Stop het pesten van ondernemers

Met een beetje geluk zal tewerkstelling één van de verkiezingsthema's worden op 18 mei as. Opnieuw zullen allerlei vage beloftes worden geformuleerd en vooral de belastingsverlaging zal uitgespeeld worden. Maar is de toekomst zo hoopvol als men wel doet uitschijnen?

Het wordt stilaan duidelijk dat de overheid, die moet zorgen voor "alle burgers", prioritair aandacht moet gaat schenken aan de ondernemers. Dit moet verder gaan dan enkel belastingsverlagingen. Want dit is slechts een aanpassing op de torenhoge lasten die bedrijven vandaag moeten betalen, slechts een nivellering van de ongelijkheid t.o.v. de Europese collega's. Het recent rapport van de Oeso is op dat vlak trouwens redelijk ontnuchterend … België staat nog steeds op kop van de landen met de hoogste fiscaliteit in gans Europa.

Voor alle duidelijkheid: dit is geen klaagzang, maar een verzoek tot objectieve benadering van een dreigend probleem: het verdwijnen van ondernemingen. Want de signalen zijn beangstigend! De recent gepubliceerde enquête van Trends 30.000 spreekt boekdelen: 1 ondernemer op 2 wil zijn zaak wil overlaten, 30 % klaagt van de toenemende administratieve verplichtingen, 6 op 10 ondernemingen moeten beroep doen op derden hiervoor…

De belastingsvermindering lijkt een dikke premie, maar is het niet. Voor de leken volgt een beperkte opsomming van de lasten die bedrijven er de laatste vijf jaar bijkregen, die vooral voor KMO's en familiebedrijven zwaar kunnen wegen: billijke vergoeding, auteursrechten, reprobel, verhoogde milieutaksen, gemeentebelasting, provinciebelasting, solidariteitsbelasting van 3 %, taksen op publiciteitsborden en drukwerk, distributietaks, ecotaks, fost +, Ivac, … De belastingsverlaging is dus slechts een correctie.

Maar erger is het feit dat nog steeds meer dan 70.000 bedrijven gegijzeld blijven door de uitblijvende zekerheid omtrent hun ruimtelijke toekomst, terwijl veel vragende partij zijn om te mogen investeren en dus… extra mensen tewerk stellen. De oplossing ligt dus niet in bedrijvencheques (die zinvol zijn maar feitelijk een detail in de gehele problematiek) maar in het structureel aanpakken van de oorzaken die (jonge) mensen doen afzien tot eigen initiatief.

Ondernemingen zijn én blijven de olie van de samenleving en de enige sponsor van de zo gekoesterde sociale zekerheid.

Wil men ondernemen opnieuw echt aantrekkelijk maken dient aandacht geschonken te worden aan het statuut van de zelfstandige, het verzekeren van een sociaal vangnet bij mislukken, het opvoeren van de vertegenwoordiging in het politieke spel en het creëren van een ondernemersvriendelijk klimaat.



De problematiek van de zelfstandigen is reeds jarenlang gekend. Terwijl het budget van de sociale zekerheid met meer dan 40 miljard steeg de afgelopen 4 jaar, is de verbetering van het sociaal statuut tot waardeloze futiliteiten te herleiden. Er zijn een aantal punten terzake gewijzigd, maar in essentie is er niets spectaculairs veranderd op vlak van risico voor ondernemers bij ziekte of invaliditeit. Een zelfstandige krijgt nog steeds 20 euro per dag bij ziekte en dat leidt vooral bij kleinere ondernemers tot drama's en o ja, een pensioenverhoging van 25 euro per maand…

Men werpt hierbij steeds op dat zelfstandigen in vergelijking tot werknemers niet voldoende bijdragen. Maar is dat zo? Inderdaad, een werknemer krijgt slechts een deel van zijn bruto-loon, maar met wat hij netto in centen overhoudt kan hij een menswaardig en comfortabel leven leiden. Maar men negeert hierbij dat alle sociale lasten en voorheffingen betaald worden door de ondernemingen en dus opgebracht worden door het initiatief en risico van die ondernemer en (natuurlijk) mede mogelijk gemaakt door zijn werknemer. Als die ondernemer dus geen risico's neemt, zijn zaken niet fatsoenlijk runt, is er geen tewerkstelling, dus geen netto betaling aan de werknemer en geen bruto betaling aan de schatkist... Het klinkt misschien simpel, maar zo is de werkelijkheid ook.

Waarom kan uit die "grote" pot van middelen, aangevuld met allerlei eerder opgesomde belastingen, geen fatsoenlijk statuut ontwikkeld worden voor de risico(onder)nemer? Waarom hebben we in dit land voor iedere verbetering een excuus om het niet te doen, terwijl we jaarlijks 2,5 miljard euro verspillen aan bv. defensie?

Oorzaak van deze aanhoudende oppervlakkige belangstelling voor ondernemers ligt in het feit dat ze onvoldoende vertegenwoordigd zijn in het politieke bestel en alzo te weinig aandacht kunnen vestigen op hun problemen. Gezien de huidige particratie van de politieke partijen, is het wenselijk dat men na het 'ritsen' van de lijsten, ook eens gaat nadenken (zoals in Nederland) over het samenstellen van een representatieve lijst van volksvertegenwoordigers… het moeten niet altijd leraren en advocaten zijn die verworden tot beroepspolitici (het woord alleen al) … Een afspiegeling van de maatschappij in het politieke bestel, zou niet alleen getuigen van een democratische instelling maar er ook voor zorgen dat de problemen vanuit alle hoeken evenredig aan bod komen.

Maar het ergste van al blijft het ronduit pestend en provocerend gedrag van een aantal ministers tegenover het bedrijfsleven. Er leven in dit land zelfs excellenties die spreken over 'verplichte tewerkstelling' van probleemgroepen… komen die mensen echt van Mars? Hoeveel hebben zij er zo rondlopen op hun kabinet?

Niemand schijnt te begrijpen dat je geen werk kan maken, enkel en alleen de sfeer creëren waarin ondernemen aangemoedigd wordt en kan leiden tot tewerkstelling.

En het offer voor het aantrekkelijk maken van arbeid ligt niet bij de reeds zwaar gedupeerde werknemer die inderdaad teveel lasten moet afstaan aan een gulzige overheid op zijn zuur verdiende centen… het probleem ligt bij de overheid zelf die onvoldoende beheert als een goede huisvader!

Wil men tot de mogelijkheid komen van een werkelijke verlaging van lasten op arbeid, dan zal men eindelijk eens de moed moeten hebben om de feiten onder ogen te zien, daarom hoeft men geen sociaal bloedbad aan te richten, maar zich gewoon een paar vragen stellen en er niet alleen een antwoord op te geven maar vooral DURVEN aanpakken, hoe onpopulair zoiets soms ook is.

Het is toch verbazend dat ondernemingen ieder uur van de dag gecontroleerd kunnen worden door de sociale inspectie, maar werklozen die meer dan 10 jaar werkloos zijn geen enkele sollicitatieplicht hebben, laat staan controle krijgen? En hoe is het mogelijk dat liberalen akkoord kunnen gaan met een wet omtrent pesten die een vrijgeleide is om ieder verzoek tot discipline en plicht kan omzetten tot 'pesten' op het werk met automatische bescherming tegen ontslag en bewijslast bij de ondernemer. Om nog niet te spreken over de kans dat de loonkosten ongehoord gaan stijgen omdat werknemers van bv. verschillende leeftijd en opleiding maar met één zelf opdracht ook hetzelfde loon kan gaan/kunnen eisen!!!

Wanneer gaat iemand eens uitleggen waarom de uitgaven in de sociale zekerheid in Wallonië aanzienlijk hoger liggen dan in Vlaanderen? Vragen hoe men zal voorzien in de financiering van de veroudering van de bevolking over slechts 15 jaar… zal men blijven de hete aardappel doorschuiven naar de volgende generaties en de bevolking blijven bedriegen met het aanleggen van 'Zilverfondsen' waarvan men de middelen op dezelfde dag opnieuw ter beschikking stelt aan de schatkist via Zero-bond leningen (*)?

Men moet ophouden een sfeer te creëren waarin het bedrijfsleven te pas en onpas wordt opgevoerd als sponsor/schuldige/verantwoordelijke van alles… Men moet ophouden met tegenstellingen tot stand te brengen tussen werkgevers en werknemers door buitensporige en ridicule maatregelen.

Ondernemers hebben recht op die bonus (winst) bij inzet en fatsoenlijk bestuur, net zoals werknemers eveneens het recht krijgen zich te ontplooien binnen afgebakende veilige grenzen en voor een fatsoenlijk loon.

Het wordt m.a.w. tijd dat men de zaken eens gaat aanpakken, tijd dat de ondernemers er zich eens mee gaan bemoeien… ook voor henzelf, maar vooral voor hun loyale werknemers en de volgende generaties… op 18 mei hebben krijgen ze alvast een kans!

Als we Steve Stevaert nu eens minister van K.M.O.'s zouden maken… zou het dan allemaal gratis worden?

rudi@dekerpel.com

* (Zero-bondleningen zijn leningen waarvan men gedurende een periode, bv. 10 jaar, niets terugbetaald maar op vervaldag het volledige kapitaal en intresten moet terugstorten