Blog van rudi

Slimme zet van Di Rupo en Onckelinkx om het begrotingsevenwicht zo lang mogelijk uit te stellen en de staatschuld te laten oplopen tot boven de 100 % van het BNP. Op die manier wordt een scheiding van België bijna onmogelijk omdat Vlaanderen dat nooit alleen kan opbrengen. Verklaart meteen ook de reden waarom de Open VLD, in tegenstelling tot het verleden, een oplopende schuld aanvaard. Want ook daar is er een meerderheid voor meer België en minder Vlaanderen.

Een verwittigd man is er twee waard. De Belgische federale minister van begroting (van we hebben er in totaal6) Guy Vanhengel muntte vorige week in de Belgische media uit in  een ongekende eerlijkheid toen hij zich liet ontvallen dat België virtueel failliet is.

We streven dit jaar af op een begrotingstekort van ong. 7 % van het BNP of 25 miljard euro. Dat het federale regerings- én vertegenwoordigingsniveau door zowel de communautaire als politieke tegenstellingen tussen de partijen en gemeenschappen onwerkbaar zijn geworden, wou hij net niet in die woorden gezegd hebben. Onze Waalse vrienden zijn van mening dat een begrotingsevenwicht tegen 2015 moet volstaan en dat er eigenlijk geen probleem is.

Wat heeft Nederland daar mee te maken, hoor ik u al denken? Veel. Heel veel!

De politieke sfeer in ons land is er een van een koude oorlog tussen de (taal)gemeenschappen. De industrie kreunt onder de syndicale en gesubsidieerde terreur. Het ondernemingsklimaat zakt tot historische Arctische dieptepunten. De staatskas is leeg. En de moslims zijn boos omdat hun kinderen geen hoofddoeken meer mogen dragen op school. En tot slot gaat men nog eens 50 tot 100.000 nieuwe asielzoekers regulariseren.

Drie redenen waarom Nederland tot actie moet overgaan. Klik op lees verder.

Wie zichzelf een devies wenst aan te meten begeeft zich op glad ijs.

U, als plichtbewuste moeder van drie en mater familias van het Franstalige Belgische volk en van haar op hardleers socialisme geschoeide welvaartsstaat, bent daar met brio in geslaagd. Uw devies weerklinkt als allesomvattende strijdkreet doorheen ons vaderlands politiek firmament en getuigt van uw bloedrode roeping en de verzengend warme maatschappij die u vooropstelt en dag na dag naderbij ziet komen. Vanuit de diepste krochten van uw moederhart klinkt dan ook vol vurige overtuiging en sociale strijdvaardigheid: “Enthousiasme en Passie”.

Is de maatschappij waar u – vol enthousiasme en passie – onverzettelijk en noest aan bouwt nu werkelijk de samenleving waarin u uw kinderen wenst te zien opgroeien?

Vol enthousiasme en passie bepleit u gratis kwaliteitstests voor cocaïne, xtc en cannabis, alsof het warme sociale beleid van de progressieve verzorgingsstaat wordt afgelezen aan de subsidies die zij aan haar drugsverslaafden toekent. Is de samenleving van gesubsidieerd drugsgebruik nu werkelijk de maatschappij waarin u uw kinderen wenst te zien opgroeien?

Vol enthousiasme en passie roept u de noodwendige besparingen in de publieke sectoren zoals de ontzaglijk dure gezondheidszorg een halt toe, gesterkt door uw syndicale bloedhonden aan beide kanten van de taalgrens. Is de samenleving waar de openbare schuld van 32.100 euro per inwoner bedraagt, waar deze schuld nog zal oplopen wanneer nog langer wordt toegegeven aan de ridicule en staatsgevaarlijke eisen van de graaiende vakbonden, wiens onbelaste kassen uitpuilen van onze zuurverdiende centen, nu werkelijk de maatschappij waarin u uw kinderen wenst te zien opgroeien?

Unizo stelt terecht dat er een activeringsbeleid dient uitgewerkt te worden naar oudere werknemers toe. Moeten 65+ allemaal terug aan de slag? Het mag maar het is niet noodzakelijk. De knelpunten zitten namelijk lager op de leeftijdsladder.

Zoals de steeds grotere groep bruggepensioneerden, al vanaf 48 jaar. Deze groep wordt gegijzeld in zijn statuut: een deel van de vergoeding komt van de werkgever met daarbovenop een werkloosheiduitkering.

Daarbij komt dat betrokkene bij de babyboomers behoren waarvan in vele gevallen het huis is afbetaald, de kinderen de deur uit zijn, misschien een part-time werkende echtgenoot en links of rechts een erfenis. Concreet betekent gaan werken dus het verliezen van het voordelig statuut… 

Als de overheid werkelijk geïnteresseerd is in het activeren van de meer dan 125 duizend bruggepensioneerden dan dient men te zorgen voor een eenvoudige én flexibele in- en uitstapregeling binnen dit statuut. Het zal ook aanzienlijke meeropbrengsten teweegbrengen voor de staatskas, brengt het opnieuw een stuk knowhow in de bedrijven en vooral: het geeft aan veel personen het gevoel nog iets te beteken in de samenleving! Vertaal trouwens “senior” naar het businessjargon en je krijgt meteen een upgrade naar kennis, vertrouwen, ervaring, doorzetting.   

Klik op lees verder.

Rudi reageerde vanop vakantie in enkele kranten op de voorstellen van ACV-voorzitter Luc Cortebeeck om de belastingen te verhogen door ondermeer de aftrekbaarheid van dienstencheques en pensioensparen in vraag te stellen.

Het Laatste Nieuws - 25 augustus 2009

Luc Cortebeeck bewijst met zijn uitspraken dat vakbonden helemaal geen interesse hebben in mensen die werken. In zijn zoektocht naar geld vergeet hij één mogelijkheid: dat vakbonden zelf nu ook eens belastingen gaan betalen (vakbonden en ziekenfondsen betalen geen belastingen op de winsten die ze halen uit beleggingen, red.). Als vorm van solidariteit kan dat tellen!

Ook op de voorstellen van de N-VA in verband met de Vlaamse feestdag reageerde Rudi.

De Gazet van Antwerpen - 24 augustus 2009

De NV-A stelt voor om de eerste feestdag die op een zondag valt in te ruilen en van de elfde juli een officiële betaalde feestdag te maken.
Het is een voorstel van een leeuw zonder tanden. Elf juli moet inderdaad een officiële feestdag worden, maar dan ter vervanging van de nationale feestdag op de 21ste juli. We vieren nu al decennialang onze Vlaamse feestdag zonder vrije dag en de 21e juli met een vrije dag.
Laat het ons nu eens omkeren: vanaf volgend jaar zijn we op 11 juli allemaal vrij. Wie wil vieren op 21 juli, neemt een dag vakantie om met de driekleur te gaan zwaaien!
 

Laat er geen misverstand over bestaan: bankiers zijn mijn vrienden niet. Maar het gezeur over het redden van de banken met belastingsgeld, de bonussen van de directeurs, begint mij echt de strot uit te hangen.

Over de moraliteit van hoge bonussen voor (bank)managers is beslist een boom op te zetten. Maar komt dat niet vooral omdat er geen enkele persoonlijke aansprakelijkheid tegenover staat voor degene die de bonussen ontvangt?! Waarom zijn bankmanagers bijvoorbeeld niet deels verantwoordelijk voor de kredieten die ze verstrekken of producten die ze ontwikkelen, net zoals dat het geval is bij ondernemers? 

Wat het geld van de banken nu betreft: bij mijn weten heeft geen enkele bank het geld “gekregen” maar staat er in ruil een flinke rentevergoeding tegenover. In het slechtste geval neemt de overheid – u & wij dus – een risico in het voortbestaan van de bank. Het is dan ook aan de overheid om deze risico’s in te schatten en er de nodige voorwaarden aan te koppelen. Hetzelfde trouwens wat banken met hun klanten doen. Dus ingewikkeld kan dat niet zijn.

Deze afwegingen komen amper aan bod in de pers die er blijkbaar niet kan aan weerstaan om bankmanagers systematisch aan de schandpaal te nagelen. Dat er iets scheelt met de beloningsstructuur van een aantal (vaak internationale) topbankiers is juist. Maar dat geldt niet alleen voor de banken. Veel beursgenoteerde bedrijven zijn in hetzelfde bedje ziek en de gewone particuliere aandeelhouder staat hier ook machteloos tegen. Daarom moet het debat van de bonussen gevoerd worden tegen een ruimere horizon, en niet naar uitsluitend aan de hand van incidenten.

Klik op lees meer.