Sociale verkiezingen

We kunnen blijkbaar niet zonder. Tussen de federale en de regionale door is het nu tijd voor “sociale” verkiezingen. Tot midden mei kunnen ong. 1,4 miljoen werknemers hun vertegenwoordigers kiezen in de officiële overlegorganen van zo’n 6.300 bedrijven. Kostprijs voor het bedrijfsleven: 140 miljoen euro!

Rudy De Leeuw reageerde als was hij door een wesp gestoken omdat Pieter Timmerman had opgemerkt dat het toch allemaal veel tijd en geld kost. Begrijpelijk dat De Leeuw zo reageert. Zeker als je gewend bent dat anderen de rekeningen betalen. Terecht kan de vraag gesteld worden waarom deze kost exclusief door het bedrijfsleven dient betaald te worden. Vakbonden krijgen toch een vergoeding van de overheid?

Geen enkele bedrijfsleider zal een probleem hebben met een officiële vertegenwoordiging van zijn medewerkers. Beter nog als ze democratisch gekozen worden. Maar was het geen ideale gelegenheid geweest om bv het verschil tussen arbeiders en bedienden te begraven en de vertegenwoordigers op één lijst te zetten? Waarom 6 verschillende lijsten in stand houden? Omwille van de bescherming van de kandidaten misschien?

Vakbonden hebben het graag over transparantie en via hun vertegenwoordigers menen ze overal recht op te hebben: informatie over de winsten, het loon van de baas,… Maar hoe zit het met hun eigen transparantie? Wat doet die vakbond voor het maandelijkse lidgeld van 15 euro behalve een ledenblad of krantje uitgegeven? En waarom zijn zij vrijgesteld van publicatie van hun cijfers en vermogen? Wat hebben zij te vrezen in deze democratische rechtstaat?

Het is een publiek geheim dat vakbonden vele miljarden euro’s op buitenlandse rekeningen en/of participaties hebben in (financiële) bedrijven en holdings. Waarom moet een bedrijf dan nog opdraaien voor de syndicale premie van zijn werknemers? Historisch gegroeid? Waarschijnlijk. Maar een reden te meer dus om deze in vraag te stellen. Of in ieder geval de niet-gesyndiceerden te compenseren. Door het bijvoorbeeld mogelijk te maken dat een bedrijf hetzelfde bedrag – belastingsvrij – kan storten aan de werknemer voor z’n lidmaatschap aan de lokale tennis- of sportclub. Een lidmaatschap blijft een lidmaatschap. Toch?

Vakbonden klagen regelmatig het gebrek aan solidariteit aan in de samenleving. Maar wat let hen om het goede voorbeeld te geven door bv alle werklozen wiens uitkering ze regelen – en daarvoor royaal betaald worden door de R.V.A. – vrij te stellen van lidmaatschapsbijdrage. Zo hebben ze alvast iedere maand 15 euro extra voor gezonde voeding. Dat zou pas sympathiek en respectvol zijn…

Rudi De Kerpel.

Ondernemer.