Bijverdienen

De VLD wil gepensioneerden onbeperkt laten bijverdienen. Het is een sympathieke, politiek risicoloze maar puur cosmetische maatregel in het vergrijzingsdebat en de financiering ervan. Dat 65-plussers vrijwillig actief willen blijven is positief, maar het is niet deze doelgroep die moet zorgen voor continuering van de overheidsfinanciën.

De knelpunten zitten lager op de leeftijdsladder. Bijvoorbeeld de steeds grotere groep bruggepensioneerden, al vanaf 48 jaar. Deze groep wordt gegijzeld in zijn statuut: een deel van de werkgever met daarbovenop een werkloosheidsuitkering. Daarbij komt dat betrokkene bij de babyboomers behoren waarvan het huis is afbetaald, de kinderen de deur uit en in het beste geval met een (part-time) werkende echtgenoot met links of rechts een erfenis. Concreet betekent gaan werken het verliezen van het voordelig statuut... want het is natuurlijk mooi meegenomen als je nog een beetje handig bent... Er is steeds wel een klusje te klaren bij familie of vrienden...

Het is temeer ontgoochelend dat de liberalen geen "non" hebben gezegd tegen het resultaat van de sociale onderhandelingen, omdat er nog steeds geen einde komt aan de uitstroom van deze arbeidsgroep. En ondertussen glijden we steeds dieper in de ravijn van de onbetaalbaarheid.

Er moet meer creativiteit aan de dag worden gelegd. Toen ik enkele jaren geleden een initiatief nam met enkele ondernemers om een senioren-interim bureau te beginnen was de belangstelling bij zowel bedrijfsleiders als 50-plussers overweldigend. In amper 2 maand hadden we meer dan 1.500 waarvolle c.v.'s alsook tientallen vragen van het bedrijfsleven… om ervaren mensen, voor tijdelijke of zelfs midden lange termijnprojecten. Het initiatief moest vroegtijdig worden stopgezet omdat we ons vastreden in het kluwen aan arbeidswetgeving die totaal niet voorzag in dergelijke flexibele maar vooral creatieve antwoorden op vragen van het bedrijfsleven...

Mocht de overheid werkelijk geïnteresseerd zijn in het activeren van de meer dan 125.000 bruggepensioneerden, dan zou men zorgen voor een eenvoudige en flexibele in- en uitstapregeling binnen dit statuut. Daarbij zal het aanzienlijke meeropbrengsten teweegbrengen voor de staatskas, het brengt opnieuw een stuk knowhow in de bedrijven en vooral: het geeft aan veel personen het gevoel nog iets te beteken in de samenleving!

<%image(20050430-freya-rudi.jpg|480|234|)%>

En ook Freya belooft weinig beterschap. Nee, je kan de markt niet omkaderen en nee, het zijn niet alleen de bedrijven die plichten hebben! Maar hoe geloofwaardig is een minister die pleit voor allerlei flexibele, bijna onmogelijke, arbeidsregelingen maar ondertussen zelf verklaart dat ze haar zwangerschapverlof niet volledig gaat opnemen omdat ze teveel werk heeft... Zelfs als Ministers problemen aan den lijve ondervinden blijven ze blijkbaar blind voor de realiteit van anderen...?

Als men echt werk wil maken van werk, moet men ophouden met het verkappen van loopbanen in allerlei zinloze spaarkredietsystemen en plannen. Men doet nog altijd alsof men aan de slag moet in arbeidsomstandigheden van de jaren '60. Gelukkig zijn die werkomstandigheden vandaag een stuk anders dan vroeger, waardoor ze in feite een stuk aangenamer en dus langer vol te houden zijn.

Hoe wereldvreemd moet je zijn om als minister te pleiten voor een "ontspannen loopbaan" en "een tijdelijke uitstap of voor een tijdje overstappen naar deeltijds werken is dan heel normaal" als je weet dat ze 1.000 km verder probleemloos 50 u. (willen) werken voor één vierde van hetzelfde loon! Mensen moeten inderdaad soms hard werken, maar beginnen we stilaan niet te overdrijven? Is daar trouwens ooit iemand van gestorven? En hoe hebben onze ouders dat dan gedaan?

Als men werkelijk initiatieven wil nemen is het misschien niet onbelangrijk in dialoog te gaan met het bedrijfsleven en bij voorkeur met échte bedrijfsleiders i.p.v. teksten te laten schrijven door een of andere afgestofte professor of belezen maar onervaren tekstschrijver...

Het meest cynische blijft dat onze beleidsmaker grote discours afsteken en boeken en pamfletten publiceren waar ze aangeven precies te weten waar de pijnpunten liggen maar dat er niemand het probleem echt durft aan te pakken, hoofdzakelijk vanwege mogelijke electorale gevolgen.

Daarom en tot slot deze tip: benoem geen ervaringsloze dandy als minister van Arbeid maar kies voor een verstandige en ervaren staatsman/vrouw, minstens 60 jaar of ouder (type Van Miert en geen krokodil als Decroo, Eyskens, etc) en die zich nog 4 jaar wil engageren voor 's lands belang. Die kan dan de nodige tijd nemen om de maatregelen door te voeren die, weliswaar niet altijd populair, noodzakelijk zijn om ons sociaal model financieel te laten overleven en om ervoor te zorgen dat de volgende generatie iets anders krijgt voorgeschoteld dan bodemloze putten en geplunderde rekeningen...