Miljonair

Laat er geen misverstand over bestaan: bankiers zijn mijn vrienden niet. Maar het gezeur over het redden van de banken met belastingsgeld, de bonussen van de directeurs, begint mij echt de strot uit te hangen.

Over de moraliteit van hoge bonussen voor (bank)managers is beslist een boom op te zetten. Maar komt dat niet vooral omdat er geen enkele persoonlijke aansprakelijkheid tegenover staat voor degene die de bonussen ontvangt?! Waarom zijn bankmanagers bijvoorbeeld niet deels verantwoordelijk voor de kredieten die ze verstrekken of producten die ze ontwikkelen, net zoals dat het geval is bij ondernemers? 

Wat het geld van de banken nu betreft: bij mijn weten heeft geen enkele bank het geld “gekregen” maar staat er in ruil een flinke rentevergoeding tegenover. In het slechtste geval neemt de overheid – u & wij dus – een risico in het voortbestaan van de bank. Het is dan ook aan de overheid om deze risico’s in te schatten en er de nodige voorwaarden aan te koppelen. Hetzelfde trouwens wat banken met hun klanten doen. Dus ingewikkeld kan dat niet zijn.

Deze afwegingen komen amper aan bod in de pers die er blijkbaar niet kan aan weerstaan om bankmanagers systematisch aan de schandpaal te nagelen. Dat er iets scheelt met de beloningsstructuur van een aantal (vaak internationale) topbankiers is juist. Maar dat geldt niet alleen voor de banken. Veel beursgenoteerde bedrijven zijn in hetzelfde bedje ziek en de gewone particuliere aandeelhouder staat hier ook machteloos tegen. Daarom moet het debat van de bonussen gevoerd worden tegen een ruimere horizon, en niet naar uitsluitend aan de hand van incidenten.

Klik op lees meer.

Banken dus: wat zouden we zonder? Zowel als ondernemer maar ook als werknemer zorgen zij ervoor dat we allemaal spreekwoordelijk een beetje miljonair kunnen worden. Hoe zouden we anders ons huis of bedrijfsgebouw betaald gekregen hebben? Het is toch dankzij  een marktconforme en betaalbare lening dat wij er na 15 tot 20 jaar in slagen een eigendom te verwerven die toch wel wat waard is op vervaldatum van de lening.

Banken hebben in de afgelopen decennia een belangrijke rol gespeeld in onze economie, en dat gebeurde redelijk professioneel, zonder spaarders of kredietnmers te bruuskeren. Menig hardwerkende Vlaming kon zelfs, nadat hij zijn huis had afbetaald en/of over wat geld beschikte, een aardige stuiver verdienen door zijn geld ter beschikking te stellen van de bank en er een mooie rente voor op te strijken. Vaak konden de competente managers voor een extra rendement zorgen op hun  bankproducten. Laat ons nu dus niet vergeten dat het ook lang heel goed is gegaan met de banken, hun aandeelhouders, hun klanten, hun medewerkers…

Persoonlijk ben ik 20 jaar geleden beginnen met ondernemen met 100.000 frank kapitaal. Ondertussen heb ik, in alle bescheidenheid, samen met mijn vennoten een aardig bedrijf opgebouwd dat, als ik met pensioen ga, best wat zal opleveren. Hoe ondernemend, creatief, doorzettend, etc. we ook waren: zonder bank was het niet gelukt. En dat geldt voor de meeste van mijn collega’s en werknemers.

Daarom moet de discussie een beetje eerlijk worden gevoerd. Banken zijn en blijven privé bedrijven. Wegens het publieke karakter van hun activiteit heeft de overheid jaren geleden besloten toezichthouders aan te stellen om hen te controleren. Het zou misschien niet slecht zijn ook hun rol/verantwoordelijkheid in de ganse crisis eens na te gaan. Zijn deze toezichthouders goedbetaalde uitloopbaantjes voor gebuisde politici of kan men er iets meer van verwachten? Hadden zij niet vroeger moeten ingrijpen en vragen stellen over een aantal duistere bankproducten zoals de CDO’s … of deden ze het niet omdat ze het zelf niet begrepen?

Wat mij betreft zijn banken dus geen noodzakelijk kwaad maar een belangrijke speler in de economische ontwikkeling van een regio: lees welvaart! Laat er ons dus verstandig mee omspringen, en het bankendebat voeren met meer nuance en zin voor relativiteit.