Kinderopvang: een nachtmerrie voor jonge koppels

Het bedrijfsleven heeft na een lange periode van stabilisatie zijn adem teruggevonden. Dat blijkt uit vele indicatoren waaronder de sterk stijgende tewerkstelling. In een aantal sectoren is er opnieuw een spanning vast te stellen tussen vraag en aanbod.

Al bij al een positief signaal en hoopgevend voor onze samenleving omdat op die manier nu eenmaal de middelen binnenkomen bij de overheid die nodig zijn om onze sociale verplichtingen t.o.v. zieken, gehandicapten, werklozen, gepensioneerden na te komen.

Ondanks deze tendens zijn er in dit land nog steeds meer dan 1 miljoen werklozen. Een groot deel daarvan zijn vrouwen met jonge kinderen die om praktische redenen niet kunnen deelnemen aan het arbeidsproces. Daar zijn verschillende redenen voor. Er is niet alleen de loonkloof tussen een uitkering en gaan werken, maar ook mobiliteit, juiste scholing of mentaliteit spelen een rol. Een professionele carrière uitbouwen is de dag van vandaag niet langer voorbehouden aan mannen. Ook vrouwen wensen steeds meer – en volkomen terecht – deel te nemen aan het arbeidsproces. Niet alleen omwille van de financiële kant van de zaak maar ook om op die manier een stuk zelfstandigheid te verwerven en ook voldoening te vinden in het ontwikkelen van hun talenten en mogelijkheden. Hun aanwezigheid verruimt in vele aspecten de bedrijfsvoering.

Maar werkende vrouwen worden soms ook (trotse) moeders. Het is een volkomen natuurlijke gang van zaken die de volle steun moet krijgen van de samenleving. Maar voor velen wordt de kinderwens/droom het begin van een nachtmerrie die “kinderopvang” heet. Het probleem sleept reeds jarenlang aan en krijgt maar geen degelijke oplossing. Ergo: het tekort aan goede opvang is zo schrijnend dat jonge koppels straks eerst opvang gaan zoeken alvorens aan de verwekking ervan te beginnen!

Dit probleem vraagt dan ook onze volle aandacht en vooral aanpak. Op dit moment is er een wirwar aan statuten en opvangmogelijkheden. Daarbij is de overheid een belangrijke gangmaker waarvan de intenties niet altijd duidelijk zijn. Ondanks het groot tekort aan goede opvang krijgen werklozen bv het recht op 2 dagen gratis opvang (om te solliciteren) terwijl werkende koppels de volle pot moeten betalen. Een onnodige belasting terwijl je toch zou kunnen verwachten dat werkloze vrouwen ook kunnen solliciteren terwijl de kinderen naar school zijn…

We staan met onze samenleving voor grote uitdagingen waaronder de vergrijzing. Het gaat dan niet alleen om de kosten ervan maar ook de invulling van de vrijgekomen vacatures. Willen we die ingevuld krijgen met o.a. meer vrouwen op de arbeidsmarkt dan zullen we moeten meedenken aan een oplossing voor dit probleem. Het mag niet langer “hun” probleem zijn maar ook onze uitdaging om hierin mee te denken.

Daarom vraag ik mij af waarom wij perfect goed onderwijs kunnen organiseren maar geen professionele en degelijke kinderopvang voor werkende mensen en dat binnen een ruimer tijdskader dan van 8.30 tot 17 u.? Er zijn genoeg mogelijkheden te bedenken om dit mogelijk te maken. Daarbij kan het bv voor laaggeschoolde (allochtone) vrouwen een instapdrempel zijn op de arbeidsmarkt. Locaties kunnen ontwikkeld worden rond bedrijvenparken en/of rond de huidige scholen. En opvang moet fiscaal beloond worden ipv gestraft! En waarom niet gratis, zoals onderwijs?

Als jonge mensen met een gerust gemoed, binnen een ruim tijdskader en op een betaalbare manier hun kinderen “in bewaring” kunnen geven zullen ze makkelijker beslissen om deel te nemen aan de arbeidsmarkt en enthousiaste en geëngageerde medewerkers worden. En dat is toch wat wij willen?!

Verschenen in VOKA magazine Ondernemers O-VL editie juni 2011