Stop het knuffelbeleid

Naar aanleiding van de tragische gebeurtenissen in Antwerpen de afgelopen weken worden we opnieuw bijna gestalkt met opiniestukken en statements van de multiculturele moraalridders die zich inspannen om de spanningen van de huidige samenleving in de schoenen te schuiven van zij die het ondergaan, toekijken of slachtoffer van worden.

Zo ook is andermaal de teneur van het opiniestuk van Erwin Verdoolaege & Mohamed Bouziani die stellen dat "de uitsluiting en marginalisering van een deel van de (jonge) allochtone gemeenschap in een vicieuze cirkel van de criminaliteit worden geduwd".

Ik raad beide heren het boek "Leven aan de onderkant" van Theodore Dalrymple te lezen waarin hij genadeloos en onderbouwd brandhout maakt van de mythe dat armoede en achterstand automatisch tot crimineel gedrag moeten leiden.

Het is natuurlijk gemakkelijk te stellen dat 55 % van de allochtonen van Marokkaanse origine en 59 % van de Turkse in armoede leeft. Vraag is natuurlijk: over welke allochtonen gaat het? Zij die massaal emigreren in het kader van gezinshereniging en die taal noch cultuur (er)kennen en zich op die manier automatisch in de marge van de samenleving plaatsen? En hoe was de situatie van waaruit ze voortkomen? Konden ze in hun betrokken landen aanspraak maken op dezelfde sociale voorzieningen als ze hier genieten zoals een "leefloon" en een sociale zekerheid?

En wat is armoede? Ik onderken dat 800 euro per maand niet royaal is, maar als je dit onvoorwaardelijk ontvangt zijn er toch wel wat broden mee te kopen… het wordt natuurlijk een stuk moeilijker als men oordeelt dat gsm, plasma-tv, auto, … de elementen zijn om "gelukkig" te leven… Maar laat ons bij de feiten blijven…

Maar de auteurs gaan in essentie aan de kern van het probleem voorbij, nl. die van de eigen verantwoordelijkheid. En dat doen ze om alzo zelf bevestigd te worden in hun rol bij de elite (linkse) intellectuelen te horen, die graag blijven beweren dat het vooral de anderen zijn die de oorzaak zijn van de problemen en niet het individu zelf. Deze elite kiest voor het korte-termijn belang (zoveel mogelijk allochtone stemmen ronselen?) maar vergeet daarbij welke onvoorstelbare ravage ze aanrichten in de levens van deze mensen.

Het meest kwalijke is dat men de illusie creëert dat mensen niet in staat zijn hun lot in eigen hand te nemen. Dat komt omdat men het gedrag van mensen probeert te verklaren uit omstandigheden buiten hun wil, de menselijke vrijheid en verantwoordelijkheid compleet genegeerd.

Mensen plegen geen misdaden omdat ze daarvoor kiezen, maar omdat ze het slachtoffer zijn van een onrechtvaardige maatschappij.

Theodore Dalrymple toont vanuit zijn praktijkervaring dat criminelen dergelijke argumenten gaan gebruiken in hun verdediging. Zij zijn niet de schuldige "dat het mes er letterlijk in ging", maar de samenleving die hen geen kansen biedt… Tevens stelt hij vast dat het beeld die criminelen schetsen van de oorzaken, vaak overeenstemt met het portret dat progressieven vaak ophangen rond deze problematiek.

Tevens ontkracht hij de stelling dat criminaliteit voorkomt uit armoede. Dit is een dwaling die berust op het verwarren van een statisch met een oorzakelijk verband. De afgelopen vijftig jaar (met o.a. de sociale zekerheid) is de armoede in absolute termen nog nooit zo sterk afgenomen terwijl de criminaliteit sterk is toegenomen. 10 jaar geleden was er geen sprake om beschermingsschotten te plaatsen in bussen van de Lijn, zoiets zag je enkel in Amerikaanse films… Vandaag is het noodzakelijk wil een buschauffeur een minimale veiligheid genieten in het uitoefenen van zijn werk. Zijn die buschauffeurs dan zo veranderd?

Maar wat zijn dan wel de oorzaken? "Hebzucht, luiheid en sensatiezucht" oppert Dalrymple en daarmee komt hij bij de kern van het probleem.

Fatima Bali concludeerde recent in een proefschrift dat Marokkaanse jongeren het "slachtoffer" zijn van hun ouders die er een andere cultuur op nahouden, onze samenleving niet begrijpen en daardoor hun kinderen overlaten aan de straat.

Zal best zijn dat het niet makkelijk is, leven in een ander land, maar moeten wij daarom onze maatschappelijke en ethische verworvenheden opofferen? Hebben ze daar niet zelf voor gekozen? Moeten wij daarom accepteren dat kinderen niet naar school worden gestuurd? Moeten wij daarom accepteren dat het probleem ten lange leste wordt opgelost door voor de "probleemjongeren" een bruid te importeren om de jongeren "op het rechte pad" te krijgen? dixit Bali in De Morgen.

Auteurs van het artikel verwijzen ook naar Canada. Men vergeet daarbij te vermelden dat Canada zeer strenge regels heeft betreffende immigratie waardoor inderdaad veel problemen voorkomen worden. Zo krijgt men slechts een vergunning als men kan aantonen dat men werk heeft. Het is inderdaad een uitgekiend langetermijnbeleid dat als voorbeeld kan gelden.

Landen waar integratie wel werkt/lukt (zoals Canada maar ook Zweden, Denemarken, Ierland) hebben allemaal één ding gemeen: duidelijkheid naar betrokkenen toe en vertrekken vanuit kansen die men biedt en niet vanuit zelfmedelijden en opportunisme!

Ook worden keer op keer ondernemers afgeschilderd als racisten die weigeren allochtonen in dienst te nemen.
Om te beginnen vergeet men daarbij dat het aanbod zeer ruim is en dat er naast allochtone werklozen ook zo'n 500.000 autochtonen het moeilijk hebben een vaste job te vinden. Sommigen van hen solliciteren ook maanden en jaren om een gepaste job te vinden… Ik kan niet leven met de gedachte dat werkgevers bewust discrimineren, omdat iedere ondernemer weet hoe moeilijk het is competente mensen te vinden. En als men hem vindt, zal men hem zeker geen kansen bieden omwille van het kleurtje op zijn huid…

Maar ook valt het opnieuw op dat men zich amper de vraag stelt hoe het komt dat het vooral Marokkaanse jongens zijn die geen werk vinden in tegenstelling tot bv. de Turkse allochtonen… Hoe het komt dat Marokkaanse vrouwen wel een job vinden in tegenstelling tot hun mannelijke collega's… De redenen zijn hiervoor nochtans gekend, doch die verzwijgt men angstvalling… waardoor de mythe in stand kan blijven.

Deze en andere mentaliteits- en samenlevingsproblemen zullen enkel en alleen maar opgelost geraken als er duidelijkheid wordt gecreëerd rond de algemeen geldende normen en waarden van de Westerse samenleving.

Wil men deze verloren geachte generatie redden dan is er maar een oplossing: duidelijkheid! Stellen dat er geen concessies gedaan zullen/kunnen worden als het gaat over maatschappelijke ethische verworvenheden. Samen met een doorgedreven politieke besluitvorming die de scheefgegroeide situatie rechttrekt door middel van globale aanpak i.p.v. versnipperde initiatieven.

Oplossingen zijn ondertussen gekend: consequenties koppelen aan uitbetaling kinderbijslag voor kinderen die afwezig blijven op school, strenger optreden tegen kleinere criminaliteit, verplichting om te kunnen voorzien in levensonderhoud van partner die men laat overkomen, het verhogen van de leeftijdgrens voor importbruiden (21 jaar), stopzetten van gezinshereniging (het importeren van armoede, dixit Mieke Vogels), bij zware of herhaalde criminele feiten er niet voor terugdeinzen alle misdadigers met een dubbele nationaliteit onmiddellijk laten terugkeren naar hun land van oorsprong, onmiddellijke stopzetting van de vrije immigratie (eerst even de problemen oplossen en dan zien we wel weer), enz. Krachtdadige en logische maatregelen, … je hebt er natuurlijk (politieke) moed voor nodig.

Allochtonen moeten bevrijd worden van het idee dat ze slachtoffer zijn. We moeten ze aanmoedigen hun eigen verantwoordelijkheid op te nemen. We moeten hen aantonen dat het leven voor een simpele autochtone Vlaming ook niet alle dagen van een leien dakje loopt.

Veel Vlamingen bewijzen dagelijks het tegendeel van wat auteurs beweren. Zelf van gewone komaf heb ik geleerd dat ge in uw leven wordt wat ge wilt worden. Met mij vele honderdduizenden anderen. Als je de afkomst nagaat van vele topmanagers, dokters, professoren zal je vaststellen dat velen onder hen van eenvoudige afkom zijn: vader of moeder werkten vaak aan de band of in één of ander naaisalon. Ook zij moesten destijds opboksen tegen een (Franstalige) elite of establishment. En toen was er amper sprake van kindergeld of sociale zekerheden…

Laat ons dus ophouden met de hete aardappel door te schuiven naar de volgende generatie en ieder, op zijn niveau, aan te moedigen zijn eigen verantwoordelijkheid te nemen. Het vraagt moed en doorzettingsvermogen, maar de resultaten in andere landen tonen aan dat het werkt… waar wachten we dan nog op?

Rudi De Kerpel.
Ondernemer.