You are hereBlogs / rudi's blog / Ongemakkelijke waarheden

Ongemakkelijke waarheden


By rudi - Posted on 11 mei 2017

Thomas Vander Veken vindt dat jonge vaders recht hebben op ouderschapsverlof. Hij vindt 10 dagen te kort en meent dat 1 maand het minimum is en uiteraard betaald. Het pretparkdenken kent tegenwoordig geen grenzen meer en als een jonge populaire tv vedette ermee uitpakt, krijg je meteen de voorpagina’s. 

Het begint er meer en meer op te lijken dat vakbonden er druppelgewijs in slagen het ambtenarenpatroon te integeren in het klassieke bedrijfsleven. “Werkbaar werk” is na burn-out het nieuwe buzzwoord van de sociale partners. Zo krijgen ze finaal de meest onzinnelijke voorstellen verkocht. 

Vorige week kreeg ik een bericht van mijn sociaal secretariaat dat bedrijven boven de 20 werknemers een plan dienen te voorzien om 40 plussers langer aan de slag te houden. Hoe zoiets er moet uitzien kon niemand mij te vertellen. Tegenwoordig riskeer je zelfs een boete  tot 2.000 euro als mensen in een burn-out situatie terecht komen… alsof die 38 u op een week van 168 u bepalend zijn voor de fysieke en morele toestand van een individu. 

Het is duidelijk dat het bij geen enkele ‘”sociale partner” doordringt dat wij ook rekening moeten houden met economsiche wetmatigheden.  We kunnen ons geen batterij medewerkers op overschot permitteren.  Je vraagt je af of ze de afgelopen 10 jaar nog wel met eens een bedrijfsleider hebben gesproken? 

Ouderschapsverlof voor papa’s: prima, maar hoe pak je dat aan als er in een bedrijf met 12 medewerkers plots iemand beslist om 2 dagen per week thuis te blijven? Er is niemand op overschot, integendeel. 

Het rijtje voorwaarden voor tewerkstelling waaraan bedrijven moeten voldoen begint zo stilaan hallucinante vormen aan te nemen dat je straks meer tijd moet steken in het managen van je personeel dan van je bedrijf. En daarbij staan werkgevers altijd in de zwakste positie en hebben amper bescherming tegen misbruiken. 

Probeer vandaag maar eens een niet functionerende medewerker te ontslaan. Je moet al veel geluk hebben dat de opzegperiode niet opgerekt wordt met eindeloze ziektebriefjes om het dan nog niet te hebben over de totale machteloosheid tegenover wangedragingen tegen collega’s en klanten. Vaak is contractbreuk (met zware financiële gevolgen) de enige optie want een tocht naar de arbeidsrechtbank leidt vaak tot hetzelfde resultaat als bij een ongeval met een zwakke weggebruiker: zelfs als ze in de fout gaan krijgen ze toch het voordeel van de twijfel. Bij een waarheidsgetrouwe vermelding van de reden van ontslag op de C4 dreigen vakbonden klacht neer te leggen bij RSZ met controles als gevolg (lees: tijdverlies want gezien verwerking door sociale secretariaten gebeurt voor 98 % in orde). 

Is er nog iemand die de toetsing met de realiteit aandruft/aankan bij het bedenken van bovenstaande maatregelen? We leven niet langer meer in een dorp maar in een geglobaliseerde en straks in een gerobotiseerde wereld. 

Kent iemand bij onze “sociale partners” (inclusief onze zogezegde vertegenwoordigers) nog  het begrip “concurrentiekracht” behalve de 20 seconden quotes in het Journaal en ruzie te maken of onze achterstand nu 8 of 12 % is?! 

Willen we in de toekomst het werk nog in dit land houden dan zal er niet alleen aan werkbaar werk gedacht moeten worden maar vooral aan wendbare medewerkers. Durft de minister van Arbeid evenveel inzet en tolerantie vragen aan de werknemers als aan de werkgevers? 

Het is misschien een ongemakkelijke waarheid maar het wordt tijd dat we hen eens gaan wijzen op het feit dat we niet allemaal aan de kant kunnen gaan staan want op die manier valt de financiering van de sociale zekerheidskas helemaal weg. Deze gebeurt nog altijd – hoofdzakelijk – door werkgevers want de bijdrage van de werknemer wordt ook betaald door het bedrijf. Tijd om hen eens te wijzen op hun eigen verantwoordelijkheid tov de samenleving. Solidariteit is geen éénrichtingsverkeer… 

We komen in een totaal nieuwe dynamiek terecht waar werken inderdaad anders zal ingevuld moeten en kunnen worden. Dat zal echter niet lukken door vast te houden aan de patronen uit de 20e eeuw. 

Dat betekent dat ondernemingen inderdaad zullen moeten investeren in opleidingen en coaching van hun medewerkers naar nieuwe standaarden. Dat betekent ook dat men aan werknememers zal moeten uitleggen dat ze diezelfde wendbaarheid aan de dag moeten leggen om de welvaart in dit land te behouden.

Video

Rudi in Ter Zake

Rudi op TV Oost

Debat op TV Oost