You are hereMythe doorprikt
Mythe doorprikt
De mythe van Paars met “7 begrotingen” op rij werd begin maart door verschillende instellingen doorprikt. Eerst kwam de verplichte correctie van de Europese Commissie dat de begroting van 2005 diende herzien te worden door de overname van de NMBS-schuld. Een overschot van 0,3 % werd een verlies van 2,5 %.
Dan volgde de mededeling van het Planbureau dat Paars onvoldoende heeft opzijgezet voor de vergrijzing en dat we met z’n allen langer aan de slag zullen moeten. De vermelding dat de “toestand voor 2000 beter was dan de huidige” laat weinig aan de verbeelding over…
De analyse wordt nog pijnlijker als men weet dat, ondanks een sterke economische groei en een historisch lage rente, men enkel slaagde de begroting in evenwicht te krijgen door het binnenhalen van pensioenfondsen, het verkopen van justitiepaleizen (Gent, Antwerpen) en de financietoren in Brussel, enz. enz.
Om nog maar te zwijgen over de talrijke “zero-bond leningen” die – stilzwijgend – werden afgesloten. André Leysen noemde deze trouwens in de jaren 90 reeds “een oorlogsverklaring aan de jeugd”. Om het niet te hebben over de transfers van Vlaanderen om keer op keer de federale begroting uit het rood te halen. Volgens zakelijke maatstaven is er de afgelopen 8 jaar geen enkele begroting in evenwicht geweest. De gebruikte trukendoos doet vele magiërs verbleken.
Wie de feiten op een rij durft te zetten kan niet anders concluderen dat afgelopen jaren de politiek de ultieme kans heeft gemist om de noodzakelijke maatregelen te nemen voor de welvaart van de volgende generatie.
Die hadden moeten bestaan uit het sneller activeren van werklozen, strenger optreden tegen misbruiken & belastingsfraude, het verminderen van het aantal ambtenaren en instellingen, het opbouwen van echte financiële reserves, het matigen van de stijging van de uitgaven in de sociale zekerheid, etc. … samengevat: alles wat politici de laatste jaren verkondigden (in hun manifesten) maar niet hebben gedaan. Verhofstadt had het ingezet besparingsbeleid van Dehaene moeten verder zetten i.p.v. toe te geven aan de geldverkwisting van de socialisten.
Als de huidige generatie politici er niet in slaagt zich voor te bereiden op de vergrijging, stuurt ze niet alleen de factuur door naar de volgende generatie maar zet ze zichzelf meer en meer buitenspel omdat ze alle geloofwaardigheid verliezen.
Moet men zijn dak niet herstellen als de zon schijnt i.p.v. als het regent?!
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
Dan volgde de mededeling van het Planbureau dat Paars onvoldoende heeft opzijgezet voor de vergrijzing en dat we met z’n allen langer aan de slag zullen moeten. De vermelding dat de “toestand voor 2000 beter was dan de huidige” laat weinig aan de verbeelding over…
De analyse wordt nog pijnlijker als men weet dat, ondanks een sterke economische groei en een historisch lage rente, men enkel slaagde de begroting in evenwicht te krijgen door het binnenhalen van pensioenfondsen, het verkopen van justitiepaleizen (Gent, Antwerpen) en de financietoren in Brussel, enz. enz.
Om nog maar te zwijgen over de talrijke “zero-bond leningen” die – stilzwijgend – werden afgesloten. André Leysen noemde deze trouwens in de jaren 90 reeds “een oorlogsverklaring aan de jeugd”. Om het niet te hebben over de transfers van Vlaanderen om keer op keer de federale begroting uit het rood te halen. Volgens zakelijke maatstaven is er de afgelopen 8 jaar geen enkele begroting in evenwicht geweest. De gebruikte trukendoos doet vele magiërs verbleken.
Wie de feiten op een rij durft te zetten kan niet anders concluderen dat afgelopen jaren de politiek de ultieme kans heeft gemist om de noodzakelijke maatregelen te nemen voor de welvaart van de volgende generatie.
Die hadden moeten bestaan uit het sneller activeren van werklozen, strenger optreden tegen misbruiken & belastingsfraude, het verminderen van het aantal ambtenaren en instellingen, het opbouwen van echte financiële reserves, het matigen van de stijging van de uitgaven in de sociale zekerheid, etc. … samengevat: alles wat politici de laatste jaren verkondigden (in hun manifesten) maar niet hebben gedaan. Verhofstadt had het ingezet besparingsbeleid van Dehaene moeten verder zetten i.p.v. toe te geven aan de geldverkwisting van de socialisten.
Als de huidige generatie politici er niet in slaagt zich voor te bereiden op de vergrijging, stuurt ze niet alleen de factuur door naar de volgende generatie maar zet ze zichzelf meer en meer buitenspel omdat ze alle geloofwaardigheid verliezen.
Moet men zijn dak niet herstellen als de zon schijnt i.p.v. als het regent?!
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
Labels
.jpg)
