Vlaanderen heeft kansen...

Zullen we ons binnenkort gelukkig prijzen dat het Vlaams Blok een geweldige vooruitgang maakte tijdens de laatste Vlaamse verkiezingen? Het ziet er in ieder geval naar uit...

Het wordt alvast duidelijk dat een jonge generatie politici (Somers, Q) zich stilaan bewust begint te worden van de realiteit en niet langer bereid zijn hun kop in het zand te steken omwille van een leuk mandaat met chauffeur. Blijkbaar begint het stilaan door te dringen dat de solidariteit met België het doodvonnis betekent van vele Vlaamse bedrijven: lees welvaart. Het is dan ook noodzakelijk dat het begrip;solidariteit; een nieuwe definitie krijgt.

Vele Vlaamse ondernemers zijn koele minnaars van België. Het zal bij Di Rupo toch stilaan moeten gaan doordringen dat we van hem en zijn gemeenschap meer verwachten dan enkele luttele woordjes Nederlands. Het moet hem eens duidelijk gemaakt worden dat solidariteit geen éénrichtingsverkeer is, m.a.w. transfers kunnen nog enkel indien de regel gelijk gehanteerd worden. D.w.z. boetes in Vlaanderen zijn boetes in Wallonnië, misbruiken in sociale zekerheid en werkloosheidsuitkeringen worden er even consequent aangepakt als in Vlaanderen; Eigenlijk is het grootste probleem van Di Rupo dat hij tegen zijn kiezers niet durft zeggen: vrienden, we moeten opnieuw aan de slag; hoe moeilijk zo'n boodschap ook is;

Ondernemers hebben het recht maar ook de plicht zich te mengen in het debat over hoe de welvaart de komende decennia in stand kan gehouden worden, gezien zij er de enige en belangrijkste sponsor van zijn. Hierbij alvast 10 ideeën voor meer welvaart in Vlaanderen.

• Meer werken…
  Jarenlang werd geprobeerd de werkloosheid te bestrijden met arbeidsduurvermindering. Het heeft niet alleen helemaal zijn effect gemist, het zorgt er ook voor dat de werkdruk op mensen is toegenomen en we onszelf uit de markt prijzen qua kost. Als vakbonden alternatieven hiervoor hebben moeten ze met feitelijke argumenten komen en niet met slogans.
  
  Loonsvermindering zou het welvaartniveau aantasten, maar we kunnen wel met z'n allen een tandje bijsteken door gewoon bv. 10 % langer te werken voor hetzelfde loon. Het kost in wezen niets aan de werknemer behalve zijn tijd. Maar hij krijgt in ruil een grotere garantie op jobbehoud. Daarbij stijgt de competitiviteit van de onderneming waardoor ze kan groeien en nieuwe mensen aannemen.
  
  Als men bij Ford Genk een referendum zou gehouden hebben onder de werknemers met als keuze: allen 40 u. werken en alle banen behouden of 36 u. werken en de helft eruit… wat denk u dat het resultaat zou geweest zijn? In Duitsland koos men alvast voor het eerste, met positieve gevolgen voor tewerkstelling.



• Eenvoudiger systeem overuren
  Door een sterk veranderde aanvoermarkt worden bedrijven soms geconfronteerd met onverwachte productiepieken. Via uitbetaalde overuren moet een bedrijf hiervoor beroep kunnen doen op zijn werknemers, zonder dat die daarvoor gestraft wordt. Als morgen een werknemer extra uren werkt, krijgt de staat hiervan 50 %. Wat biedt die Staat eigenlijk aan betrokkene om dat bedrag te rechtvaardigen?



• Drastische aanpak van misbruiken
  Het is een publiek geheim dat duizenden werklozen onterecht hun vergoeding ontvangen omdat ze niet actief naar werk zoeken omwille van het bijklussen in het zwart. De overheid wil terecht de fiscale fraude aanpakken bij ondernemingen maar ontwricht het systeem door de sociale fraude te laten gedijen. Zwartwerk werkt niet alleen marktverstorend maar is ook arbeidsvernietigend bij de ondernemingen die netjes volgens de spelregels opereren.



• Werken is leuk
  "werken" moet opnieuw geherwaardeerd worden. Welvaart creëer je niet met slogans maar wel door hard te werken. Men ontwikkelt momenteel een dubbelzinnige perceptie : enerzijds smeekt men om meer banen maar anderzijds stelt men steeds meer onredelijke eisen aan degenen die voor banen zorgen. Men wil stilaan van ieder bedrijf een Disneyland maken, maar zoals iedereen weet: Disney is een sprookjespark en helaas, sprookjes bestaan niet in de bedrijfswereld.
  
  Werken kan ook een bijdrage leveren aan persoonlijke ontplooiing, intellectuele verrijking, voldoening over wat men bereikt… We moeten met z'n allen de vrijetijdsmythe doorbreken.



• Opleiding en opvolging
  Reeds heel wat opleidingsprogramma's zijn beschikbaar, zowel bij de overheid als het bedrijfsleven. Maar werklozen moeten ook na deze opleidingen aangemoedigd worden instapbanen te aanvaarden die, soms tijdelijk, onder hun niveau zijn. Een beperking van de werkloosheidsuitkering voor allen, niet gezinshoofden, zal velen aanzetten tot effectief gaan werken i.p.v. te blijven "genieten" van de werkloosheidsuitkering.



• Laat ons werknemers belonen voor hun inzet …
  Omwille van de hoge lasten is het bijna onmogelijk voor een onderneming om hun medewerkers te belonen. Voor de goede tijden zou er een flexibel en minimum belast dividend moeten beschikbaar zijn voor alle werknemers van een bedrijf.
  
  Veel ondernemers klagen terecht dat men de winsten graag wil delen met de werknemers maar dat daar amper iets van overblijft wil men het toepassen. Een bedrijf zou over de mogelijkheid moeten beschikken om bv. 5 % van zijn winst, VRIJWILLIG, te verdelen over alle medewerkers die het resultaat hebben helpen realiseren. Het zal niet alleen stimulerend en motiverend werken, het zal ook de koopkracht doen toenemen en zo automatisch de welvaart in stand houden.
  
  
• Instapbanen voor zelfstandigen
  Het vrij ondernemerschap dient ondersteund te worden door drempelverlagende maatregelen. Starters moeten niet alleen kunnen beschikken over eenvoudig toegankelijk startkapitaal maar ook een betere sociale bescherming krijgen bij ziekte of tegenslag. Waarom kan een afgestuurde aanspraak maken op een basis sociale zekerheid (ook al heeft hij nog nooit één cent bijgedragen) en wordt een zelfstandige, bij ziekte of falen, aan zijn lot overgelaten... Waarom eigenlijk?



• Ruimtelijke Ordening
  Heel wat KMO bedrijven zijn klaar om extra banen te scheppen maar beschikken niet over de noodzakelijke ruimte. Bedrijven blijven het slachtoffer van de nu reeds jarenlange aanslepende problemen betreffende zonevreemde bedrijven waar nog altijd geen flexibel antwoord is op gegeven.



• Beloon innovatie
  Overheidssteun voor bedrijven mag in de toekomst niet enkel gebruikt worden als beloning voor tewerkstelling maar dient ook uitgebreid te worden naar ondersteuning voor innovatieve projecten. Want innovatie is de sleutel naar behoud van bedrijven én tewerkstelling.



• Nieuwe rol voor vakbonden…
  In de 19de eeuw en dit tot aan de tweede wereldoorlog, waren de vakbonden de belangrijkste maatschappelijke bron van vernieuwing - hun rol is van essentieel belang geweest in het tot stand brengen van onze welvaart en welzijn. Sinds de golden sixties zijn vakbonden echter omgevormd van progressieve motor tot conservatieve belangenvereniging.
  
  De vakbond is meestal tegen iets, zelden voor iets. Ook niet als een verandering op korte termijn een verbetering op lange termijn kan betekenen. Vakbonden moeten eerlijker zijn in het erkennen van marktsystemen en niet langer handelen alsof wij in een geïsoleerde omgeving leven. Het behouden van welvaart en werkgelegenheid zal niet lukken met slogans en ronkende verklaringen. Het kan enkel met gezond verstand en eerlijkheid.

Wie zich wil opwerpen als een leider van een gemeenschap moet durven, net zoals iedere goede huisvader weet, af en toe eens wat gas terug nemen om nadien voluit te kunnen gaan.

Rudi De Kerpel – Ondernemer.