You are hereVlamingen zijn geen mestkevers...
Vlamingen zijn geen mestkevers...
Niettegenstaande het er zat aan te komen, is er, zowel in Vlaanderen als in de rest van Europa, grote beroering ontstaan rond de keuze van meer dan 1 miljoen kiezers voor de extreem rechts partij het Vlaams Blok afgelopen weekend.
Nochtans zijn Vlamingen geen mestkevers, zoals destijds de VLD voorzitter de leiding van het Vlaams Blok noemde, maar gewoon wanhopige burgers die de leidende politieke klasse een signaal wilden geven.
De publieke opinie schrijft het succes van het Blok toe aan het invoeren van het migrantenstemrecht voor niet Belgen waaraan de liberalen, onder zware druk van de Waalse Parti Socialiste, begin dit jaar toegaven en er zelfs – tijdelijk – hun anders zo standvastige voorzitter moesten voor opofferen.
Is het stemgedrag van deze Vlamingen te verklaren? JA.
De belangrijkste redenen zijn te vinden in de rol van de media t.o.v. de Paarse bewindvoerders, de tegenstellingen tussen zowel socialisten als liberalen maar ook Vlamingen en Walen, het veranderen van de kieswet, het invoeren van extreme maatregelen en tot slot het negeren van de problemen die ontstaan vanuit de multiculturele samenleving.
Na meer dan decennialang bestuur van de katholieken, kon de pers (waarvan uit een recent onderzoek blijkt dat meer dan 70 % links georiënteerd is) de vreugde niet op toen Paars aan het bewind kwam.
De tijd van de grote veranderingen zouden zich aandienen en het enthousiasme droop van het scherm. Een flinke ruzie tussen coalitiegenoten werd omgedoopt tot “open debatcultuur”. Een diarree aan nieuwe voorstellen en ideetjes (die echter amper werden gerealiseerd) werd “voluntaristisch” beleid genoemd. Het forum dat geboden werd aan Abou Jahjah spreekt boekdelen en behoeft weinig commentaar. Wie durfde te kritisch te zijn kreeg onmiddellijk het etiket “extremistisch” en werd verbannen van het scherm.
Het totaal gebrek aan kritische ingesteldheid t.o.v. het gevoerde beleid en de luiheid van de meeste journalisten om zich werkelijk bezig te houden met wat leefde onder de bevolking, zorgden voor een totale vervreemding tussen burger, pers en politiek. Want hoe meer de eerste zich probeerde te manifesteren en aandacht te vragen voor zijn problemen, des te meer werd hij verketterd als verzuurd, ontevreden, verwend…
Maar wat bond de Paarse regeerpartijen? In wezen zijn socialisten en liberalen elkaars tegengestelden. Voor de socialisten was het behoud van de macht cruciaal, met wie, hoe of wat was hierbij ondergeschikt. Voor de liberalen was het belangrijkste motief de rekening presteren aan de voormalige CVP omwille van de woordbreuk van 12 jaar voordien… En de dioxine-kippen deden de rest: CVP werd verslagen en een lang gekoesterde droom werd werkelijkheid: paars was geboren.
Om zeker te zijn de macht enige tijd te kunnen sturen, veranderde men op korte termijn de kieswet. Waar eerder de vertegenwoordigers van het volk verkozen werden vanuit de kantons (die zelf hun lijsten samenstelden en op die manier ontsnapten aan de dictaten van het partijbureau met als gevolg dat ze weinig manipuleerbaar waren) trokken de partijleiders alle macht naar zich toe door de kieskringen te hervormen.
Alles werd herleid tot provinciale lijsten waar zij de volgorde bepaalden van de kandidaten (Nederlands model) met de invoering van een kiesdrempel. Op die manier werden 2 problemen tegelijk opgelost: lastige parlementsleden die teveel vragen stelden konden verwijderd worden en nieuwe initiatieven kregen weinig kans, mede gelet op de partijdigheid van o.a. de openbare omroep die bijna publiekelijk flirten met de socialistische leider Stevaert. De partijslaven waren geboren.
Snel werd duidelijk dat het behoud van de macht voor de liberalen belangrijker was dan het uitvoeren van hun partijprogramma. Het liberale VLD schoof steeds meer naar de linkerkant, mede gedwongen onder druk van de Waalse socialisten die daar een bijna volstrekte meerderheid halen.
Niettegenstaande een belastingsverlaging (die echter te traag op gang kwam) en een aantal sociale uitbreidingen, herkende de liberale achterban, die toch nog steeds uit zelfstandigen en kaderleden bestaat, zich niet langer in het gevoerde – linkse – beleid.. Het migrantenstemrecht, opgedrongen door de socialisten, was voor velen de spreekwoordelijke druppel…
Maar ook de tegenstellingen tussen Wallonië en Vlaanderen nemen steeds verder toe. Als Vlaanderen besliste om de verkeersveiligheid te verhogen door het plaatsen van meer dan 500 camera’s op risico-gebieden, deden de Walen dat ook … maar met slechts 10 camera’s. In Wallonië kent men binnenkort binnen één familie een derde generatie die W.A.O. uitkeringen genieten… Het zegt genoeg over het verschil aan dynamiek tussen de regio’s. De uitgaven in de sociale zekerheid liggen gemiddeld 20 % hoger in Wallonië dan in Vlaanderen…
Begrijpelijk wordt dan ook de ergernis rond de financiële transfers van Vlaanderen naar Wallonië om het sociale zekerheidsstelsel betaalbaar te houden en dat in het kader van solidariteit tussen regio’s. Vlaanderen sponsort Wallonië jaarlijks met ong. 19 miljard euro per jaar. Dat het Vlaams Blok dit handig kan uitspelen heeft niets met hén te maken, maar met het feit dat de huidige politieke klasse dit laat gebeuren.
Maar er was ook nog de nieuwe verkeerswet. Wie verkeerd parkeert riskeert een boete tot 500 euro, een snelheidsovertreding van 20 km extra kan snel 2.500 euro kosten… Of het vrijmaken van de energiemarkt: bedrijven en particulieren betalen vandaag gemiddeld 18 % meer dan vroeger voor dezelfde energie…
Deze cocktail van non-beleid, samen met de goedkeuring van het migrantenstemrecht, maakt het begrijpelijker dat meer dan 1 miljoen Vlamingen in de handen werden gedreven van het Vlaams Blok, met slechts één signaal: Zo kan het niet langer …
Het heeft niets te maken met intolerantie maar met een aantal juridische & culturele tegenstellingen. In België is er stemplicht voor iedere burger terwijl allochtonen het recht zouden krijgen om te stemmen (zonder verplichting). Maar ook vanuit culturele achtergrond moet het deelnemen aan het democratisch proces een beloning zijn bij totale integratie. Het is onfair om enkel te willen deelnemen aan de lusten maar niet aan de lasten. Er werd een snel-Belg-wet gemaakt die ervoor moet zorgen dat wie dat wil, via een eenvoudige procedure, de Belgische nationaliteit kan verwerven met o.a. recht om te stemmen.
Deze cocktail van non-beleid, samen met het blijven miskennen van een aantal samenlevingsproblemen tussen allochtonen en autochtonen, leidden tot het succes van het Vlaams Blok die ondubbelzinnig en duidelijk stellen hoe ze aankijken tegen deze problemen. Het totaal gebrek aan een beleid rond de multiculturele samenleving, ook al wordt daar 10 jaar over gesproken en groots aangekondigd, zorgt ervoor dat we steeds verder zakken in het moeras.
Waar in Nederland duidelijk lessen zijn getrokken uit het tijdperk Fortuyn, weigert men in Vlaanderen de werkelijkheid onder ogen te zien.
De huidige politieke klasse staat dus – opnieuw – voor een heldere uitdaging: starten met effectieve maatregelen zoals maximale integratie, strenger aanpakken van de criminaliteit, optreden tegen schijnhuwelijken, het beperken van een aantal uitkeringen in tijd en bedrag, het stimuleren van de positie van de vrouw, de eigen Vlaamse cultuur centraal stellen met echter alle ruimte, binnen het grondwettelijk kader, voor eigen cultuurbeleving.
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
Nochtans zijn Vlamingen geen mestkevers, zoals destijds de VLD voorzitter de leiding van het Vlaams Blok noemde, maar gewoon wanhopige burgers die de leidende politieke klasse een signaal wilden geven.
De publieke opinie schrijft het succes van het Blok toe aan het invoeren van het migrantenstemrecht voor niet Belgen waaraan de liberalen, onder zware druk van de Waalse Parti Socialiste, begin dit jaar toegaven en er zelfs – tijdelijk – hun anders zo standvastige voorzitter moesten voor opofferen.
Is het stemgedrag van deze Vlamingen te verklaren? JA.
De belangrijkste redenen zijn te vinden in de rol van de media t.o.v. de Paarse bewindvoerders, de tegenstellingen tussen zowel socialisten als liberalen maar ook Vlamingen en Walen, het veranderen van de kieswet, het invoeren van extreme maatregelen en tot slot het negeren van de problemen die ontstaan vanuit de multiculturele samenleving.
Na meer dan decennialang bestuur van de katholieken, kon de pers (waarvan uit een recent onderzoek blijkt dat meer dan 70 % links georiënteerd is) de vreugde niet op toen Paars aan het bewind kwam.
De tijd van de grote veranderingen zouden zich aandienen en het enthousiasme droop van het scherm. Een flinke ruzie tussen coalitiegenoten werd omgedoopt tot “open debatcultuur”. Een diarree aan nieuwe voorstellen en ideetjes (die echter amper werden gerealiseerd) werd “voluntaristisch” beleid genoemd. Het forum dat geboden werd aan Abou Jahjah spreekt boekdelen en behoeft weinig commentaar. Wie durfde te kritisch te zijn kreeg onmiddellijk het etiket “extremistisch” en werd verbannen van het scherm.
Het totaal gebrek aan kritische ingesteldheid t.o.v. het gevoerde beleid en de luiheid van de meeste journalisten om zich werkelijk bezig te houden met wat leefde onder de bevolking, zorgden voor een totale vervreemding tussen burger, pers en politiek. Want hoe meer de eerste zich probeerde te manifesteren en aandacht te vragen voor zijn problemen, des te meer werd hij verketterd als verzuurd, ontevreden, verwend…
Maar wat bond de Paarse regeerpartijen? In wezen zijn socialisten en liberalen elkaars tegengestelden. Voor de socialisten was het behoud van de macht cruciaal, met wie, hoe of wat was hierbij ondergeschikt. Voor de liberalen was het belangrijkste motief de rekening presteren aan de voormalige CVP omwille van de woordbreuk van 12 jaar voordien… En de dioxine-kippen deden de rest: CVP werd verslagen en een lang gekoesterde droom werd werkelijkheid: paars was geboren.
Om zeker te zijn de macht enige tijd te kunnen sturen, veranderde men op korte termijn de kieswet. Waar eerder de vertegenwoordigers van het volk verkozen werden vanuit de kantons (die zelf hun lijsten samenstelden en op die manier ontsnapten aan de dictaten van het partijbureau met als gevolg dat ze weinig manipuleerbaar waren) trokken de partijleiders alle macht naar zich toe door de kieskringen te hervormen.
Alles werd herleid tot provinciale lijsten waar zij de volgorde bepaalden van de kandidaten (Nederlands model) met de invoering van een kiesdrempel. Op die manier werden 2 problemen tegelijk opgelost: lastige parlementsleden die teveel vragen stelden konden verwijderd worden en nieuwe initiatieven kregen weinig kans, mede gelet op de partijdigheid van o.a. de openbare omroep die bijna publiekelijk flirten met de socialistische leider Stevaert. De partijslaven waren geboren.
Snel werd duidelijk dat het behoud van de macht voor de liberalen belangrijker was dan het uitvoeren van hun partijprogramma. Het liberale VLD schoof steeds meer naar de linkerkant, mede gedwongen onder druk van de Waalse socialisten die daar een bijna volstrekte meerderheid halen.
Niettegenstaande een belastingsverlaging (die echter te traag op gang kwam) en een aantal sociale uitbreidingen, herkende de liberale achterban, die toch nog steeds uit zelfstandigen en kaderleden bestaat, zich niet langer in het gevoerde – linkse – beleid.. Het migrantenstemrecht, opgedrongen door de socialisten, was voor velen de spreekwoordelijke druppel…
Maar ook de tegenstellingen tussen Wallonië en Vlaanderen nemen steeds verder toe. Als Vlaanderen besliste om de verkeersveiligheid te verhogen door het plaatsen van meer dan 500 camera’s op risico-gebieden, deden de Walen dat ook … maar met slechts 10 camera’s. In Wallonië kent men binnenkort binnen één familie een derde generatie die W.A.O. uitkeringen genieten… Het zegt genoeg over het verschil aan dynamiek tussen de regio’s. De uitgaven in de sociale zekerheid liggen gemiddeld 20 % hoger in Wallonië dan in Vlaanderen…
Begrijpelijk wordt dan ook de ergernis rond de financiële transfers van Vlaanderen naar Wallonië om het sociale zekerheidsstelsel betaalbaar te houden en dat in het kader van solidariteit tussen regio’s. Vlaanderen sponsort Wallonië jaarlijks met ong. 19 miljard euro per jaar. Dat het Vlaams Blok dit handig kan uitspelen heeft niets met hén te maken, maar met het feit dat de huidige politieke klasse dit laat gebeuren.
Maar er was ook nog de nieuwe verkeerswet. Wie verkeerd parkeert riskeert een boete tot 500 euro, een snelheidsovertreding van 20 km extra kan snel 2.500 euro kosten… Of het vrijmaken van de energiemarkt: bedrijven en particulieren betalen vandaag gemiddeld 18 % meer dan vroeger voor dezelfde energie…
Deze cocktail van non-beleid, samen met de goedkeuring van het migrantenstemrecht, maakt het begrijpelijker dat meer dan 1 miljoen Vlamingen in de handen werden gedreven van het Vlaams Blok, met slechts één signaal: Zo kan het niet langer …
Het heeft niets te maken met intolerantie maar met een aantal juridische & culturele tegenstellingen. In België is er stemplicht voor iedere burger terwijl allochtonen het recht zouden krijgen om te stemmen (zonder verplichting). Maar ook vanuit culturele achtergrond moet het deelnemen aan het democratisch proces een beloning zijn bij totale integratie. Het is onfair om enkel te willen deelnemen aan de lusten maar niet aan de lasten. Er werd een snel-Belg-wet gemaakt die ervoor moet zorgen dat wie dat wil, via een eenvoudige procedure, de Belgische nationaliteit kan verwerven met o.a. recht om te stemmen.
Deze cocktail van non-beleid, samen met het blijven miskennen van een aantal samenlevingsproblemen tussen allochtonen en autochtonen, leidden tot het succes van het Vlaams Blok die ondubbelzinnig en duidelijk stellen hoe ze aankijken tegen deze problemen. Het totaal gebrek aan een beleid rond de multiculturele samenleving, ook al wordt daar 10 jaar over gesproken en groots aangekondigd, zorgt ervoor dat we steeds verder zakken in het moeras.
Waar in Nederland duidelijk lessen zijn getrokken uit het tijdperk Fortuyn, weigert men in Vlaanderen de werkelijkheid onder ogen te zien.
De huidige politieke klasse staat dus – opnieuw – voor een heldere uitdaging: starten met effectieve maatregelen zoals maximale integratie, strenger aanpakken van de criminaliteit, optreden tegen schijnhuwelijken, het beperken van een aantal uitkeringen in tijd en bedrag, het stimuleren van de positie van de vrouw, de eigen Vlaamse cultuur centraal stellen met echter alle ruimte, binnen het grondwettelijk kader, voor eigen cultuurbeleving.
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
Labels
.jpg)
Zeer goede analyse en duidelijk verwoord.
Nieuwe reactie inzenden