Leger

Afgelopen week verscheen een bericht van een ondernemer die zijn relaas deed over de problemen die hij ondervindt bij het vinden van goede en gemotiveerde vaklui. Het verhaal was hilarisch en schrijnend tegelijk. Van personeel dat laconiek aankondigt op maandag ziek te zijn wegens “druk weekend” tot mensen die gewoon de tweede dag niet meer kwamen opdagen, zonder enige verwittiging of aankondiging.

In het zog van dit artikel pleiten sommige beroepsorganisaties ervoor dat leerlingen in het middelbaar een goede werkattitude aangeleerd moeten krijgen met focus op inzet en discipline. Vergeet daarbij het weekendwerk niet als ideaal instrument om gebruikelijke omgangsvormen, discipline en ervaring aan te leren in het vooruitzicht van een latere professionele carrière.

Maar helaas zijn niet de kinderen het probleem maar vaker de ouders. Zo heb ik meegemaakt dat op een zaterdagavond een verontwaardigde moeder in mijn bureau stond omdat haar achttienjarige zoon “pekke-zwart” thuisgekomen was (bij het plantenuitzetten had hij blijkbaar wat teveel aan zijn oren moeten krabben) en dat vond ze echt niet kunnen. Zelfs het woord “slavenarbeid” kwam mijn richting uit… tot de zoon tussenkwam en zei: “Mama, het is goed zo. Ik wil hier graag morgen terugkomen…”.

De problemen zijn beslist herkenhaar en helaas  niet exclusief voor arbeiders, allochtonen of laaggeschoolden. Ook hoger opgeleiden durven reeds bij een sollicitatiegesprek te vragen hoeveel dagen verlof men heeft en of er extra voorzieningen zijn wat dit betreft. En men mag toch zeker met de bedrijfswagen op vakantie?!

Uiteraard is het gedrag van deze jongeren het product van hun tijd en zijn ze zelf niet (volledig) verantwoordelijk voor dit gedrag. Dat ligt hoofdzakelijk bij de ouders. Terecht kan men zich de vraag stellen of deze voldoende hun verantwoordelijkheid nemen bij de opvoeding van hun kinderen?

Slaan we niet een beetje door in het afschuiven van de ouderlijke verantwoordelijkheid? Beschermen we onze kinderen niet teveel? Je moet maar eens praten met een schooldirecteur. Er zijn zelfs ouders die rechtszaken aanspannen tegen de school omwille van een examenuitslag! Zou het niet beter zijn na te gaan of het kind zich wel voldoende heeft ingezet en of de ouders daar voldoende hebben op toegezien?

We hebben het allemaal druk om welvaart en weelde te vergaren. Maar welke prijs betalen we dan naar opvoeding van kinderen en het meegeven van maatschappelijke waarden? Speelkamers worden volgestouwd met tv’s, video-spelletjes, computers om zogezegd niet uitgesloten te worden op school… Hallo?!

Als je sommige ouders hun weekend-agenda hoort dan zijn ze in het weekend full time taxibedrijf: voetbal, ballet, hockey, paardrijden… het moet allemaal want ze hebben ons al de hele week moeten missen… so what?!

In het kader van deze problematiek uiten sommigen hun heimwee naar de verplichte dienstplicht bij het leger. Het was destijds zeker een nuttig middel maar dat is opnieuw vluchten voor de eigen werkelijkheid.

Ouders moeten hun complexen van hun eigen jeugd afleggen en het heft in handen nemen. Ze moeten beseffen dat je geen slechte vader of moeder bent als je kind eens niet zijn zin krijgt of één wens niet per direct ingevuld kan worden. Ouders moeten aan hun kinderen tonen dat de welvaart die ze samen genieten niet uit de lucht komt vallen maar dat ze daar beiden offers voor brengen.  Dat je in het leven iets moet doen om iets te bereiken. Dat is trouwens de werkelijkheid waar ze overmorgen sowieso mee geconfronteerd zullen worden. Dus we kunnen ze hier maar beter op voorbereiden.