Blog van rudi

Terecht stelt Marc De Vos in DS van 2 augustus dat de formule Claeys een achterhaald en duur systeem is om afscheid te nemen van managers en directeuren. Maar niet alleen deze formule is achterhaald, ook een aantal hiaten in de sociale- en arbeidswetgeving dient dringend aangepakt. Hierbij een bloemlezing vanuit de praktijk.

Terecht levert de overheid inspanningen om ouderen aan het werk te krijgen. Daarom zijn er allerlei steunmaatregelen voor de aanwerving van een 45+. Als echter blijkt dat deze kandidaat na bijvoorbeeld één jaar niet echt functioneert of het werk niet aankan, wordt men geconfronteerd met een verplichte en vrij dure outplacementbegeleiding. Deze omslachtige procedure zorgt ervoor dat bedrijven kritischer en minder snel geneigd zijn een werknemer uit deze categorie aan de slag te laten gaan. Wil men echt bedrijven stimuleren om ouderen in dienst te nemen moet afgezien worden van deze maatregel.

Begrijpelijk krijgt een ontslagen werknemer de ruimte (tijd) om op zoek te gaan naar een nieuwe werkgever. Daarom kan hij beroep doen op de wettelijke regeling van 2 halve dagen per week. Vreemd is echter dat een werknemer die zelf ontslag neemt hiervan eveneens gebruik kan maken, ondanks het feit dat ze reeds een nieuw arbeidscontract hebben ondertekent. Hij dan dus met andere woorden één dag vakantie nemen op kosten van het bedrijf dat hij vrijwillig verlaat…

Ook binnen de ontslagregeling zitten hiaten. Zo wordt de vooropzeg opgeschort wegens ziekte. En in een tijd van depressies is een uitstel van arbeidsprestaties vaak niet zo’n moeilijke opdracht om aan een doktersbriefje te geraken en dito uitstel op vertrek…

Wie als bediende ziek wordt in een bedrijf krijgt de eerste maand doorbetaald door de werkgever. Voor een arbeider is dat trouwens een veel kortere periode (slechts 1 week). Eigenlijk een vreemde situatie gezien het bedrijf en werknemer hiervoor bijdragen aan de sociale zekerheid en je zou verwachten dat die in werking treedt bij arbeidsongeschiktheid. Niet dus. Erger nog: van zodra de werknemer het werk hervat maar na bijvoorbeeld 15 dagen hervalt (aan dezelfde ziekte), komt die automatisch opnieuw op rekening van het bedrijf. Op die manier ontstaat een dubbele kost: het bedrijf moet niet alleen een afwezige werknemer doorbetalen maar ook in vaak duurdere vervanging voorzien, want dat is interim-arbeid in dat geval.

Clichés ontstaan nu eenmaal vanuit gebeurtenissen en praktijkervaringen en de maandagziekte is er helaas één van. Menig personeelsverantwoordelijke zal u graag bewijzen dat (jonge) mensen vaak de eerste dag van de week afwezig zijn. Daarom zou het logisch zijn dat bij dergelijke korte afwezigheden die dag voor rekening valt van de werknemer zelf. Een stuk eigen verantwoordelijkheid is hier op z’n plaats, ook bij de werknemer. Kan iemand mij uitleggen waarom het bedrijf plots deze last/kost moet dragen? Vanuit welke maatschappelijke verantwoordelijkheid?

Tot slot nog een extra reden voor de afschaffing van de formule Claeys. Persoonlijk  ken ik een bedrijf dat bijna failliet ging omdat ze de ontslagvergoeding van de directeur niet konden betalen (die het bedrijf naar de afgrond had gebracht) omwille van de zware ontslagvergoeding.

Managers en directeuren verdienen vaak veel geld omwille van hun al dan niet vermeende talenten. Daar mag het bedrijf iets voor terugvragen en niet alleen voor zijn aandeelhouders maar ook voor de werknemers. Als blijkt dat die verwachting niet ingelost kan worden of nog erger, het bedrijf helemaal achteruit geraakt, moet de vertrekkend directeur daarvoor geen extra royale vergoeding krijgen. Persoonlijk ben ik overtuigd dat een aanpassing van deze wetgeving zal leiden tot snellere ontslagen van onervaren of slechte directeurs/managers met als belangrijkste voordeel: de redding van het bedrijf (en de tewerkstelling).

Daarom dit pleidooi voor een grondige actualisering van de arbeidswetgeving met als absolute prioriteit: de gelijkschakeling van het statuut arbeiders en bedienden. Een aanzet tot oplossing: per schijf van 3 jaar effectief gepresteerde arbeidsjaren krijgt men 1,5 maand ontslagvergoeding met een maximum van 12 maand. Binnen die periode beschikt iedereen over voldoende tijd voor het vinden van een nieuwe baan en of voor herscholing naar een knelpuntberoep of andere interesse.

21 juli. Drie jurken op één dag. Een gele. Een oranje. Een witte. Minstens elk twee leeflonen waard. Iemand moet de economie aanzwengelen. Leve de indexsprong! Mag dat wel van Europa? Subsidies aan textiel zijn toch al lang verboden? Barbie voor volwassenen. Miss voor het leven. Met een echte prins. Of is het toch meer Ken?

Koninklijke familie. Krijgen zij ook ecocheques? Plopsaland voor volwassenen. En je moet niet betalen om hun koekenhuis te bezoeken. Krugerpark in the city. Inclusief merchandising met koekendozen en koffiebekers.  Schaamteloze arrogantie. Zelfs de soldaten van Borremans keren zich met hun rug naar de bezoekers. Over niets een mening behalve in het stemhokje.

Talentbank voor kruiswoordraadsels. Preformateur, koninklijk verkenner, -bemiddelaar. Per crisis minstens drie nieuwe functies in de aanbieding. Zonder lidmaatschap.

Asielzoekers. Allemaal goed en wel zolang ze niet kamperen op hun domein. Want daar wordt het gras bruin van. En de kinderen maken zoveel lawaai... Armoede en miserie kennen ze vooral via hun adviseurs, want alles wordt opgepoetst bij een bezoek. Mosselen spoel je toch ook voor het koken?!

Afvoeren dus, samen met de provincies en senaat. Dat heb je je 1,5 miljard al...

Zondagavond was in Zomergasten op Nederland 2 het fragment te zien waarin Patrice Lumumba antwoordde op de toespraak van Koning Boudewijn. Ik kende de geschiedenis maar had nog nooit de beelden gezien. Niettegenstaande ik republikein ben, had ik altijd toch enig respect voor de breekbaar uitziende Boudewijn. Door nu zijn reactie te zien op de toespraak, besef ik dat hij nooit een vorst is geweest van het volk. Iemand die de waarheid niet kan verdragen. Iemand die de wereld naar zijn hand probeerde te zetten. En dat ging blijkbaar zo van Congo/Zaïre tot de abortuswet in België.... Ik vraag mij af hoe Congo er vandaag uit zou zien mocht Lumumba niet vermoord geweest zijn... Moeten wij ons niet afvragen waarom wij, in de 21e eeuw, nog een gezag aanvaarden en onderhouden, dat op geen enkele manier geligitimeerd is door de bevolking, laat staan er de belangen van verdedigt?

Schaf de provincies af, vergroot de gemeenten

Naast de huidige plannen van Minister Bourgois was er in het verleden ook reeds de oproep van VOKA-Voorzitter Luc De Bruyckere om niet te wachten op de federale regering maar zelf te beginnen aan een eigen Vlaamse Staatshervorming.

Vergeleken met andere landen blijven we immers  één van de beste (over)bestuurde regio’s van Europa, alvast op vlak van het aantal niveau's en mandatarissen.  Dat kan. O.a. door het afschaffen van de provincies en het vergroten van de gemeenten. Een denkoefening om deze hervorming om te zetten in de praktijk.

Klik op lees verder.

Voorzitter Jan Peumans van het Vlaams Parlement krijgt 17.000 euro netto per maand. Nadat hij zelf van oordeel was dat het "nogal" veel was voor die functie ging een commissie aan de slag onder leiding van Carl Decaluwé. Tot op heden (1 jaar na datum) is er nog altijd geen besluit. Nochtans is dat toch niet zo moeilijk? Minder is toch minder?! Een ministriële wedde zou bijvoorbeeld een optie kunnen zijn. Waarop nog langer wachter mijnheer Decaluwé? Of spelen de verborgen amibties parten om dit snel aan te pakken en wil je geen slachtoffer worden van uw eigen commissie?

De aangekondigde besparingsmaatregelen van zowel de Vlaamse als federale overheid brengen onze toekomstige welvaart in gevaar! Het is het zoveelste bewijs van de wereldvreemdheid van onze beleidsmakers. Men mist duidelijk iedere vorm van inzicht en urgentie omtrent de dramatische toestand waarin het bedrijfsleven in ons land zich momenteel bevindt! Men wil de werkelijkheid precies niet onder ogen zien.

Onder druk van de vakbonden, die nog steeds met hun geesten in de jaren ’30 rondhangen, worden mensen definitief afgeschreven en met pensioen gestuurd op 50 jaar. Men verkocht strategische sectoren, zoals de energiesector, om bodemloze putten in de overheidsbegroting mee te vullen. Hierdoor krijgen onze bedrijven elke maand de duurste energierekening van Europa gepresenteerd wat een behoorlijk concurrentienadeel veroorzaakt.

Alsof dit niet genoeg is knelt de overheid nu ook de slagader van onze economie af: er moet bespaard worden op Onderzoek en Ontwikkeling. Terecht kan men zich afvragen: wil men nog wel een bedrijfsleven/industrie in dit land?

Terwijl de motor van de economische groei in Vlaanderen niet aanslaat zien we in de ons omliggende landen de eerste tekenen van heropleving. In Nederland is er een plotse toename in de uitzendarbeid (zelfs van 50 plussers!), Duitsland ziet zijn industrie heropleven. In het Verre Oosten springt Singapore eruit met een groeicijfer van 18,1 % tijdens de eerste 6 maanden van 2010.

Hard werken

Ooit zal er toch eens iemand moeten opstaan om aan de mensen te vertellen dat welvaart alleen maar behouden kan krijgen door hard te werken, te innoveren en te industrialiseren. Iemand die de moed heeft om de begrippen als ‘verzorgingsstaat’, ‘verworven rechten’ e.a. tot hun werkelijke proporties terug te brengen. De ‘definitieve verworvenheden’ van de jaren ‘60 zijn niet meer bestand tegen de ingrijpende culturele verandering van onze huidige samenleving. Burgers, vakbonden, werkgevers moeten geval per geval zoeken naar regels die daar het best passen. Een interessante denkpiste is de mogelijkheid om rekening te houden met de sterke scheiding van inzichten tussen verschillende generaties. Misschien kunnen we aparte afspraken maken per generatie werknemers.

Er is dan ook nood aan een radicale hervorming omdat de normen en waarden van de 20e eeuw op een andere leest geschoeid zijn dan die van de 21e eeuw. Deze hervorming is gerechtvaardigd omdat de individualisering, betere opleidingen en de toename op bijna alle terreinen van het maatschappelijke leven een nieuwe generatie jongeren heeft afgeleverd die zelfbewuster, onafhankelijker en zelfstandiger zijn.

Breuklijn tussen generaties

Er dient een nieuwe breuklijn gemaakt te worden tussen generaties die te rechtvaardigen valt. Dat moet omdat ouderen van vandaag geen kans hebben gekregen om zelf welvaart op te bouwen en hun leven grotendeels georiënteerd hebben op de bestaande verzorgingsstaat.

We zouden de lijn moeten trekken tussen die generaties die in staat zijn voorzieningen op te bouwen en/of die nieuw ingetreden zijn in onze samenleving en zij die effectief al lang en hard gewerkt hebben voor de huidige sociale verworvenheden. Dergelijke operatie is (vooral politiek) niet makkelijk maar noodzakelijk wil men de volgende generaties nog enige welvaart garanderen. Op vier vlakken zie ik alvast mogelijkheden voor fundamentele veranderingen.

Flexibelere arbeidsmarkt

Ten eerst moet onze arbeidsmarkt veel flexibeler en dynamischer worden. Dat biedt kansen voor zowel werkgever als werknemer. Zo moet het middeleeuws statuut arbeider/bediende dringend zijn begrafenis krijgen. Het is even onredelijk dat men een arbeider die 15 jaar een job heeft met 45 dagen ontslag kan dumpen terwijl dat voor een bediende in hetzelfde bedrijf 1,5 jaar wordt… We zouden maar twee criteria in acht mogen nemen om een ontslagvergoeding en -periode te bepalen. Ten eerste de tijd die iemand nodig heeft om zijn leven ter heroriënteren naar een nieuwe functie met uiteraard de gepaste begeleiding. Ten twee wat die persoon zelf al heeft bijgedragen aan het sociaal systeem.

Een studiekeuze is ten tweede geen werkgarantie. Dus wie afstudeert krijgt geen uitkering. Men moet een job aannemen die aansluit bij deze vorming en een springplank kan zijn naar een carrière. Wie werkt bouwt een rugzak aan bescherming op met extra voordelen. Als deze voordelen uitgeput geraken valt men terug op een minimale voorziening tenzij men werkelijk hulpbehoevend is. Werkloosheid wordt beperkt in tijd en in functie tot wat men bijgedragen heeft. Het is logisch dat iemand die 30 jaar gewerkt heeft langer beschermd wordt dan iemand die 2 jaar gewerkt heeft.

Ten derde moet de jeugd duidelijk gemaakt worden dat wie niet wil studeren, automatisch in het lagere arbeidscircuit zal terechtkomen. Iedereen heeft het recht op onderwijs maar wie dat afwijst moet daarna ook op zijn eigen verantwoordelijkheid gewezen worden. Kunnen maar niet willen studeren moet vooral gevolgen hebben voor degene die het afwijst en niet voor de samenleving die hem die kansen biedt.

Ten slotte moeten excessen en misbruiken zoals die nu bestaan met met wortel en al uitgeroeid worden. Ze zijn niet alleen vernietigend voor de moraal maar vooral demotiverend voor degenen die het systeem onderhouden. Aan rechten hangen plichten! Wie een uitkering krijgt zal het sociaal weefsel moeten versterken door vrijwilligerswerk.

Wie niet meegaat…

We leven in een nieuwe en snel veranderde economische samenleving. Wie niet meegaat zal weggeveegd worden. We leven nog teveel met een mentaliteit: als het warmer wordt trekken we wat kleren uit! Men concentreert zich teveel op de korte termijn. Men sluit de ogen voor de consequenties op lange termijn.

Het moet dus NU gebeuren. Enkel paardenmiddelen zullen onze welvaart in de toekomst veilig kunnen stellen. De oudere generaties, opgegroeid in hun oude cultuur, zijn duidelijk niet meer in staat de uitdagingen van de 21e eeuw aan te gaan. Het zou een schande zijn als ze hun eigen kinderen laten betalen voor het mismanagement van hun eigen (politieke) generatie.

Deze bijdrage verscheen ook op deredactie.be.

Mochten we nu, naar analogie met 'Onderneming van het Jaar', eens de 'Regering van het Jaar' verkiezen! Welke zouden dan de doorslaggevende criteria zijn om als winnaar uitgeroepen te worden? Ik geef u graag het rapport van de jury.

We hebben voor “deze” regering gekozen omdat ze prioriteit gaf aan het saneren van haar schuldbalans, ze investeerde in nieuwe markten, industrie en loonlastenverlaging en ontwikkelde tezelfdertijd een langetermijnvisie voor de volgende generatie.

Het saneren van de financiën was absolute prioriteit want het land was eigenlijk virtueel failliet. Hoe hard de voorgangers ook probeerden, als je schuld groter is dan je omzet zit je toch met een serieus probleem.

Daarom vatte deze regering de koe bij de horens en zette een schaar in de uitgaven: alle regionale substructuren werden geschrapt (provincies en arrondissementscommissarissen) wat een besparing van 2,2 miljard € meebracht. Ook de goedbetaalde seniorenclub (= Senaat) werd afgeschaft, alweer een besparing van 65 mio €. Tevens werd de schaar in het personeelsbestand gezet. De gepensioneerden werden niet vervangen en de resterende medewerkers werd heropgeleid om een aantal diensten die ge-out-sourced waren, zelf te gaan doen: uitbetalen van werkloosheidsvergoedingen alsook de uitbetaling van de ziekteverzekering komt neer op een besparing van 1,2 miljard euro.

Daarnaast werden de contracten over energie heronderhandeld! De winsten van de kerncentrales vloeiden nu terug naar eigen kas ipv naar het buitenland, dus 2 miljard € bespaard. Het marketingbudget van een deelstaat (Wallonië) zijnde de 4,5 % groeinorm in gezondheidszorg werd teruggebracht naar het jaarlijks groeipercentage van het BNP, nog eens 2 miljard € bespaard. Het agressief immigratie– en asielbeleid werd flink teruggeschroefd en men werkte enkel nog met het Greencardsysteem.

Door deze maatregelen ontstond een nieuwe dynamiek in het land en kreeg het nieuwe klanten. Door de schuldherschikking groeide het vertrouwen van buitenlandse investeerders die opnieuw investeerden in de industrie. Als gevolg hiervan zakte het aantal laaggeschoolden drastisch wat een boost gaf aan de inkomsten enerzijds en anderzijds een serieuze vermindering van de uitgaven van de sociale zekerheid.

Ook werd het land opnieuw aantrekkelijk voor hooggeschoolden die een aantal R & D afdelingen kwamen versterken. Hierdoor slaagde het land erin markleider te worden in een aantal domeinen zoals domotica, genetica, biochemie.  Doordat een bedrijf erin slaagde wereldleider te worden in de fabrikatie van batterijen met lange levensduur voor elektrische auto’s, kregen  de leegstaande fabriekshallen van autobouwers een nieuwe bestemming en stellen momenteel 10.000 mensen tewerk!

Doordat de regering ook haar Europees lidmaatschap slim aanpakte kon ze een aantal taken delen met andere lidstaten. Zo werd het leger ondergebracht in Europees verband waardoor ze jaarlijks 2 miljard euro extra kon besparen.

Door deze kordate aanpak stond het land, 10 jaar na dato, opnieuw bovenaan in de rankings, maar deze keer hoofdzakelijk in de lijsten met succesvolle prestaties.

Column geschreven voor VOKA Oost-Vlaanderen.