Brief aan Prins Willem Alexander

Monseigneur,

Het zal u verbazen een brief te krijgen van een Vlaming.

U zal het mij niet kwalijk nemen dat ik u aanspreek volgens de geplogenheden van het Belgische Protocol, want daar zit al een deel verantwoording in van mijn brief. Onze troonopvolger (Prins Filip) dient immers op deze wijze te worden aangesproken. Een Vlaams synoniem is er niet en is er nooit geweest. Dat geeft meteen aan hoe het establishment aankijkt tegenover uw voormalige staatsburgers.

Uw voorvader, Willem II, verliet in 1830 Vlaanderen, waardoor België ontstond. Een volk kon hierdoor decennialang worden (mis)-ge-bruikt. Enkel en alleen om als "muurtje" te fungeren tussen de Nederlanden en Frankrijk, omdat de Engelsen er zo hadden over beslist. Ze moesten hiervoor zelfs een koning gaan halen in Duitsland. Nu ja, in die tijden was het niet anders. Oppositie of weerstand voeren zonder kranten (Nederlandstalige waren er al helemaal niet), t.v. of radio was ook niet zo eenvoudig. De weinige media was hoofdzakelijk in handen van het Franstalig establishment. En je kan niet iedere dag, bij manier van spreken, de Opera en de straten van Brussel bezetten of in brand steken.

Het ging ons nochtans niet echt tegen, toen Uw voorvader het roer overnam van Napoleon. Geschiedkundigen bevestigen dat tijdens het bewind van Willem II Vlaanderen een enorme economische opbloei kende en de middenstand er zich goed ontwikkelde. Helaas, na het ontstaan van België verlegde de dynamiek zich naar Wallonië, waar Vlamingen massaal naartoe moesten trekken wilden ze nog iets verdienen.


21e eeuw: einde van de wafelijzerpolitiek?

Door de eeuwen heen en vooral na de tweede wereldoorlog werd duidelijk dat de Vlamingen genoeg kregen van de Franstalige overheersing. Honderd jaar bezetting en vernedering volstonden, en sommigen meenden van de Duitse bezetting gebruik te kunnen maken om de Vervlaamsing te realiseren. Gelukkig werd de bezetter verslagen, maar helaas voor de voorvechters van de Vlaamse zaak werden ze herinnerd aan hun dubbelzinnig bondgenootschap na de oorlog. Vaak terecht, soms ook ten onrechte. Het hypothekeerde hun (terechte) strijd voor meer Vlaamse medezeggenschap gedurende verschillende decennia.

In de jaren '70 en '80 werd het Vlaamse bewustzijn groter alsook de roep om meer zelfstandigheid. Temeer toen er in Vlaanderen een economische dynamiek ontstond, terwijl Wallonië er niet in slaagde zijn industrie (kolen, staal) om te vormen naar een hedendaagse economie. Bijkomend probleem voor deze bedrijven was dat het beheer gebeurde in de Brusselse francofone salons en die hadden enkel interesse in het behoud van de macht. Ze gingen ervan uit dat, zoals vanouds, het "systeem" het wel zou regelen dat hun oude industrieën nog een tijdje zouden floreren.

Vlaanderen barste echter van de activiteiten terwijl Wallonië helemaal stil viel. Het contract tussen beide regio's werd steeds groter en duidelijker. Grootste handicap voor de Vlaamse economie is en was dat er slechts omvormingen mogelijk waren met de goedkeuring van Brussel en het politieke establishment.

Toen ontstond trouwens ook het begrip "wafelijzerpolitiek". Kan u zich voorstellen dat uw regering beslist een brug te leggen in Eindhoven omdat Rotterdam, vanwege de expansie van zijn haven, een sluis wil bouwen? Wel dat gebeurt, tot op heden, nog steeds in België. Zo kreeg Charleroi een zeevaartlift ter waarde van 650 miljoen euro (!) om dagelijks 1 schip mee te verplaatsen, enkel en alleen omdat Zeebrugge extra wegenfaciliteiten nodig had om zijn groei te sturen. Of zo werd in Luik een TGV station gebouwd van 250 miljoen euro omdat Antwerpen zijn station wilde moderniseren… Of zo werd een fusie tussen KLM en Sabena verhinderd door het Koninklijk Paleis omdat het bedrijf Vlaams zou worden (het ging 10 jaar later failliet!).


Meer door minder…

U zal begrijpen dat de jarenlange onderdrukking stilaan tot voldoende zelfvertrouwen ging leiden om de wens hard te maken tot meer zelfstandigheid… En zo geschiede. Ingezet door de "Egmont-akkoorden" (vernoemd naar het kasteel waar het akkoord werd geregeld) onder Eerste Minister Wilfried Martens ontstonden de Gemeenschappen en kreeg Vlaanderen, regering na regering, meer bevoegdheden. De prijs die ervoor betaald moest worden was ontzettend groot, niet alleen financieel maar ook bestuurskundig, met als gevolg: vandaag zitten we met een versnipperd land met o.a. 6 regeringen met evenveel parlementen, een eerste minister, 4 minister-presidenten, 100 ministers en staatssecretarissen, 9 provincies, 365 burgemeesters, 10.000 wethouders, … en 250 miljard euro staatsschuld! Samengevat: een structuur waar een kat haar jongen niet meer in terugvindt.

Dankzij deze regionalisering kreeg Vlaanderen wel een hele reeks (deel)bevoegdheden zoals onderwijs, economie, mobiliteit, financiën, cultuur,… maar de grote budgetten als sociale zekerheid, ziektezorg, buitenlandse beleid blijven in federale handen. Zo smeekte onze Chinese ambassadeur geen delegaties meer te sturen omdat men in Beijing helemaal de kluts kwijt is, gezien daar op één jaar tijd een Waalse, Vlaamse, Brusselse én nationale minister van economie op bezoek krijgt met een zakenmissie… en dat voor een land dat kleiner is dan een doorsnee Chinese provincie. Een Chinese vriend rekende uit dat China 10.000 ministers zou tellen, indien zij in dezelfde verhouding hun land zouden indelen. Maar dit geheel terzijde.

Maar waarom is het allemaal zo ingewikkeld gemaakt, zal U denken?

Een volkomen terechte vraag, waarop maar één antwoord op te verzinnen is: de transfers!

Het zal u niet onlogisch voorkomen dat in een land alle gewesten en gemeenschappen, of in Uw geval de Provincies, de bewoners gelijke rechten en plichten hebben als het op, bijvoorbeeld, sociale zekerheid op aankomt. Dat heet solidariteit en daar heeft niemand moeite mee.

Voor België gaat die logica echter niet op. Gezien Wallonië de trein van de vernieuwing heeft gemist en Vlaanderen zich - door hard te werken en innovatief te zijn - bij de Europese top heeft geplaatst, zijn er sociaal maatschappelijk grote verschillen merkbaar. Dat blijkt uit de werkloosheidscijfers die nu reeds jarenlang een piek vertonen in Wallonië ten opzichte van alle andere Europese regio's, namelijk 16,5 %. Opvallend daarbij is dat deze cijfers zo hoog zijn, niettegenstaande 35 % van de bevolking tewerkgesteld is bij de overheid!


Transparantie dankzij de "Denkgroep in De Warande"

Door deze ontwikkelingen, zijn de Vlamingen reeds jaren vragende partij naar meer transparantie omtrent de financiering van één en ander. Zo zijn er, in het kader van "dé solidariteit" jarenlang financiële transfers van het Noorden naar het Zuiden. Daarbij mogen echter geen - kritische - vragen gesteld worden…

Iedereen die hierover vragen durfde te stellen, werd onmiddellijk veroordeeld tot separatist en zoveel mogelijk uitgesloten bij de politieke besluitvorming (de Koning benoemt nog steeds Ministers en wie téveel vragen stelt valt sowieso uit de boot)!.

In 2000 was er even hoop! De nieuwe en jonge Vlaamse Minister President Bart Somers bestelde een studie om meer zicht te krijgen op de ongelijkheden en de financiële transfers tussen de gewesten. De studie kwam er … maar bleef in zijn schuif zitten. Hij durfde/wilde die niet bekend maken … Ambitie, weet je wel…

Ondertussen was er, op initiatief van de Voorzitter van het Vlaams Economisch Verbond, een denkgroep opgericht in hét Vlaams huis te Brussel, nl. De Warande. Bedoeling was om na te denken hoe Vlaanderen meer (economische) slagkracht kon ontwikkelen om een antwoord te bieden aan uitdagingen van morgen…

Ironisch genoeg ligt deze ontmoetingsplek aan het Warandepark dat het Parlement verbindt met het Koninklijk Paleis. In deze buurt vonden trouwens ook de gevechten plaats met de soldaten van Oranje, die later, resulteerden in het ontstaan van België.


Gelet op het feit dat de regering weigerde meer duidelijkheid te verschaffen, besloot de Denkgroep In De Warande de klus te klaren. Men maakte op basis van objectieve analyses een financiële en economische doorlichting van de n.v. België. Het resultaat werd een heus boekwerk dat omgevormd werd tot het Manifest voor een Zelfstandig Vlaanderen.

De reacties op de publicatie bleven niet uit en waren bijzonder heftig. Eén van de ondertekenaars, een directielid bij McKinsey België, moest ontslag nemen omdat één van hun grote (Franstalige) klanten anders dreigde alle contracten op te zeggen… Zelfs Koning Albert wees er in weliswaar verdoken termen, scherp naar in zijn jaarlijkse nieuwjaarstoespraak.

Het boek illustreerde op een eenvoudige en objectieve manier de grote verschillen tussen beide gemeenschappen, niet alleen financieel, maar ook structureel. De grote verschillen in aanpak en dynamiek. Zowel politiek als sociaal. Politiek kiest Vlaanderen hoofdzakelijk rechts, Wallonië links. Vlaanderen pleit voor een beperkte werkloosheidsuitkering, Wallonië voor een permanente. Vlaanderen kiest voor meer zelfbeschikking, Wallonië voor de absolute verzorgingsstaat, … Dat alles onderbouwd met cijfers en feiten… Er was dan ook maar één conclusie mogelijk: de enige weg naar een welvarend Vlaanderen is een zelfstandig Vlaanderen!

De grootste verdienste van Het Manifest is dat er nu minstens objectief cijfermateriaal op tafel ligt dat door niemand (met feiten) aangevochten is. Ze zullen ongetwijfeld belangrijk zijn bij de vorming van de volgende federale regering, gezien de grootste partij in de peilingen (CD&V-N.Va) aangekondigd heeft niet te zullen regeren als er niet meer bevoegdheden naar de deelstaten worden overgeheveld!

En daar ligt uw grote kans, Monseigneur, om de historische vergissing van 176 jaar geleden recht te zetten.

Want de kans is niet gering dat deze gesprekken tot een blokkering zullen leiden en Vlaanderen & Wallonië niet tot overeenstemming zullen komen over het te voeren beleid. Tevens moeten wij in 2008 sowieso aan tafel gaan zitten over het Benelux - verdrag, dat dan afloopt.

Vlaanderen zou dan zijn onafhankelijk kunnen uitroepen en een alliantie aangaan met zijn echt "vader-land" Nederland. Samen hebben we trouwens heel wat troeven. We vormen een grotere taalunie binnen Europa waar wij met onze 21 miljoen burgers een belangrijkere inbreng zullen krijgen in de beslissingen. Daarbij hebben we samen de 3 belangrijkste havens van de Europa (Rotterdam, Antwerpen en Zeebrugge). Politiek zal het centrum rechts Vlaanderen voor meer stabiliteit zorgen in Den Haag.

Daarnaast beschikken we niet alleen over de beste scholen van de wereld maar ook over een snelle en goede medische verzorging. Nederland heeft dan weer een sterk vereenvoudigd en efficiënt ambtenarenapparaat, een goed en snel werkende justitie (Dutroux kreeg pas na 120 maanden zijn proces, de moordenaar van Fortuyn na 18 maand!) maar heeft ook een internationaal goed draaiend netwerk!


Wat doen we met Brussel? En met Filip en Mathilde?

Brussel wordt financieel in stand gehouden door Vlaamse middelen en de aanwezigheid van de Europese instellingen. Laat de keuze aan Brussel zelf: ofwel worden ze een soort stadsstaat (zoals Washington D.C.) en beheerd door de Europese Unie. Of ze sluiten zich aan bij het zelfstandig Vlaanderen of bij het zelfstandig Wallonië. Een ding moet wel duidelijk zijn: wie het binnenhaalt zal ook hier de rekeningen moeten betalen…

En wat met Filip en Mathilde? We weten dat dit een gevoelige snaar zal raken… Daarom willen we een faire deal voorstellen: ze mogen al hun huidige faciliteiten behouden (paleis, kinderjuffrouwen, chauffeurs, etc.) en blijven officieel Prins en Prinses van Saksen Coburg, weliswaar zonder land. We kunnen ze daar misschien een groot bos of een stuk land kopen om over te regeren. We spreken af dat de volgende generaties hun eigen boontjes moeten doppen en het (financiële) feest dan ook afgelopen is, met andere woorden: hun statuut is uitdovend!

En maak u geen zorgen over de Vlamingen: die zullen bijzonder enthousiast zijn omdat ze eindelijk eens een koningin krijgen die hun taal spreekt.

Leve de 17 provinciën!... euh 18 dus!

Rudi De Kerpel.
Lid Denkgroep In De Warande & Orangist!