Over de betogingen in Brussel

Vakbonden betogen tegen degenen die willen/moeten besparen.

Maar zouden ze dat niet beter doen tegen diegene die de schulden hebben gemaakt?

 

Lezersbrief Van Rudi De Kerpel in de krant Het Laatste Nieuws

Frietjes for Life

Naar aanleiding van Music for Life kon men bieden op een frietbezoek met o.a. Karel Uyttersprot, voormalig VOKA-baas van Oost-Vlaanderen en momenteel federaal Volksvertegenwoordiger.

Uiteraard wilde ik deze unieke kans niet laten voorbijgaan en werd dan ook - gelukkig - de hoogste bieder die met Karel op frituurbezoek mocht!

Het werd Frituur 't Kastarke in de Lange Minnestraat te Lebbeke, waar 2 enthousiaste ondernemers in de weer zijn om hun klanten te voorzien van heerlijke frieten! Je kan er niet alleen lekker eten maar ze hebben ook een geweldig kinderdorp alsook een kinderboerderij! Absolute aanrader!

Het werd dan ook een gezellige avond met lekkere frietjes, stoverij en een pintje... 

Meer moet dat niet zijn!

Op de foto: rechts dhr. Karel Uyttersprot - Volksvertegenwoordiger

Compromis-hysterie in België

Ons land verkeert op dit moment in een "compromis-hysterie". Blijkbaar gaat het niet meer over wat en hoe, als er maar een compromis/regering uit de bus komt.

Schokkend daarbij is dat men voorbijgaat aan de toekomst en de welvaart van de volgende generaties, aan het wegwerken van een schuldenberg die ze er "gratis" bijkrijgen en aan het rechtzetten van onredelijke, onrechtvaardige en onbetaalbare voordelen voor een bepaalde klasse.

De betekenis van het woord "compromis" wordt helemaal uit zijn context gehaald. Je kan een compromis maken over de kleur van de auto maar niet of het een Rolls Royce of een Peugeot 104 zal worden... Het doet mij denken aan Groen destijds. Die waren voor een rookverbod op alle openbare plaatsen maar pleiten wel voor het gebruik van cannabis. Rook je dat dan via je oren? Aan dat soort "compromissen" hebben we echt geen behoefte meer.

Iedereen is het erover eens dat er een her-ijking moet komen van een aantal maatschappelijke en economische waarden en normen. Het is net zo min aanvaardbaar dat (grote) bedrijven geen belastingen betalen als dat werklozen werk weigeren om dan in het zwart te gaan werken! We moeten beseffen dat je geen welvaart creëert door in een hangmat te gaan liggen. We moeten nu met z'n allen de schouders eronder zetten, de werkelijkheid onder ogen zien en aan de slag! En daarover mogen wij geen "compromis" aanvaarden.

Nieuwe naam LDD wordt ... LDD

 
Artikel gepubliceerd in Het Nieuwsblad, 18/01/2011, FLE, LVI, © 2011 Corelio
 

Zaterdag, op de nieuwjaarsreceptie van LDD, maakt de partij van Jean-Marie Dedecker haar nieuwe naam bekend. Die blijft LDD, maar het letterwoord staat niet langer voor Lijst Dedecker.

 

Waarvoor die drie letters dan wel staan, zou nog niet definitief beslist zijn maar Liberaal, Direct en Democratisch maakt een goede kans. De baseline zou 'Vrij en Vlaams' worden.

Bevestiging van de nieuwe afkorting wil voorzitter Lode Verreeck nog niet geven. Zeker is wel dat de partij niet meer wil dat de naam geheel en al rond voorzitter-stichter Jean-Marie Dedecker draait. Als het een beetje tegenzit, komen er snel verkiezingen en zal de Vlaming de nieuwe naam bijzonder snel moeten kennen. Dan combineert een andere invulling van het bestaande letterwoord het beste van twee werelden.

 

Medestander haakt af

Ondertussen gaat het niet bijster goed met de partij. LDD blijft bodemkoersen halen in de peilingen en nu houdt ook Rudi De Kerpel het voor bekeken. De Kerpel was sinds jaar en dag een van Dedeckers nauwste medestanders en bij de jongste verkiezingen nog Oost-Vlaams lijsttrekker. 'Ik ben niet meer politiek actief', zegt hij. 'Dat heeft te maken met mijn drukke professionele bezigheden (De Kerpel baat enkele tuincentra uit, nvdr.) maar ook met de politieke realiteit. Wij zijn niet door de kiezer gevraagd om aan het beleid deel te nemen. De twee politici die ik nu het meest bewonder zijn Bart De Wever (N-VA) en Alexander De Croo (Open VLD).'

 

De Kerpel blijft wel zitten als LDD-vertegenwoordiger in de raad van bestuur van de VRT. 'Ik zit daar ook als ondernemer. En ik ben misschien niet meer politiek actief, ik blijf wel lid van LDD.' 

Het establishment versus De Wever: een column van Derk Jan Eppink

Toen Karl Marx eind 1847 in Brussel het Communistisch Manifest schreef, had hij nooit kunnen vermoeden hoe België het beste voorbeeld zou worden van zijn politieke theorie – de socio-economische onderbouw determineert de politiek-culturele bovenbouw. In België stelde de ‘bovenbouw’ zich moeiteloos in op de veranderende ‘onderbouw’. Wallonië was ooit rijk, maar werd arm. Vlaanderen was arm, maar werd rijk. Brussel is de hoofdstad van vergane glorie. Toch is er een transformatieproces waarop België mogelijk stukbreekt: Vlaamse natievorming.

Het Belgische establishment staat oog in oog met Bart De Wever, leider van de Vlaamse nationalisten, die het Vlaams autonomiestreven verpersoonlijkt. Het establishment, met aan het hoofd de koning, zijn entourage en de heersende elite, is altijd geslaagd in het beheersen van transformaties, door zijn exponenten een belang te geven in België. Waalse socialisten, ooit staatsgevaarlijk, werden trouwe landgenoten dankzij de gulle subsidiekassen van de Belgische staat. Links Vlaanderen, socialisten en groenen, werden bondgenoten. Ze wonen liever in een links België dan in een rechts Vlaanderen. De Vlaamse culturele elite werd ingepalmd door een België dat zich afficheerde als multicultureel. Dat was stijlvoller dan kneuterige Vlaamse dorpstrots met pensenkermissen rondom parochiezalen.

De Wever is een probleem. Hoe kan het Belgische establishment een politicus incorporeren die geen voorstander is van België? De Wever noemt zelfs het koningshuis een „poppenkast”. De meeste Vlaamse politici koesteren ontzag voor het gezag en zijn gemakkelijk te paaien met audiënties, eretitels en erebanen. België heeft circa vijftig ministers van staat. Succesvolle Vlamingen, van charmezanger tot zakenman, maken kans op een adellijke titel – baronnen bij de vleet. Het Belgische establishment kon zo voorkomen dat zich een politiek-cultureel zelfbewuste Vlaamse bovenlaag ontwikkelde.

Het establishment heeft het autonomiestreven in Vlaanderen, de ‘onderbouw’, onderschat. Jarenlang werd het Vlaamse nationalisme, samen met het Vlaams Blok, veilig verbannen achter een cordon sanitaire – de uitsluiting van de macht. Het werd geblokt, met etiketten als ‘fascisme’ en ‘racisme’. Vlaamse, traditionele partijen hadden een eigen recept om het autonomiegevoel electoraal op te vangen. Voor de verkiezingen voerden ze een luidruchtige ‘pro-Vlaamse campagne’, om de dag na de verkiezingen te verstommen. Het establishment vond het prima. De Vlaming die Belgisch premier werd, verloochende toch alles wat hij zei. De liberale premier Guy Verhofstadt (1999-2008) deed dat met verve.

In die periode ging het mis. De christen-democratische CD&V, de natuurlijke regeringspartij, kwam in de oppositie en volgde een ‘pro-Vlaamse koers’. Dat deed zij in kartel met een Vlaams nationalistische partij (N-VA). CD&V-partijleider Yves Leterme sloeg, onder luid applaus van zijn junior kartelgenoot De Wever, op de Vlaamse trommel. België moest confederaal worden. De christen-democraten boorden zo de bron van het Vlaams nationalisme aan. Het werd een eclatant succes. In 2007 zegevierde het koppel Leterme-De Wever. Leterme kwam voor de keus te staan: Vlaams minister-president blijven of Belgisch premier worden. Hij koos voor het laatste en verloochende zijn ‘Vlaamse beloften’. Het kartel ontplofte.

De christen-democraten hadden wel het Vlaamse autonomiestreven gelegitimeerd. De N-VA begon te groeien. Het CD&V zakte weg. De Vlamingen zijn trots. Ze zien in De Wever een man die pal staat voor de Vlaamse autonomie en die het ‘durft te zeggen’. De Vlaamse partijen die het Belgische establishment altijd hielpen, liggen intussen in puin.

Wat kan het establishment nog doen? Interne correctiemiddelen – afkopen, inkopen, omkopen – werken niet bij De Wever. Wat resteert, is externe druk, bangmakerij. Het establishment kent de psyche van de Vlaming – moedig aan de toog, maar minder strijdvaardig naarmate het gevaar dichterbij komt. Daarom verschijnen in de media verhalen over speculanten die het als aasgieren hebben voorzien op België. De schuldige is bekend: De Wever. Hij kan „geen compromissen sluiten”. Oproepen voor een „noodregering” volgen, zonder N-VA. Ook Europa wordt erbij gesleept. Europees Commissievoorzitter Barroso zegt dat België snel een regering moet hebben. De Europaus heeft gesproken.

De vraag is hoe koel De Wever blijft in het politieke schaakspel met het establishment. Marx zou dit waarschijnlijk zien als de klassieke spanningen die onvermijdelijk een einde maken aan het regerend systeem. Zijn historische wetmatigheid zegt dat de politiek-culturele bovenbouw niet ontsnapt aan de wurggreep van de socio-economische onderbouw. De tijd speelt in De Wevers voordeel. De Belgische staat verkeert in politieke en financiële ademnood. Wallonië en Brussel zitten structureel krap bij kas. Van nieuwe verkiezingen is het gevolg dat zowel Vlaanderen als Wallonië radicaliseert. De Wever haalt 40 procent in Vlaanderen. Socialistenleider Di Rupo haalt 40 procent in Wallonië. De twee kunnen om tafel zitten om de koek te verdelen. Wallonië wil geld, Vlaanderen zijn eigen ‘bovenbouw’. Marx wees erop dat de instemming van het establishment niet is vereist voor een politieke omwenteling, integendeel.

Geen establishment is gezelliger en minzamer dan het Belgische, dat de beste champagne schenkt, maar de geschiedenis kent geen genade met wie zich de leerrijke lessen van het Marxisme niet eigen maakt.

 

Voor u geselecteerd en gepubliceerd met akkoord van auteur. Column Derk Jan Eppink - NRC Handelsblad - woensdag 19 januari 2011

Voorstel splitsing RVA verdeelt VOKA

Verdeeldheid binnen de werkgeversorganisatie over de mogelijke splitsing van de RVA, het voorstel van de N-VA dat kadert in een smallere, maar diepere staatshervorming.  VOKA-voorzitter Luc De Bruyckere acht het ogenblik niet opportuun.  Maar niet alle leden staan achter dat standpunt en ze schreven een open brief.  Rudi De Kerpel is één van hen.

 

Open brief aan “mijn” VOKA-voorzitter

Mijnheer de Voorzitter,

Beste Luc,

Met stijgende verbazing aanhoorde ik uw standpunten in Terzake. Wat u zei staat niet alleen haaks op wat wij in ons verkiezingsmemorandum hebben gevraagd maar ook op wat ondernemers wensen, nl. een sterk arbeidsmarktbeleid!

Het VOKA-memorandum pleit terecht “Vlaanderen krijgt de homogene bevoegdheid voor het werkgelegenheidsbeleid” (pag 17).  Daar hoort zonder twijfel de splitsing van de RVA bij omdat ik niet zie hoe je anders de werkloosheidsverzekering activerend en responsabiliserend kan maken, de arbeidswetgeving kan moderniseren en meer flexibel maken en een meer competentie- en prestatiegericht loonbeleid kan organiseren.

Haaks op de vaststelling dat “De feitelijke verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië op het vlak van werkloosheid, scholing, mobiliteit, zorg en vergrijzing, bereikbaarheid en de verhouding private sector en publieke sector zijn nog nooit zo afgetekend. We weten allemaal dat de noden van Vlaanderen en Wallonië op fundamentele punten verschillen. De verschillende problemen vragen een op maat gepast beleid. Het is niet langer aanvaardbaar dat een staatsstructuur dergelijk beleid onmogelijk maakt. Daarom moet het staatsmodel verder aangepast worden aan de verschillende behoeften van de regio’s, en de mogelijkheid bieden om snelheid te halen” (pag. 12).

Onbegrijpelijk, omdat in het recente verleden nog maar eens duidelijk werd bewezen dat de Federale/Waalse visie van Minister Milquet, tegenovergesteld is op bv. het activeringsbeleid voor 50+ van Muyters. Hij was trouwens niet de enige, ook Frank Vandenbroucke heeft met zijn degradatie naar Vlaanderen ondervonden wat de sancties zijn als je teveel heilige PS-huisjes wil aanpakken.

Maar ook op vlak van efficiëntie en kostenbesparing is een splitsing wenselijk. In tegenstelling tot het argument van de vakbonden, nl. dat er een administratie zou bijkomen, is het zo dat er 3 zouden verdwijnen! De huidige VDAB is op dit moment niet alleen een perfect draaiend arbeidsbemiddelingsbureau, maar kan zonder problemen ook de taak van uitbetalingsinstelling op zich nemen. Bij een goed werkende regionale "RVA" is de bemiddeling voor uitbetaling van vakbonden echter niet langer nodig. Dat alleen zal reeds een aanzienlijke besparing opleveren, om het dan nog niet te hebben over de mogelijkheid van een effectief aanmoediging- en sanctiebeleid.

Iedereen is het eens dat onze vraag legitiem, verantwoord en noodzakelijk is. En dat Vlaanderen snel over een actieve en dynamische regering moet beschikken om zich te wapenen tegen de toenemende mondialisering van de economie is zonder meer juist.

Kan u mij dan ook eens uitleggen wat u bedoelde met: “Deze federale verkiezingen en de regeringsonderhandelingen die erop volgen zijn het moment bij uitstek om nieuwe hardware te installeren en alle blokkeringen op te lossen die nu de radicale vernieuwing van ons economisch DNA in de weg staan."

Is dat zoals nu onze staart intrekken tegenover één van de belangrijkste pijlers van tewerkstellingmechanismen, nl. de R.V.A.?

Nog nooit heeft de Vlaamse bevolking en het bedrijfsleven zo dicht bij  cruciale oplossingen voor de vele verzuchtingen en handicaps die we al jarenlang meesleuren, gestaan.

Heeft u, als gereputeerd en oprecht gerespecteerd ondernemer, in één van uw bedrijven feitelijke problemen onder de mat geveegd omdat u de discussie niet wilde aangaan of bang was voor een conflict? Ik denk het niet! Hebt u ooit een activiteit verder gezet die ten dode was opgeschreven? Ik denk het niet!

Beschikken we dan werkelijk over zo weinig zelfvertrouwen dat we zelfs niet durven opkomen voor wat legitiem is? Gaan we nu echt weer door de knieën voor wat bankmakerij van het establishment, dat zeker geen Vlaamse belangen behartigt? Moet redelijkheid het opnieuw afleggen tegen chantage, onhaalbare en onbetaalbare eisen?

Reageren? Rudi@dekerpel.com

REACTIE VAN LUC DE BRUYCKERE

Geachte heer, 
Beste Rudi,
 
 
 
Ik heb met aandacht de open brief op je website gelezen. Ik wil je graag op het volgende wijzen:
 
 
 
- de effecten die jij vraagt rond het arbeidsmarktbeleid en de activering van werklozen, zijn net dezelfde die we met Voka beogen. De vraag is alleen op welke manier, en via welke ingrepen, we tot die betere arbeidsmarkt komen.

- wat ik donderdagavond heb uitgelegd in Terzake, is het Voka-standpunt, zoals het onder mijn voorganger Urbain Vandeurzen tot stand kwam. In de aanloop naar de verkiezingen werd deze visie bevestigd door onze bestuursorganen. Dit standpunt behelst een beperking van de federale werkloosheidsverzekering tot 2 jaar, waarna de regio's de bevoegdheid krijgen voor mensen die langdurig en dus structureel werkloos worden. Op die manier kan een adequaat beleid worden uitgewerkt met vorming, opleiding, begeleiding... En ook daarom pleiten we voor een regionalisering van het doelgroepenbeleid.

- ik hoop dat je ook het opiniestuk hebt gelezen in De Standaard vandaag, waarin alle Vlaamse werkgeversorganisaties gezamenlijk nog eens benadrukken dat we vooral nood hebben aan een staatshervorming die socio-economische geïnspireerd is, en ons moet toelaten om in Vlaanderen een economisch beleid op maat te voeren, dat welzijn en welvaart op termijn verzekert.

met vriendelijke groet,

Luc De Bruyckere,

voorzitter VoKa