werkgevers maaltijdcheques aan hun personeel en een aantal jaren geleden kwam daar ook de ecocheque bij. Dit komt neer op een totale waarde van 1,5 miljard euro. 

In de zoektocht naar efficiëntie en kostenbeheersing zou je denken dat de overheid, bij een positief voorstel door derden, onmiddellijk op de kar zou springen, wetende dat dit hen overigens geen geld zou kosten. Dit dachten ook een paar jonge parlementsleden toen zij voorstelden om de wijdverspreide en algemeen gekende maaltijdcheque te vervangen door een netto-storting op de rekening van betrokkene.