Oorlogsverklaring aan de jeugd

Door het eindeloopbaandebat te beperken tot het brugpensioen en het radicaal afwijzen van hervormingen ervan, bewijst de vakbond andermaal dat ze kiest voor het verleden en niet voor de toekomst met name de jongeren. Erger nog: de noodzakelijke hervormingen voor de instandhouding van de sociale zekerheid worden op de helling gezet.

De onwil bleek reeds deze zomer al, toen werden stakingen aangekondigd, ook al wist men niet wat er ging komen. Een duidelijk bewijs van vooringenomenheid en kortzichtigheid. Het feit dat men toen reeds liet weten geen haast te hebben, maakt duidelijk dat ze amper voeling hebben met de werkelijkheid en de nood tot verandering.

Vakbonden blijven een houding aannemen, al leven we in een economische hoogconjunctuur, en schuwen leugens en bedrog niet. Daarbij maakt met gretig gebruik van superwinsten van bijvoorbeeld banken om aan te tonen hoe goed het wel gaat. Men vertelt er niet bij dat de industrie en KMOs amper geld verdienen en één na één overwegen hun productie buiten België te leggen ; als ze het al niet hebben gedaan. Zo leert ons een recente studie dat 60 % van de bedrijfsleiders overweegt hun productie te delocaliseren !

Er moet dringend nagedacht worden over het statuut en de bescherming van vakbonden. Die staan toe dat hun afgevaardigden de bedrijfsleiders zonder enige aarzeling gijzelen van zodra deze maatregelen aankondigen die hen niet zinnen. Een bedrijf dat een stelende werknemer aan de deur zet, wordt met één vingerknip door de vakbond platgelegd. Denkt men werkelijk dat dit de methode die de vertrouwensrelatie met het bedrijfsleven bevorderd?

Vraag daarbij is of hun leden werknemers, zich wel terdege bewust zijn van de uitdagingen waar ondernemers (hun werkgevers) vandaag voorstaan. Deze worden niet alleen geconfronteerd met de dreigende opkomst van Oost-Europese en Chinese producten aan dumpingprijzen, maar ook met het consumentendilemma.

Dat bestaat erin dat Europese werknemers, onder druk van hun vakbonden die steeds op zoek zijn om hun bestaan te verantwoorden, steeds minder willen werken voor hetzelfde geld. Anderzijds is deze werknemer vanaf 17.30 u. een consument die zich naar de supermarkt begeeft en op zoek gaat naar de goedkoopste producten. Producten die o.a. om die reden niet in Europa meer gemaakt kunnen worden, omdat de loonkosten gewoon te hoog zijn. Misschien kan het bewustzijn van deze situatie gestimuleerd worden door werknemers eens te vragen hun haardroger of radio om te keren en te kijken waar hij gemaakt werd...

Vanuit diverse hoeken, van de E.U. tot de Nationale bank, wordt op basis van objectieve criteria reeds jaren aangedrongen op een vermindering van de staatsschuld en het verlagen van de lasten op arbeid.

Daarbij speelt het budget van de sociale zekerheid een cruciale rol. Want hoe chaotischer men dit budget beheert, hoe zwaarder de factuur wordt die vooral doorgeschoven zal worden ... naar de jeugd van morgen. En juist daarover hoor je de vakbonden nooit. Blijkbaar telt die generatie niet voor hen.

De regering is zich reeds langer bewust van de situatie en het siert Freya Van Den Bossche dat ze de moed heeft de bakens te verzetten. Wellicht geïnspireerd door haar dubbel moederschap. Maar des te onverklaarbaarder is de houding van de vakbonden die steeds maar weer kiezen voor het status quo.

Ze hebben ook niet echt belang aan het keren van de situatie, want jaarlijks ontvangen ze 170 mio euro (of 6,8 miljard oude franken!) om de uitkeringen uit te betalen aan werklozen. Misschien moet de regering zich ook daar eens over bezinnen, met de vele ambtenaren op overschot mede door de automatisatie is de vraag of outsourcing van deze diensten nog nodig is.

Het grootste probleem van de vakbonden is niet alleen hun blindheid , maar ook het feit dat ze permanent proberen de definitie van het begrip verworven rechten wijzigen. Waar een werkloosheidsvergoeding en brugpensioen als een overgangsmaatregel gelden, probeert men er nu een recht van te maken zonder voorwaarden of engagementen van degene die ze krijgt. Iedere vorm van controle wordt afgewezen en voorgesteld als een sociale slachtpartij terwijl van iedere werkloze toch verwacht mag worden dat hij actief aan het zoeken gaat. Door het vasthouden aan het brugpensioen op 58-jarige leeftijd creëert men eigenlijk een situatie waarin men de pensioenleeftijd gaat verlagen tot 58 jaar!

Maar het meest trieste van hun houding is dat ze door halsstarrig vast te houden aan het verleden, de toekomst van de jeugd volledig hypothekeren. Want je hoeft geen genie te zijn om te beseffen dat ondernemers stilaan moegestreden geraken en noodgedwongenhun geluk elders zullen gaan zoeken. Men vergeet te vaak dat een bedrijfssluiting niet alleen een drama is voor degene die er werken, maar dat dit ook voor de ondernemer het einde van een droom betekent...

Vraag is eigenlijk wat die achterban écht denkt van de situatie. Het wordt tijd dat werknemers zich gaan bezinnen over welke toekomst ze eigenlijk willen voor hun kinderen. Tijden veranderen nu éénmaal en zijn mede het gevolg van technologische (r)evoluties. De laatste decennia zijn er fundamentele grenzen overschreden met o.a. de opkomst van internet dat een ingrijpende impact heeft op het businessmodel van veel bedrijven. Vraag het maar aan de reisbureaus en boekenwinkels.

Die achterban, die werknemer, ziet dat toch ook en het moet toch stilaan doordringen dat de huidige sinterklaaspolitiek waarvoor vakbonden staan, onhoudbaar is voor de toekomst. Men kan een bedrijf niet bij wet verplichten hier te blijven en nog minder mensen tewerk te stellen.

Daarom moeten werknemers en werkgevers de handen in elkaar slaan, desnoods zonder vakbonden, om samen tot een redelijke oplossing te komen. Zoniet dreigt een catastrofe, niet alleen op economisch vlak, maar vooral de sociaal zwakkeren en de jeugd zullen het eerst getroffen worden. En dat willen we toch niet?

Rudi De Kerpel.
Ondernemer.