U mag mij schrappen, mijnheer Pastoor

Voor de zoveelste keer meent de Katholieke kerk, in hoofde van de paus, een bevolkingsgroep te moeten stigmatiseren. Hij stelt dat “de strijd tegen de homosexualiteit is even belangrijk als de redding van het milieu”.

Dergelijke uitspraken zijn niet alleen stigmatiserend en vernederend voor betrokken homo’s en lesbiennes, maar tevens kwetsend voor hun familie en in strijd met de fundamentele rechten van de mensen. Een jarenlange strijd voor emancipatie en acceptatie wordt hiermee teniet gedaan. Recente cijfers bewijzen dat het geweld tegen homo’s toeneemt en dit soort uitspraken dragen daar zeker toe bij.

Het ontdekken van de eigen identiteit is voor veel jongeren vandaag een hele opgave. Niet voor niets is het aantal zelfmoorden in die categorie schrikwekkend hoog. Wie ontdekt anders geaard te zijn moet nog een extra drempel over ... Angst voor reacties van vrienden en familie zijn daar onderdeel van. Angst voor uitsluiting; vernedering en zinloos geweld… Gelukkig beschikt Vlaanderen over een netwerk aan vrijwilligers en talrijke organisaties waardoor veel jongeren en volwassen geholpen worden in de zoektocht en acceptatie naar “zichzelf”.

Maar niet alleen de jongere krijgt te lijden onder dergelijke uitspraken. Ook – oudere - ouders van homo’s en lesbiennes worden hiermee voor een extra dilemma geplaatst. Vaak katholiek dus conservatief opgevoed wordt de confrontatie met het “anders zijn” van hun zoon of dochter voor velen een nachtmerrie. Niet alleen wordt het gezocht in een falende opvoeding of een gebrek aandacht maar ook in een tekortkoming in het zijn van een “goed christen”. Ook hier is gelukkig, mede door de brede maatschappelijke acceptatie, een hele weg afgelegd maar blijft het voor veel jongeren, zeker in de beginfase, een hele uitdaging om hier samen door te komen.

Maar het belangrijkste is echter de vraag hoelang de intolerante houding van de kerk tegenover een aantal ethische thema’s in Europa gedoogd gaat worden? Kan men zich, beroepend op een sprookjesboek van 2000 jaar geleden, ongestraft bevolkingsgroepen blijven stigmatiseren, uitsluiten en vernederen?

Waar halen deze heren het recht vandaan om zichzelf boven de wet te stellen in naam van een zekere God van wie enig realistisch spoor bijster is! Zou het niet moediger en verzoenender geweest zijn mocht de Paus zich verontschuldigd hebben tegenover de duizenden jongeren die in de kelders van zijn eigen kerk misbruikt werden door een hoopje van zijn gefrustreerde priesters?

Decennialang werd er gevochten voor het zelfbeschikkingsrecht van het individu. Ieder mens heeft het recht zijn leven te leiden naar eigen invulling, overtuiging en geaardheid. De kerk probeert de mensheid terug naar de middeleeuwen te katapulteren vanwege heimwee naar de almacht en de directe invloed op het individu.

Hun zogezegde bezorgdheid heeft niets te maken met belangstelling naar de betere mens maar met hun honger naar macht. Anders stuur je toch geen miljoen Afrikanen de dood in door hen te verbieden condooms te gebruiken als voorbehoedsmiddel. Jarenlange strijd tegen aids werd hiermee in een vingerknip teniet gedaan.

Van moslims verwachten we – terecht – een strikte scheiding tussen kerk en staat. De Katholieke kerk meent echter dat zij zich te pas en te onpas kan inmengen in staatsrechterlijke zaken. De recente inmenging bij de goedkeuring van de abortuswet in Luxemburg is daar een mooi bewijs van. Tegen de democratische beslissing van de lokale bevolking werd de Aartshertog opgeroepen de wet niet te tekenen… een herkenbaar scenario!

Het wordt dan ook hoog tijd dat er vanuit alle pluralistische bewegingen in dit land een sterk signaal komt tegen dergelijke ontwikkelingen. Ook de politiek moet zich hierin laten gelden. We kunnen hun stilzwijgen niet langer aanvaarden.

Als morgen een politieke fractie discriminerende of racistische uitspraken doet stelt men zich de vraag of de overheidsdotaties niet afgenomen kunnen worden. De vraag is waarom de kerk hiervan uitgesloten wordt? Een politiek initiatief ter zake kan en mag niet uitblijven. Er moet een signaal gegeven worden dat er hier geen plaats is tegen dergelijke intolerantie. Paus of geen paus! Wordt het niet hoogtijd om naar Duits model de kirchensteuer in te voeren.

Maar in afwachting hiervan roep ik alle homo’s, lesbiennes en hun families op deze vernederingen niet langer te slikken en tot actie over te gaan.
Als wij niet welkom zijn in hun kerken dan hoeven we ze ook niet langer te onderhouden met ons belastingsgeld. Daarom roep ik iedereen op zich te laten uitschrijven in het doopregister van hun parochie en alzo de representativiteit van de kerk te verminden.

Ik wil in ieder geval niet langer dat deze instelling mij vertegenwoordigt en met mijn belastingsgeld de intolerantie en discriminatie predikt.

Rudi De Kerpel.

Gehuwd met Ivan & Lid Partijbureau LDD.