Nieuwe leiders

We hebben nood aan nieuwe leiders in dit land. Dat kan de enige conclusie zijn als je de premier, bepaalde partijvoorzitters en de vakbondsleiding beluistert.

Een premier die verklaart dat er geen probleem is bij de bekendmaking van een stilgevallen economie kan niet anders dan een wereldvreemde premier zijn. Het is ook beangstigend want zijn verklaring betekent dat de noodzakelijke maatregelen niet genomen zullen worden gezien er toch geen probleem zijn …

Zolang deze regering zichzelf blijft verheerlijken met valse goed-nieuwsberichten kan van een ommekeer geen sprake zijn. Het wordt steeds duidelijker dat men tijdens de hoogconjunctuur van ‘Paars 1’ niet de kracht en inzichten heeft gehad om noodzakelijke veranderingen aan te brengen binnen bepaalde structuren (bv. de sociale zekerheidsstructuur).

De zuinigheid was ingezet door Dehaene en men had hier perfect kunnen op verder bouwen. Men heeft echter gekozen voor de uitverkoop van de laatste parels van België om een goed-nieuws-show blijven te kunnen opvoeren. De kasten zijn leeg en het enige wat er overblijft is een Zilverfonds dat opgebouwd is met Enron-technieken en zero-bond leningen… Rekenen is blijkbaar nooit een talent geweest van socialisten.

Dat de échte premier Elio Di Rupo heet, is ondertussen genoegzaam bekend. Die blijft op een rustige manier de Belgische citroen uitpersen. Zolang hij het begrip “solidariteit” als slogan kan blijven misbruiken zonder er alle aspecten van te erkennen – zoals wederkerigheid! –, is zijn broodje gebakken. Gezien de groep die afhankelijk is van één of andere uitkering steeds groter wordt, kan hij nog een tijdje doorgaan op de huidige koers. Waarschijnlijk gaat hij ervan uit dat, als de Belgische kas leeg is, de Europese wel met de nodige fondsen over de brug zal komen…

En dan zijn er de vakbonden. Het is schokkend vast te stellen dat, terwijl onderzoeken uitwijzen dat bedrijven volop uitkijken naar verhuis naar het buitenland, hier diverse stakingen bedrijven plat leggen en dit voor onredelijke loonsverhogingen boven indexstijgingen.

De tijd van Daens is al lang voorbij en die van Che Guevara ook. Men vergeet zijn visie te koppelen aan middelen van de huidige tijd. Er is geen inlevingsvermogen in de huidige situatie en de problemen die op de samenleving afkomen. Omdat men de waarheid niet WIL zien, vlucht men in achterhaalde retoriek en wordt het bijna een misdrijf als een bedrijf nog winsten durft te publiceren. Men wil nog steeds zijn zegje blijven hebben over andermans verdiende geld waarbij men graag het eigen geld op de Zwitserse rekeningen liever niet ter sprake brengt …

Men triomfeert met grote optochten om het ongenoegen van de werknemer te demonstreren. Maar hoeveel zouden er deelnemen aan zo’n optocht als ze die dag zelf zouden moeten betalen?

Men vergeet dat welvaart onlosmakelijk verbonden is met de economie, enkel in dromenland groeit geld aan de bomen. De economie bekampen en beperken kan niet anders zijn dan de welvaart bekampen.

Maar ook ondernemers moeten uit hun schelp komen. We moeten in directe dialoog treden met onze medewerkers i.p.v. die exclusief over te laten aan de vakbonden. Werknemers moeten inzien dat de situatie niet zomaar recht te trekken zal zijn. Bedrijven en werknemers kunnen partners zijn, ook zonder de aanwezigheid van vakbonden.

Het is geen populaire maar noodzakelijke boodschap. Men moet beseffen dat bedrijven, door de onredelijke eisen van vakbonden, gedwongen worden tot verregaande automatisatie of delocalisatie. De werknemer moet op zijn verantwoordelijkheid gewezen worden, ze moeten de consequenties van hun eigen gedrag zullen ondergaan. Je kan niet de ene dag de fabriekpoorten blokkeren om hogere looneisen maar na sluitingstijd snel als consument de goedkoopste producten in het winkelkarretje leggen die uit Oost-Europa of Azië komen…

Kunnen wij uit de impasse geraken? Ja, zonder meer. Maar dan is er nood aan nieuwe moedige leiders. Daarom zou het geen slechte zaak zijn mochten een aantal (bruggepensioneerde) politici zich opnieuw in de arena begeven met een duidelijk plan: hervormen en de zieke & dode takken wegsnijden i.p.v. de puur cosmetische ingrepen die vandaag plaatsvinden. Maatregelen die de huidige generatie politici niet durven nemen omdat ze bang zijn niet herverkozen te worden, temeer (te)veel inkomensafhankelijk zijn geworden van hun mandaat…