Wij willen bij Nederland horen

Dit artikel verscheen in De Volkskrant van 25 augustus 2007

De Vlamingen hadden de rest van Nederland in 1830 nooit de rug mogen toekeren. Nu België er niet in slaagt een regering te vormen en Vlaanderen zich van veel Nederlanders best bij ons mag aansluiten, doet Rudi De Kerpel een oproep aan prins Willem-Alexander om dit te realiseren.

Monseigneur,

Het zal U misschien verbazen een brief te krijgen van een Vlaming. Maar ik richt deze brief tot U met het Vlaamse spreekwoord in het achterhoofd "men moet het ijzer smeden als het heet is".

Vooreerst wil ik mij verontschuldigen dat ik U aanspreek volgens de geplogenheden van het Belgische protocol, daar zit ook al een deel verantwoording in van mijn schrijven. Onze troonopvolger Prins Filip, dient immers op deze wijze te worden aangesproken ; een Vlaams synoniem is er niet en is er ook nooit geweest. Dat geeft meteen aan hoe het establishment aankijkt tegenover Uw voormalige staatsburgers.

Maar nu terzake.

Zoals U allicht heeft vernomen van Uw adviseurs zit de regeringsvorming in België flink in het slop. De reden daarvoor is eenvoudig: de Vlaamse partijen doen nu eindelijk eens wat ze al 100 jaar hadden moeten doen: voet bij stuk houden en een beetje meer zelfvertrouwen tonen.

Uw stamvader, Willem van Oranje, verliet in 1830 Vlaanderen, waarna België is ontstaan. Aanvankelijk enkel en alleen om als "muurtje" te fungeren tussen de Nederlanden en Frankrijk, de Engelsen hadden er immers zo over beslist. Ze moesten hiervoor zelfs een koning gaan halen in Duitsland. Nu ja, in die tijden was het niet anders tenslotte was oppositie of weerstand voeren zonder kranten (Nederlandstalige waren er al helemaal niet), t.v. of radio niet zo eenvoudig. De enkele media waren hoofdzakelijk in handen van het Franstalig establishment. En je kan niet iedere dag, bij manier van spreken, de Opera en de straten van Brussel bezetten of in brand steken.

Het ging ons nochtans niet echt tegen, toen Uw stamvader het roer overnam van Napoleon. Geschiedkundigen bevestigen dat tijdens het bewind van Willem van Oranje Vlaanderen een enorme economische opbloei kende en de middenstand er zich goed ontwikkelde. Helaas, na het ontstaan van België verlegde de dynamiek zich naar Wallonië waar Vlamingen massaal heen moesten, wilden ze nog iets verdienen.


21e eeuw: einde van de wafelijzerpolitiek?

Door de eeuwen heen en vooral na de tweede wereldoorlog werd duidelijk dat de Vlamingen genoeg kregen van de Franstalige overheersing. Honderd jaar bezetting en vernedering volstonden en sommigen meenden van de Duitse bezetting gebruik te kunnen maken om de vervlaamsing te realiseren. Gelukkig werd de bezetter verslagen, maar helaas voor de voorvechters van de Vlaamse zaak werden ze herinnerd aan hun dubbelzinnig bondgenootschap na de oorlog. Vaak terecht, soms ook ten onrechte. Het hypothekeerde hun (terechte) strijd voor meer Vlaams medezeggenschap gedurende verschillende decennia.

In de jaren '70 en '80 werd het Vlaamse bewustzijn groter alsook de roep om meer zelfstandigheid temeer toen er in Vlaanderen een economische dynamiek ontstond, terwijl Wallonië er niet in slaagde zijn industrie (kolen, staal) om te vormen naar een hedendaagse economie. Een bijkomend probleem voor deze bedrijven was dat het beheer gebeurde in de Brusselse francofone salons en die hadden enkel interesse in het behoud van de macht. Ze gingen ervan uit dat, zoals vanouds, het "systeem" het wel zou regelen dat hun oude industrieën sowieso nog een tijdje zouden floreren.

Vlaanderen barste echter van de activiteiten terwijl Wallonië helemaal stil viel. Het contrast tussen beide regio's werd steeds groter en duidelijker. Grootste handicap voor de Vlaamse economie was dat er slechts omvormingen mogelijk waren met de goedkeuring van Brussel en het politieke establishment en dit is nog steeds zo.

Toen ontstond trouwens ook het begrip "wafelijzerpolitiek".

Kan U zich voorstellen dat Uw regering beslist een brug te leggen in Eindhoven omdat Rotterdam, vanwege de expansie van zijn haven, een sluis wil bouwen? Wel dat gebeurt tot op heden nog steeds in België. Zo kreeg Charleroi een zeevaartlift ter waarde van 650 miljoen euro (!) om dagelijks … 1 schip mee te verplaatsen, enkel en alleen omdat Zeebrugge extra wegenfaciliteiten nodig had om zijn groei te sturen. Of zo werd in Luik een TGV station gebouwd van 250 miljoen euro omdat Antwerpen zijn station wilde moderniseren… Of zo werd een fusie tussen KLM en Sabena verhinderd door het Koninklijk Paleis omdat het bedrijf té Vlaams zou worden (Sabena ging 10 jaar later in faling!).


Meer door minder…

U zal begrijpen dat de jarenlange onderdrukking stilaan tot voldoende zelfvertrouwen ging leiden om de wens hard te maken tot meer zelfstandigheid… En zo geschiede. Ingezet door de "Egmont-akkoorden" (vernoemd naar het kasteel waar het akkoord werd geregeld) onder Eerste Minister Wilfried Martens ontstonden de Gemeenschappen en kreeg Vlaanderen, regering na regering, meer bevoegdheden.

De prijs die ervoor betaald moest worden was ontzettend groot, niet alleen financieel maar ook bestuurskundig, met als gevolg: vandaag zitten we met een versnipperd land met o.a. 6 regeringen met evenveel parlementen, een eerste minister, 4 minister-presidenten, 100 ministers en staatssecretarissen, 9 provincies, 365 burgemeesters, 10.000 wethouders, … en 2,5 miljard euro staatsschuld! Samengevat: een structuur waar een kat haar jongen niet meer in terugvindt.

Dankzij deze regionalisering kreeg Vlaanderen wel een hele reeks (deel)bevoegdheden zoals onderwijs, economie, mobiliteit, financiën, cultuur,… maar de grote budgetten als sociale zekerheid, ziektezorg, buitenlandse beleid blijven in federale handen. Zo smeekte onze Chinese ambassadeur geen delegaties meer te sturen omdat men in Beijing helemaal de kluts kwijt is, gezien daar op één jaar tijd een Waalse, Vlaamse, Brusselse én nationale minister van economie op bezoek krijgt met een zakenmissie… en dat voor een land dat kleiner is dan een doorsnee Chinese provincie. Een Chinese vriend rekende uit dat China 10.000 ministers zou tellen, indien zij in dezelfde verhouding hun land zouden indelen. Maar dit geheel terzijde.

Maar waarom is het allemaal zo ingewikkeld gemaakt, zal U denken?

Een volkomen terechte vraag, waarop maar één antwoord op te verzinnen is: het verdoezelen van financiële transfers!

Het zal U niet onlogisch voorkomen dat in een land alle gewesten en gemeenschappen, of in Uw geval de Provincies, de bewoners gelijke rechten en plichten hebben als het op, bijvoorbeeld, sociale zekerheid op aankomt. Dat heet solidariteit en daar heeft niemand moeite mee.

Voor België gaat die logica echter niet op. Gezien Wallonië de trein van de vernieuwing heeft gemist en Vlaanderen zich - door hard te werken en innovatief te zijn - bij de Europese top heeft geplaatst, zijn er sociaal maatschappelijk grote verschillen merkbaar. Dat blijkt uit de werkloosheidscijfers die nu reeds jarenlang een piek vertonen in Wallonië ten opzichte van alle andere Europese regio's, namelijk 16,5 %. Opvallend daarbij is dat deze cijfers zo hoog zijn, niettegenstaande 35 % van de bevolking tewerkgesteld is bij de overheid!


Financiële transparantie bleek onmogelijk .. of toch?

Door deze ontwikkelingen, zijn de Vlamingen reeds jaren vragende partij naar meer transparantie omtrent de financiering van één en ander. Zo zijn er, in het kader van "dé solidariteit" jarenlang financiële transfers van het Noorden naar het Zuiden. Daarbij mogen echter geen - kritische - vragen gesteld worden…

Iedereen die hierover vragen durfde te stellen, werd onmiddellijk veroordeeld tot separatist en zoveel mogelijk uitgesloten bij de politieke besluitvorming (de Koning benoemt nog steeds ministers en wie téveel vragen stelt valt sowieso uit de boot)!.

In 2000 was er even hoop! De nieuwe en jonge Vlaamse Minister President Bart Somers bestelde een studie om meer zicht te krijgen op de ongelijkheden en de financiële transfers tussen de gewesten. De studie kwam er … maar bleef in de lade van zijn bureau liggen. Hij durfde/wilde die niet bekend maken … Ambitie, weet je wel…

Ondertussen was er, op initiatief van de Voorzitter van het Vlaams Economisch Verbond, een denkgroep opgericht in hét Vlaams huis te Brussel, nl. De Warande. Ironisch genoeg ligt deze ontmoetingsplek aan het Warandepark dat het Parlement verbindt met het Koninklijk Paleis. In deze buurt vonden trouwens ook de gevechten plaats met de soldaten van Oranje, die later resulteerden in het ontstaan van België.

Gelet op het feit dat de regering weigerde meer duidelijkheid te verschaffen, besloot deze Denkgroep de klus te klaren. Men maakte op basis van objectieve analyses een financiële en economische doorlichting van de n.v. België. Het resultaat werd een heus boekwerk dat omgevormd werd tot het Manifest voor een Zelfstandig Vlaanderen.

De reacties op de publicatie bleven niet uit en waren bijzonder heftig. Eén van de ondertekenaars, een directielid bij McKinsey België, moest ontslag nemen omdat één van hun grote (Franstalige) klanten zoniet dreigde alle contracten op te zeggen… Zelfs Koning Albert verwees er, in weliswaar verdoken termen, naar in zijn jaarlijkse nieuwjaarstoespraak.

Gouden kans!

Er zijn 3 belangrijke gebeurtenissen die een hereniging mogelijk maken: het vormen van een Belgische regering is quasi onmogelijk (en zelfs als ze er komt zullen de Vlaamse partijen genadeloos afgestraft worden bij de verkiezingen in 2009), de Nederlanders blijken het best te zien zitten blijkens een RTL enquête en de Benelux verdragen dienen hernieuwd te worden in 2008.

Gezien het vormen van een Belgische regering quasi onmogelijk zal zijn, kan Vlaanderen maar beter de onafhankelijkheid uitroepen. We kunnen dan een alliantie aangaan met ons echt "vader-land" Nederland.

Samen met Nederland hebben we trouwens heel wat troeven. We vormen een grotere taalunie binnen Europa waar wij met onze 21 miljoen burgers een belangrijkere inbreng zullen krijgen in de beslissingen. Daarnaast hebben we samen de 3 belangrijkste havens van Europa (Rotterdam, Antwerpen en Zeebrugge). Politiek zal het centrum-rechts Vlaanderen voor meer stabiliteit zorgen in Den Haag.

Daarnaast beschikken we niet alleen over de beste scholen van de wereld maar ook over een snelle en goede medische verzorging. Nederland heeft dan weer een sterk vereenvoudigd en efficiënt ambtenarenapparaat, een goed en snel werkende justitie (Dutroux kreeg pas na 120 maanden zijn proces, de moordenaar van Fortuyn na 18 maand!) maar heeft ook een internationaal goed draaiend netwerk!

Wat doen we met Brussel? En met Prins Filip en Prinses Mathilde?

Brussel wordt financieel in stand gehouden door Vlaamse middelen en de aanwezigheid van de Europese instellingen. Laat de keuze aan Brussel zelf: ofwel worden ze een soort stadsstaat (zoals Washington D.C.), beheerd door de Europese Unie. Of ze sluiten zich aan bij het zelfstandig Vlaanderen of bij het zelfstandig Wallonië. Een ding moet wel duidelijk zijn: wie hen binnenhaalt zal ook hier de rekeningen moeten betalen…

En wat met Prins Filip en Prinses Mathilde? We weten dat dit een gevoelige snaar zal raken… Daarom willen we een faire deal voorstellen: ze mogen al hun huidige faciliteiten behouden (paleis, kinderjuffrouwen, chauffeurs, etc.) en blijven officieel Prins en Prinses van Saksen-Coburg, weliswaar zonder land. We kunnen ze misschien een groot bos of een stuk land kopen om over te regeren. We spreken af dat de volgende Koninklijke generaties hun eigen boontjes moeten doppen en het (financiële) feest dan ook afgelopen is, met andere woorden: hun statuut is uitdovend!

En maak U geen zorgen over de Vlamingen: die zullen bijzonder enthousiast zijn omdat ze eindelijk eens een koningin krijgen die hun taal spreekt.

Leve de 17 provinciën!

Rudi De Kerpel.
Vlaming & Orangist!