De ondernemers staken (nog) niet

Wanneer gaan wij staken, vroeg een collega-ondernemer mij. Hij had net gehoord dat de vakbonden opnieuw dreigen met stakingen omdat ze loonsverhoging eisen opdat de koopkracht bewaard zou worden. Hoe zit dat eigenlijk met het statuut van de zelfstandige, vroeg hij mij? Daar is nog niet veel aan verbeterd sedert de Tweede Wereldoorlog, op wat cosmetica- en verkiezingstrucjes na. Misschien moeten we ook eens staken. Een weekje de deuren dicht. Iedereen goed betaald door de stakingskas van de vakbonden.

Natuurlijk doen we dat als ondernemers (nog) niet. Maar ondertussen gaat het duidelijk de foute kant op met dit land en Europa. De selectieve blindheid en het permanente bedrog van onze leiders neemt schrikbarende vormen aan. Men regeert op halve waarheden en uitzichtloze beloftes, gaande van tewerkstellingcijfers tot de financiële toestand van het land.

Het Zilverfonds, de spaarpot om de vergrijzing op te vangen, bestaat uit opeengestapelde zerobondleningen, die ervoor zorgen dat de begroting in evenwicht blijft maar tegelijk een hypotheek zijn op de toekomstige generaties, omdat op de vervaldag van deze leningen zowel het kapitaal als alle intresten in één keer terugbetaald moeten worden. Het kijk- en luistergeld werd met veel bravoure afgevoerd maar ondertussen krijgt de burger een factuur van Mixt!Cs voor abonnement kabel en provisie voor rechten. Het is de zoveelste misleiding van Stevaert & co.

Ons land is virtueel failliet en toch vindt met het niet nodig streng te saneren tegen de misbruiken in de ziekteverzekering (Wallonnië) en tegen de sociale fraude. Men verspeelt per werkloze liever 25.000 euro per jaar dan de werkgever te belonen met een vermindering van de torenhoge lasten op arbeid. Na de textielsector is nu ook een geruisloze maar onomkeerbare uittocht van andere sectoren naar Oost-Europa begonnen. Die regio biedt, mede door de toetreding bij de EU, de garantie op stabiliteit en groei.

De vakbonden trekken de kaart van de babyboomers door te pleiten voor een behoud van het brugpensioen. Het gaat om een generatie die blijft vasthouden aan voorrechten die niet langer meer te betalen zijn. Het gaat om een generatie die het land op een desastreuze wijze beheerde : autowegen en smeerpijpen aanlegde die miljarden kosten maar die geen enkel nut hadden, behalve voor de aannemers en de partijkassen. Het gaat om een generatie die een torenhoge staatsschuld achterliet en nu snel nog wat voordelen wil sprokkelen om hun eigen vetlaag in stand te houden.

De vakbonden liegen (uit vrees voor een confrontatie) hun achterban liever voor over de werkelijke situatie van de arbeidsmarkt dan moedig te zoeken naar haalbare oplossingen voor het behoud van werk en welvaart in onze regio's.

De vakbonden spreken met gemak over zaken waar ze geen verstand van hebben en laten zich vooral leiden door vooroordelen of eigen profijt. Kan iemand van de Christelijke vakbon ACV mij eens uitleggen, als ondernemen dan toch zo makkelijk is, waarom ze hun drukkerij en krant in Gent hebben gesloten en het personeel op straat gezet? Had men er bijvoorbeeld geen arbeidsduurvermindering kunnen invoeren naar 32 uur, zoals men bij Renault in Vilvoorde vraagt?

Ondernemers
Het wordt tijd dat (KMO-)ondernemers het publieke forum betreden en hun vertegenwoordigers van het Verbond van Belgische Ondernemingen (VBO) en de zelfstandigenorganisatie Unizo publiekelijk ondersteunen, zo niet dreigen deze laatste in de hoek geduwd te worden en komen er opnieuw onhaalbare en onbetaalbare eisen op hen af.

De ondernemers moeten in dialoog gaan met hun werknemers en toelichtingen geven over de lasten die ze samen moeten opbrengen om de onvoorstelbare dorst van de overheid te blijven lessen.

Ze moeten hen uitleggen dat een bedrijf uiteindelijk het volledig brutoloon van een werknemer moet terugverdienen en daarbovenop nog extra belastingen moet betalen, gewoon omdat men een bedrijf is. Of hoe kan je anders de andermaal verhoogde 'solidariteitsbijdrage' noemen? Solidariteit? Met wie trouwens?

Ze moeten hen wijzen op de gevaren van hun politieke keuzes en kleur bekennen. Zelfs na het falen van het communisme blijven (vooral Waalse) socialisten prediken dat het model van herverdelen eindeloos kan blijven duren. Dat het fatale gevolgen heeft voor de lokale economie wordt verzwegen en afgedaan onder het mom van 'werkgevers willen terug naar de tijd van Daens'. Men wil doen geloven dat 40 procent van de bevolking in staat is 60 procent ervan een luxeleventje te blijven geven.

We moeten duidelijk maken dat de eisen van de vakbonden onredelijk zijn en leiden tot onherstelbare vernietiging van arbeidsplaatsen.

Oost-Europa
Weten werknemers dat bedrijven vandaag aangetrokken worden door Oost-Europese landen met voorwaarden als belastingsvrijstelling, gratis gronden, flexibele arbeidstijden (om het nog niet te hebben over de lonen)? We moeten de leugen doorprikken dat we hier kunnen overleven zonder industrie en dat dienstenbedrijven volstaan, wat Stevaert of Di Rupo ook beweren.

Bedrijven zullen en kunnen hier slechts blijven als ze mee kunnen spelen in een mondiale context. Van een 'kennisstaat' alleen kan een gemeenschap niet bestaan. We zullen hier hoe dan ook een productiestaat moeten instandhouden.

Ondernemers en werknemers zullen partners moeten worden, willen ze hier beiden overleven. Er is dringend nood aan objectieve berichtgeving maar er is nog meer nood aan politieke leiders die de moed hebben het volk de werkelijke toestand te tonen en de juiste maatregelen te nemen. Er moet snel worden gehandeld. De uittocht is volop aan de gang en wat vertrekt komt nooit meer terug.

Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
(column verschenen in De Tijd van 14 december 2004)