Doktersbriefje…

Niettegenstaande de smeekbede van zowat iedereen om werk, doen een aantal politici en vakbondsmensen opnieuw hun best om ondernemers zoveel mogelijk te ontmoedigen hier initiatief voor te nemen.

Er is Stevaert die zegt dat “er meer flexibiliteit moet komen, maar dan wel van de werkgevers”. Ik ga er dus van uit dat hij zijn cafe’s op vrijdag- en zaterdagavond sluit zodat zijn personeel de kans krijgt zelf een pintje te gaan drinken. Nu is er ook het ACW en Greta D’hont die vinden dat één ziektedag moet kunnen zonder doktersbriefje en dit om het budget van de Sociale Zekerheid te sparen. … Wanneer gaat men nu eens ophouden om het ene dwaze voorstel na andere te lanceren?

Iedereen weet dat op maandag de dokterskabinetten het volst zitten. Is het dan preventief om de misbruiker te belonen? Het zijn niet allemaal misbruiken natuurlijk, maar deze maatregel zal in ieder geval niet bijdragen aan het tegendeel ervan. Het zal een vorm van extra-vakantiedagen worden. Tevens is het een zeer a-sociale maatregel, want het zal de werkdruk voor de achtergebleven – gezonde – collega’s weer doen toenemen…

Als men de kosten voor de Sociale Zekerheid wil drukken, geef ik graag – gratis - twee tips. Ten eerste: laat ons het doktersbriefje voor 1 dag inderdaad afschaffen maar koppel er tegelijk aan dat de werknemer die dag dan ook niet betaald wordt. Waarom moeten ondernemingen opdraaien voor het maandaghumeur van zijn werknemer?

Tweede besparing: België is het enige land waar de terugbetaling geschiedt via de mutualiteit, wat een extra kost van de gemeenschap betekent van 100.000 euro (4 miljard B.FR.!) per jaar. Waarom kan die terugbetaling, zoals in andere landen, niet rechtstreeks verlopen via artsen en ziekenhuizen? In een wereld van internet en automatisatie mag dat toch geen enkel probleem zijn?

Dit soort voorstellen bewijst opnieuw hoe groot de vervreemding van vakbonden en politici is naar het bedrijfsleven toe. Men probeert de werknemers te winnen voor de syndicale beweging door maatregelen voor te stellen die nefast zijn voor de tewerkstelling en het ondernemersklimaat. Men probeert permanent tegenstellingen te creëren tussen werknemers en werkgevers, om z’n eigen bestaansrecht te verdedigen.

Men probeert steeds te scoren door werknemers angst aan te praten onder het motto: “ we willen niet terug naar de Middeleeuwen of werken aan de lonen van China”. Werkgevers willen dat ook niet, ze verlangen niet naar het verleden, maar vragen wel om minstens naar het “heden” te kijken en liefst nog naar de toekomst... Niemand wil werken aan het loon van een Pool, maar het probleem wordt dat de Polen voor datzelfde loon wel hier komen werken.

Vakbonden missen iedere flexibiliteit in het ontstaan van de 24-uur economie. Mensen beschikken over meer vrije tijd en zoeken daar invulling voor. Het sluiten van winkels mag niet afhankelijk gemaakt worden van de regelgeving van bovenaf maar van de voorkeuren van onderuit, die in de markt tot uitdrukking komen.

De invulling van de wensen kan geboden worden door bedrijven die er op hun beurt een specialiteit van maken. Langere openingstijden wil zeggen: meer tewerkstelling op dezelfde plaats maar ook andere werktijden dan van 9 tot 5. Uitdrukkelijk dient daarbij opgemerkt dat de werknemer de vrije keuze heeft om in te gaan op wisselende werktijden of niet. Daarbij komt dat sommige werknemers er zelfs de voorkeur aan geven om buiten de reguliere uren te werken omdat ze op die manier de gezinstaken beter kunnen verdelen en bv. beter in kinderopvang kunnen voorzien.

Tot slot wekt men té vaak de indruk dat ondernemers handenwrijvend verzoeken om dit soort maatregelen. Het is natuurlijk fantastisch om te stellen dat we een halt moeten toeroepen aan een aantal economische ontwikkelingen die een andere manier van werken vergen. Maar men vergeet daarbij dat er geen muren staan rond België, laat staan rond Europa. Men vergist zich daarin. Ondernemers ondergaan vaak de gevolgen van de marktwerking en proberen door erop in te spelen, hun positie te behouden.

De grootste uitdaging wordt dan ook hoe bedrijven en overheid een antwoord vinden op de duale ontwikkeling van de vragende consument die steeds betere producten wil aan lagere prijzen (uit lage-loon landen dus) en diezelfde consument, die als werknemer steeds meer wil verdienen door minder te werken (waardoor producten steeds duurder worden).

Rudi De Kerpel.
Ondernemer.