You are hereBlogs / rudi's blog / Willy Brandt

Willy Brandt


By rudi - Posted on 10 oktober 2016

Onlangs miste ik een vlucht en ging per toeval schuilen voor een aankomende regenbui in het statige Willy Brandthaus - hartje Berlijn. In het gezelschap van enkele jonge Duitsers, die er om dezelfde reden terecht gekomen waren, bekeek ik een biografische film van de man. 

Ik herinnerde mij plots de man die tijdens mijn jeugdjaren regelmatig en prominent het journaal vulde. Aan de hand van een permanent lopende video-film-reportage over zijn leven kon ik  mij deze man scherper voor de geest te halen. Tegelijk moest ik vaststellen dat deze toch wel bijzondere voormalige bondskanselier heel erg in het vergeethoekje was geraakt.

Hij was nochtans de kanselier die van grote betekenis was voor Duitsland en bij uitbreiding het verenigd Europa. Zijn streven om terug te keren naar een verenigd Duitsland kon namelijk enkel vorm krijgen door zijn pragmatische aanpak en onderhandelingen met de toenmalige Russische president Brezjnev. Het vertrouwen dat hij opbouwde zorgde voor ontdooiing van de gespannen relatie tussen Oost en West. Hierdoor liep de Koude Oorlog  ten einde wat uiteindelijk resulteerde in de val van de Berlijnse Muur. En de rest is geschiedenis … 

De film  hielp mij niet alleen een duidelijk beeld te krijgen van deze grijze en nors lijkende man maar het deed mij ook beseffen dat hij een politieker was van een kaliber dat we nog zelden terugvinden. Zelfs Obama, die vooral door zijn toespraken in de geschiedenisboeken zal belanden, kan niet echt tippen aan de visionaire Brandt. De toekenning van de Nobelprijs voor de Vrede aan deze laatste was dan ook meer dan symbolisch (zoals bij Obama) maar oprecht verdiend!

Het zal u verbazen dat ik als ondernemer onder de indruk geraak van deze Duitse sociaaldemocraat: lees socialist. Wat mij bijzonder treft, is het feit dat hij een zeer sterk plan had voor zijn land. Dat bestond er niet alleen uit het land herop te bouwen maar vooral het land opnieuw centraal in Europa te plaatsen en dat op alle gebied. De fundamenten van het sterke Duitsland zijn niet te danken aan Kohl of Merkel, maar o.a. aan de socialisten Brandt en later Gerhard Schröder. 

De eerste legde de fundamenten van een Verenigd Europa zoals we het vandaag kennen, de tweede zorgde ervoor dat de arbeidsmarkt dermate werd georganiseerd dat Duitsland nog altijd de koploper is van de Europese economie en welvaart. Zelfs Merkel besefte dat heel goed en pas toen ze herverkozen werd sleutelde ze aan de “hamburgerjobs”.

Het fascinerende aan Willy Brandt was dat hij erin slaagde zijn volk te motiveren om te werken. Waar hij als socialist stond voor bescherming van werknemersrechten (volledig terecht trouwens) deinsde hij er ook niet voor terug om de bevolking op te roepen aan de slag te gaan en niet in de hangmat van de sociale zekerheid te hangen. Hij had de moed om aan de bevolking uit te leggen dat welvaart gecreëerd wordt door bedrijven. 

Hij was niet verlegen om zijn aanhang duidelijk te maken dat er naast rechten ook nog zoiets bestaat als burgerplicht. Zo riep hij op dat iedereen “die sterk en gezond was, de plicht had om te gaan werken en bij te dragen aan het ontwikkelen van de Duitse welvaart”. 

Maar niet alleen in zijn daden en visie, maar ook in zijn principes was hij bijzonder rechtlijnig. 

Toen op het einde van zijn loopbaan één van zijn stafmedewerkers betrapt werd op het leveren van spionagediensten aan Rusland, nam hij consequent ontslag, al bleek overduidelijk dat hij helemaal niet op de hoogte was van de gepleegde feiten van betrokkene.

Toen ik het zaaltje verliet, zag ik bij de eindgeneriek een jonge Duitse vrouw een traan wegpinken, een zelfde weemoed overviel mij. 

Het is dus toch mogelijk: leiders die, wars van druk van lobbygroepen, mutualiteiten en vakbonden, doen wat men hoort te doen om de welvaart van de volgende generatie te verzekeren.