Senioren aan de slag!

Unizo stelt terecht dat er een activeringsbeleid dient uitgewerkt te worden naar oudere werknemers toe. Moeten 65+ allemaal terug aan de slag? Het mag maar het is niet noodzakelijk. De knelpunten zitten namelijk lager op de leeftijdsladder.

Zoals de steeds grotere groep bruggepensioneerden, al vanaf 48 jaar. Deze groep wordt gegijzeld in zijn statuut: een deel van de vergoeding komt van de werkgever met daarbovenop een werkloosheiduitkering.

Daarbij komt dat betrokkene bij de babyboomers behoren waarvan in vele gevallen het huis is afbetaald, de kinderen de deur uit zijn, misschien een part-time werkende echtgenoot en links of rechts een erfenis. Concreet betekent gaan werken dus het verliezen van het voordelig statuut… 

Als de overheid werkelijk geïnteresseerd is in het activeren van de meer dan 125 duizend bruggepensioneerden dan dient men te zorgen voor een eenvoudige én flexibele in- en uitstapregeling binnen dit statuut. Het zal ook aanzienlijke meeropbrengsten teweegbrengen voor de staatskas, brengt het opnieuw een stuk knowhow in de bedrijven en vooral: het geeft aan veel personen het gevoel nog iets te beteken in de samenleving! Vertaal trouwens “senior” naar het businessjargon en je krijgt meteen een upgrade naar kennis, vertrouwen, ervaring, doorzetting.   

Klik op lees verder.

Als men werk wil maken van werk, moet men ophouden met het verkappen van loopbanen in allerlei zinloze en ontelbare spaarplannen. Men doet de arbeidsomstandigheden nog steeds af als deze uit de jaren ’60. Gelukkig zijn die sterk geëvolueerd, waardoor ze  een stuk aangenamer en dus langer vol te houden zijn.

Arbeid moet ook flexibeler gemaakt worden. Het huidig systeem van ontslagvergoeding is vaak een rem voor zowel de werkgever als de werknemer. De werkgever ziet op tegen de hoge kosten om oudere, soms minder rendabele werknemers te vervangen waardoor veel potentieel verloren gaat. De oudere werknemer van zijn kant klampt zich vast aan zijn statuut waardoor hij gedemotiveerd geraakt en zijn werk als sleur ervaart. Laat ons op een creatieve, positieve manier omgaan met behoeften en dromen. De tijd van Daens ligt lang achter ons. Het is goed dat ook vakbonden dat eens gaan beseffen.

Maar helaas is misschien het meest cynische, ondanks deze zware crisis, dat onze beleidsmaker grote discours afsteken, boeken schrijven en pamfletten publiceren waarin ze aangeven precies te weten waar de pijnpunten liggen. Niemand durft echter het probleem echt aan te pakken, hoofdzakelijk vanwege mogelijke electorale gevolgen.  Van zodra de vakbond maar even de kop opsteekt en een “njet” lanceert zit iedereen weer op de plaats. Ondernemers moeten meer het voortouw nemen en veranderen afdwingen. Al zijn die soms niet altijd populair!