Rudi De Kerpel

De laatste weken proberen vakbonden van het bedrijfsleven de boeman te maken. De verpersoonlijking van alle kwaad. En het wordt met de dag erger. Eerst gaven zelfstandigen te weinig inkomsten aan, daarna beloonden we onszelf met te hoge bonussen en tot slot zijn we racisten omdat we het percentage allochtonen in het bedrijfsleven niet in verhouding is met hun aandeel in de totale bevolking. Motiverende kritiek die het ondernemen enorm stimuleert.

De werkelijkheid is dat ondernemers als afleidingsmanoeuvre dienen om het falende beleid van de overheid en de vakbonden zelf te camoufleren. Met leugens en bedrog verdoezelen ze de werkelijkheid. En die werkelijkheid is dat dit land geen enkele visie heeft op de uitdagingen van de 21^e eeuw. Niet voor de vergrijzing, niet voor het wegtrekken van de industrie (Opel, e.a.), niet voor de werking van de overheid, niet voor de sanering van de openbare financiën…!

En uiteraard is het bedrijfsleven de favoriete schietschijf. Afgunst verkoopt nu éénmaal beter dan reflectie. We werken in het zwart, we betalen geen belastingen, we buiten ons personeel uit en als klap op de vuurpijl: we zijn vuile racisten die het vertikken om een medemens met een kleurtje werk te geven. Lange leve ondernemend Vlaanderen.

Helaas. Ondernemers beschikken NIET, in tegenstelling tot vakbonden, over wondermiddelen. Het is iedere dag keihard knokken, zeker voor onze industriële ondernemingen, om het hoofd boven water te houden. De waarheid is gewoon dat er teveel arbeidskrachten op de markt zijn. Ondanks de vreugdeberichten van de VDAB krijgen er maandelijks van de RVA meer dan 1 miljoen mensen een loon om niet te werken. En blijkbaar vinden de PS en cdH dat nog niet voldoende want de regularisatiekraan wordt opnieuw wagenwijd opengezet, ondanks het feit dat nog maar 20 % van de vorige lichting (250.000 mensen) een job hebben gevonden en onder het mom van “voldoende arbeidskrachten te mobiliseren voor de vergrijzing”! Hallo! Waar blijft de stem van de Vlamingen eigenlijk in deze regering!? Oh ja, die zijn daar in de minderheid.

Ondernemers zijn geen racisten. Op een paar uitzonderingen na, kiezen ze gewoon diegene met de beste kwalificaties en de grootste flexibiliteit. Er worden dagelijks evenveel “blanke” burgers ontgoocheld omdat ze geen job vinden als een “gekleurde”.  Bedrijven zitten in het oog van een economische storm en hun prioriteit is dan ook: overleven! We hebben dus geen tijd voor opvang, bijscholing of pedagogische vorming. Kan iemand mij uitleggen wat iemand tot zijn 18 of 25 jaar op school zit te doen als het bedrijf bij de aanwerving deze nog moet “bijscholen”?! Moeten we ons dan geen vragen gaan stellen over de kwaliteit van ons onderwijs?

Laat ondernemers dus met rust zodat ze kunnen doen wat ze moeten doen: ondernemen en welvaart creëren!

De uitspraken van Luc Cortebeeck dit weekend, omtrent de gelijkschakeling van het statuut van arbeider naar bedienden, krijgen ongetwijfeld nefaste gevolgen voor de industrie in Vlaandereren. Buitenlandse hoofdkwartieren krijgen nu een perfect alibi toegeschoven om hun fabrieken hier te sluiten! Arbeiders moeten zich toch een gaan afvragen of de vakbonden écht hun belangen aan het dienen is. En voor de vakbonden maakt het niet uit: ze verdienen meer aan een werkloze dan aan een betalend lid.

Tussen de pagina’s ontslagen afgelopen weken was er één lichtpuntje: enkel bij de KMO’s steeg het aantal aanwervingen aanzienlijk t.o.v. de grote verliezen bij de multinationals. De beloning kon dan ook niet achterblijven: werknemers met een gsm van het bedrijf mogen daar nu ook 15 euro op betalen. En diezelfde werknemer mag thuis ook wat harder werken: hij kan nog beroep doen op 500 ipv 750 dienstencheques.

Maandag ga ik naar Ted.com kijken in Brussel. Reuzebenieuwd wat dat gaat worden! In het filmpje zie je een wiskundemagier. Andere ideas worth spreading vind je op het Ted.com TouTube-kanaal.

“De openbare omroep is zijn unieke positie verloren” stelt Marc Coenen, algemeen directeur strategie van de VRT. Tevens beklaagt hij er zich over dat er “weinig draagvlak is voor een sterke openbare omroep”. Een van de grote oorzaken daarvan is de partijdigheid van de publieke omroep en in het bijzonder van de actualiteitsprogramma’s. Door een regelmatig gebrek aan objectiviteit en professionaliteit van een groot deel van de redactie krijgt de omroep weinig steun van het Vlaams parlement, broodheer en vertegenwoordiger van het Vlaamse volk.

Het valt te illustreren aan de hand van 3 voorbeelden: de VRT nieuwsdiensten die pas na 24 uur berichten over de geheime nota van Gennez en enkel omwille het feit dat vtm hem uitbracht. Kris Hoflack (hoofdredacteur nieuwsdienst) die in Knack bekent dat hij Verhofstadts burgermanifesten tot de beste politieke boeken van de laatste decennia rekent. En tot slot: de overvloedige aanwezigheid van SP.a mandatarissen in diverse Radio 1 programma’s (de Ochtend & Vandaag). Zo kan je via de Radio 1 site ontdekken dat Bruno Tobback, John Crombez en Caroline Gennez de top 3 aanvoeren van de meest geïnterviewde politici buiten de actuele beleidsthema’s (waar het vanzelfsprekend is dat betrokken ministers woord en wederwoord krijgen).

Zo mocht John Crombez zich verzetten tegen Paul D’Hoore nadat hij zichzelf eerst in de kijker had gezet met een opiniestuk. Of mocht Hans Bonte de strijd voeren tegen het kredietbeleid op speelgoed van de Carrefour. En uitaard mag Bruno Tobback niet ontbreken bij iedere politieke verslaggeving over de activiteiten in de Kamer. Ook Rudi Kennis van het ABVV lijkt de enige vakbondsvertegenwoordiger te zijn van Opel in Antwerpen. Ook liberale coryfeeën worden opgevoerd. Met stip natuurlijk Karel De Gucht. Die mag zelfs over zijn nietszeggende trip naar Cuba verslag doen.

Wat John Crombez trouwens betreft: ook in de “Keien van de Wetstraat” & Phara kreeg hij als “nieuwkomer” een breed podium om zich aan Vlaanderen voor te stellen. Een voorrecht waar velen in andere partijen van dromen maar nooit de kans toe krijgen… Wanneer krijgen zegmaar Peter Reekmans, Filip Matteeuw of Hermes Sanctorum zo’n kans?

Via deze voorbeelden komen we naadloos tot de kern waarom er zo weinig politiek draagvlak is voor de openbare omroep. Er is een gebrek aan professionaliteit van een groot aantal (politieke) journalisten die hun persoonlijke voorkeur expliciet laten merken door de vorm van hun vraagstelling en/de keuze van de onderwerpen. Zo kan een asielzoeker geen voet verzetten of hij is een hoofdpunt in een journaal. Daarentegen komen bv ondernemersthema’s zelden of nooit aan bod, terwijl daar ook wel iets over te vertellen valt. Of het migratiedossier. Pas als Monica De Coninck of Patrick Janssens aan de noodrem trekken krijgt het probleem publieke aandacht op de openbare omroep.

Terecht kan men zich afvragen waarom partijen als CD&V, LDD, N-VA of Groen zouden pleiten voor een sterkere openbare omroep als die hoofdzakelijk dient om hun partijen te beschadigen, te negeren of subjectief te belichten.

Het grote verschil met bijvoorbeeld de Nederlandse publieke omroep is het feit dat journalisten daar openlijk uitkomen voor hun politieke voorkeur (zo weet iedereen dat Paul Witteman een socialist is) en zich daardoor veel neutraler én professioneler gedragen tegenover hun gasten. Wie ooit het verkiezingsdebat gezien heeft met Fortuyn en Melkert (PVDA) kan bevestigen dat hij kiest voor goede neutrale tv in de plaats van het beschermen van zijn politieke iconen. Een groot verschil met bijvoorbeeld Phara, die er niet voor uitkomt maar in haar interviewstijl duidelijk geniet als ze een “rechtse” kan pakken. En waar een Van Rossem de grootste onzin mag uitkramen zonder enige kritische vraagstelling. Zo kon hij ongehinderd declareren “dat al het spaargeld ingezet moest worden om 100.000 werklozen aan een job te helpen”. Op de vraag wat die moesten doen kwam geen antwoord en daarbij werd het hoofdstuk ook afgesloten.

Deze verwrongen situatie is het resultaat van het  mediadecreet waarbij de Raad van Bestuur slechts een beperkte verantwoordelijkheid werd toebedeeld. Op die manier is de redactie en de verantwoordelijkheid ervan onder een college gevallen waarop niemand echt vat heeft. En bij de minste kritiek wordt er geschermd met de “onafhankelijkheid” van de journalist. De openbare omroep lijdt duidelijk aan een post-Buyle syndroom waardoor eigenlijk niemand nog vat heeft op de (journalistieke) objectiviteit van de omroep. Deze negatieve ontwikkeling straalt daardoor volledig af op het gehele bedrijf waarvan ook goed werkende diensten en afdelingen het slachtoffer worden.

Wil de openbare omroep terug draagvlak en goodwill opbouwen bij zijn hoofdaandeelhouder, het Vlaamse parlement, dan zal dat vooral moeten gebeuren door een grote neutraliteit in haar verslaggeving. De burger wordt door een groot deel van de VRT redactie gewantrouwd in zijn keuzevorming. Men denkt zijn stemgedrag te beïnvloeden door hem overvloedig te overgieten met hun eigen grote gelijk maar men heeft blijkbaar niet door dat het omgekeerd werkt.

Wil de VRT opnieuw het vertrouwen krijgen van de bevolking dan ligt de basis in goede objectieve en neutrale berichtgeving. Iets wat helaas schaars is op de openbare omroep.

CD&V minister Grouwels van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest heeft aangekondigd dat ze zich niet zal verzetten tegen het inroepen van een Brussels belangenconflict tegen de onmiddellijke splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde. LDD stelt vast dat de maskers eindelijk vallen, en dat de slogan van “5 minuten politieke moed”  van de CD&V, de politieke geschiedenis zal ingaan als de grofste vorm van kiezersbedrog die de Vlaamse bevolking ooit mocht meemaken.

Boudewijn Bouckaert, Vlaams volksvertegenwoordiger LDD :”Het is al een aanfluiting van de Belgische staatsinstellingen dat de Duitstalige Gemeenschap een belangenconflict heeft mogen inroepen, voor een probleem dat hen op geen 100 kilometer kan schaden. Dat toont aan hoe slaafs die Gemeenschap moet knikken voor haar Waalse ‘democratische’ broodheren. Maar dat CD&V nu op dezelfde manier op de knieën gaat voor de Franstaligen is te grof voor woorden. Ik twijfel er trouwens niet aan dat de collega’s van Open VLD en Groen! in de Brusselse regering het voorbeeld van Grouwels zullen volgen.”

Grendels, alleen voor Franstaligen

Voor LDD is het incident een goed voorbeeld hoe de rechten van Vlamingen en Franstaligen in dit land eenzijdig zijn verdeeld. De Vlaamse Brusselaars kunnen in het Brussels parlement hun francofone collega’s niet weerhouden om Vlaams-hatende acties tegen te houden, maar de Franstaligen kunnen op alle niveaus grondwettelijke grendels dichtslaan, en elke vooruitgang in dit land blijven blokkeren. Dat is naast de transferts van Noord naar Zuid, voor LDD het grootste onrecht in de huidige Belgische structuren.

Piet Deslé, LDD Brussel: “De garanties die de Brusselse Vlamingen hebben ‘afgedwongen’ met een vaste vertegenwoordiging van 17 op 89 leden in het Brussels Parlement worden nu helemaal doorprikt. Zelfs voor  een evidente anti-Vlaams actie, zoals het inroepen van het belangenconflict voor B-H-V, kunnen de Vlamingen in dat parlement geen vuist maken. De enigen die dat nog kunnen zijn de Vlaamse leden in de Brusselse regering. Maar Brigitte Grouwels (CD&V) speelt haar wapens nu al ongevraagd uit handen. De Brusselse Vlamingen weten voortaan wat haar loyaliteit aan de Vlaamse zaak echt waard is, en de Vlaamse kiezers die zich nog laten vangen aan de communautaire beloften van CD&V en aanverwanten, moeten dringend naar de oogarts.”

Om je vijanden te verslaan, moet je ze goed kennen. En waar kunnen we beter te weten komen wat onze socialistische vrienden bezighoudt dan in De Morgen? Neen, ze zullen me nooit kunnen overtuigen van hun bovenkop Onafhankelijk Dagblad maar ik apprecieer wel enkele scherpe pennen die schrijven voor De Morgen. Ik moet toegeven dat Walter Pauli mij in het verleden altijd juist heeft geciteerd. Ik deel zijn meningen zelden maar hij is wel een correct journalist. Hun slogan, De Morgen op Zaterdag, dat is lezen tot zondag, is eveneens correct. Nog vijf katernen te gaan en het weekend is al over halfweg...