Kinderopvang: een nachtmerrie voor jonge koppels

Het bedrijfsleven heeft na een lange periode van stabilisatie zijn adem teruggevonden. Dat blijkt uit vele indicatoren waaronder de sterk stijgende tewerkstelling. In een aantal sectoren is er opnieuw een spanning vast te stellen tussen vraag en aanbod.

Al bij al een positief signaal en hoopgevend voor onze samenleving omdat op die manier nu eenmaal de middelen binnenkomen bij de overheid die nodig zijn om onze sociale verplichtingen t.o.v. zieken, gehandicapten, werklozen, gepensioneerden na te komen.

Ondanks deze tendens zijn er in dit land nog steeds meer dan 1 miljoen werklozen. Een groot deel daarvan zijn vrouwen met jonge kinderen die om praktische redenen niet kunnen deelnemen aan het arbeidsproces. Daar zijn verschillende redenen voor. Er is niet alleen de loonkloof tussen een uitkering en gaan werken, maar ook mobiliteit, juiste scholing of mentaliteit spelen een rol. Een professionele carrière uitbouwen is de dag van vandaag niet langer voorbehouden aan mannen. Ook vrouwen wensen steeds meer – en volkomen terecht – deel te nemen aan het arbeidsproces. Niet alleen omwille van de financiële kant van de zaak maar ook om op die manier een stuk zelfstandigheid te verwerven en ook voldoening te vinden in het ontwikkelen van hun talenten en mogelijkheden. Hun aanwezigheid verruimt in vele aspecten de bedrijfsvoering.

Maar werkende vrouwen worden soms ook (trotse) moeders. Het is een volkomen natuurlijke gang van zaken die de volle steun moet krijgen van de samenleving. Maar voor velen wordt de kinderwens/droom het begin van een nachtmerrie die “kinderopvang” heet. Het probleem sleept reeds jarenlang aan en krijgt maar geen degelijke oplossing. Ergo: het tekort aan goede opvang is zo schrijnend dat jonge koppels straks eerst opvang gaan zoeken alvorens aan de verwekking ervan te beginnen!

Dit probleem vraagt dan ook onze volle aandacht en vooral aanpak. Op dit moment is er een wirwar aan statuten en opvangmogelijkheden. Daarbij is de overheid een belangrijke gangmaker waarvan de intenties niet altijd duidelijk zijn. Ondanks het groot tekort aan goede opvang krijgen werklozen bv het recht op 2 dagen gratis opvang (om te solliciteren) terwijl werkende koppels de volle pot moeten betalen. Een onnodige belasting terwijl je toch zou kunnen verwachten dat werkloze vrouwen ook kunnen solliciteren terwijl de kinderen naar school zijn…

We staan met onze samenleving voor grote uitdagingen waaronder de vergrijzing. Het gaat dan niet alleen om de kosten ervan maar ook de invulling van de vrijgekomen vacatures. Willen we die ingevuld krijgen met o.a. meer vrouwen op de arbeidsmarkt dan zullen we moeten meedenken aan een oplossing voor dit probleem. Het mag niet langer “hun” probleem zijn maar ook onze uitdaging om hierin mee te denken.

Daarom vraag ik mij af waarom wij perfect goed onderwijs kunnen organiseren maar geen professionele en degelijke kinderopvang voor werkende mensen en dat binnen een ruimer tijdskader dan van 8.30 tot 17 u.? Er zijn genoeg mogelijkheden te bedenken om dit mogelijk te maken. Daarbij kan het bv voor laaggeschoolde (allochtone) vrouwen een instapdrempel zijn op de arbeidsmarkt. Locaties kunnen ontwikkeld worden rond bedrijvenparken en/of rond de huidige scholen. En opvang moet fiscaal beloond worden ipv gestraft! En waarom niet gratis, zoals onderwijs?

Als jonge mensen met een gerust gemoed, binnen een ruim tijdskader en op een betaalbare manier hun kinderen “in bewaring” kunnen geven zullen ze makkelijker beslissen om deel te nemen aan de arbeidsmarkt en enthousiaste en geëngageerde medewerkers worden. En dat is toch wat wij willen?!

Verschenen in VOKA magazine Ondernemers O-VL editie juni 2011

Over de betogingen in Brussel

Vakbonden betogen tegen degenen die willen/moeten besparen.

Maar zouden ze dat niet beter doen tegen diegene die de schulden hebben gemaakt?

 

Lezersbrief Van Rudi De Kerpel in de krant Het Laatste Nieuws

Frietjes for Life

Naar aanleiding van Music for Life kon men bieden op een frietbezoek met o.a. Karel Uyttersprot, voormalig VOKA-baas van Oost-Vlaanderen en momenteel federaal Volksvertegenwoordiger.

Uiteraard wilde ik deze unieke kans niet laten voorbijgaan en werd dan ook - gelukkig - de hoogste bieder die met Karel op frituurbezoek mocht!

Het werd Frituur 't Kastarke in de Lange Minnestraat te Lebbeke, waar 2 enthousiaste ondernemers in de weer zijn om hun klanten te voorzien van heerlijke frieten! Je kan er niet alleen lekker eten maar ze hebben ook een geweldig kinderdorp alsook een kinderboerderij! Absolute aanrader!

Het werd dan ook een gezellige avond met lekkere frietjes, stoverij en een pintje... 

Meer moet dat niet zijn!

Op de foto: rechts dhr. Karel Uyttersprot - Volksvertegenwoordiger

Compromis-hysterie in België

Ons land verkeert op dit moment in een "compromis-hysterie". Blijkbaar gaat het niet meer over wat en hoe, als er maar een compromis/regering uit de bus komt.

Schokkend daarbij is dat men voorbijgaat aan de toekomst en de welvaart van de volgende generaties, aan het wegwerken van een schuldenberg die ze er "gratis" bijkrijgen en aan het rechtzetten van onredelijke, onrechtvaardige en onbetaalbare voordelen voor een bepaalde klasse.

De betekenis van het woord "compromis" wordt helemaal uit zijn context gehaald. Je kan een compromis maken over de kleur van de auto maar niet of het een Rolls Royce of een Peugeot 104 zal worden... Het doet mij denken aan Groen destijds. Die waren voor een rookverbod op alle openbare plaatsen maar pleiten wel voor het gebruik van cannabis. Rook je dat dan via je oren? Aan dat soort "compromissen" hebben we echt geen behoefte meer.

Iedereen is het erover eens dat er een her-ijking moet komen van een aantal maatschappelijke en economische waarden en normen. Het is net zo min aanvaardbaar dat (grote) bedrijven geen belastingen betalen als dat werklozen werk weigeren om dan in het zwart te gaan werken! We moeten beseffen dat je geen welvaart creëert door in een hangmat te gaan liggen. We moeten nu met z'n allen de schouders eronder zetten, de werkelijkheid onder ogen zien en aan de slag! En daarover mogen wij geen "compromis" aanvaarden.

Nieuwe naam LDD wordt ... LDD

 
Artikel gepubliceerd in Het Nieuwsblad, 18/01/2011, FLE, LVI, © 2011 Corelio
 

Zaterdag, op de nieuwjaarsreceptie van LDD, maakt de partij van Jean-Marie Dedecker haar nieuwe naam bekend. Die blijft LDD, maar het letterwoord staat niet langer voor Lijst Dedecker.

 

Waarvoor die drie letters dan wel staan, zou nog niet definitief beslist zijn maar Liberaal, Direct en Democratisch maakt een goede kans. De baseline zou 'Vrij en Vlaams' worden.

Bevestiging van de nieuwe afkorting wil voorzitter Lode Verreeck nog niet geven. Zeker is wel dat de partij niet meer wil dat de naam geheel en al rond voorzitter-stichter Jean-Marie Dedecker draait. Als het een beetje tegenzit, komen er snel verkiezingen en zal de Vlaming de nieuwe naam bijzonder snel moeten kennen. Dan combineert een andere invulling van het bestaande letterwoord het beste van twee werelden.

 

Medestander haakt af

Ondertussen gaat het niet bijster goed met de partij. LDD blijft bodemkoersen halen in de peilingen en nu houdt ook Rudi De Kerpel het voor bekeken. De Kerpel was sinds jaar en dag een van Dedeckers nauwste medestanders en bij de jongste verkiezingen nog Oost-Vlaams lijsttrekker. 'Ik ben niet meer politiek actief', zegt hij. 'Dat heeft te maken met mijn drukke professionele bezigheden (De Kerpel baat enkele tuincentra uit, nvdr.) maar ook met de politieke realiteit. Wij zijn niet door de kiezer gevraagd om aan het beleid deel te nemen. De twee politici die ik nu het meest bewonder zijn Bart De Wever (N-VA) en Alexander De Croo (Open VLD).'

 

De Kerpel blijft wel zitten als LDD-vertegenwoordiger in de raad van bestuur van de VRT. 'Ik zit daar ook als ondernemer. En ik ben misschien niet meer politiek actief, ik blijf wel lid van LDD.' 

Het establishment versus De Wever: een column van Derk Jan Eppink

Toen Karl Marx eind 1847 in Brussel het Communistisch Manifest schreef, had hij nooit kunnen vermoeden hoe België het beste voorbeeld zou worden van zijn politieke theorie – de socio-economische onderbouw determineert de politiek-culturele bovenbouw. In België stelde de ‘bovenbouw’ zich moeiteloos in op de veranderende ‘onderbouw’. Wallonië was ooit rijk, maar werd arm. Vlaanderen was arm, maar werd rijk. Brussel is de hoofdstad van vergane glorie. Toch is er een transformatieproces waarop België mogelijk stukbreekt: Vlaamse natievorming.

Het Belgische establishment staat oog in oog met Bart De Wever, leider van de Vlaamse nationalisten, die het Vlaams autonomiestreven verpersoonlijkt. Het establishment, met aan het hoofd de koning, zijn entourage en de heersende elite, is altijd geslaagd in het beheersen van transformaties, door zijn exponenten een belang te geven in België. Waalse socialisten, ooit staatsgevaarlijk, werden trouwe landgenoten dankzij de gulle subsidiekassen van de Belgische staat. Links Vlaanderen, socialisten en groenen, werden bondgenoten. Ze wonen liever in een links België dan in een rechts Vlaanderen. De Vlaamse culturele elite werd ingepalmd door een België dat zich afficheerde als multicultureel. Dat was stijlvoller dan kneuterige Vlaamse dorpstrots met pensenkermissen rondom parochiezalen.

De Wever is een probleem. Hoe kan het Belgische establishment een politicus incorporeren die geen voorstander is van België? De Wever noemt zelfs het koningshuis een „poppenkast”. De meeste Vlaamse politici koesteren ontzag voor het gezag en zijn gemakkelijk te paaien met audiënties, eretitels en erebanen. België heeft circa vijftig ministers van staat. Succesvolle Vlamingen, van charmezanger tot zakenman, maken kans op een adellijke titel – baronnen bij de vleet. Het Belgische establishment kon zo voorkomen dat zich een politiek-cultureel zelfbewuste Vlaamse bovenlaag ontwikkelde.

Het establishment heeft het autonomiestreven in Vlaanderen, de ‘onderbouw’, onderschat. Jarenlang werd het Vlaamse nationalisme, samen met het Vlaams Blok, veilig verbannen achter een cordon sanitaire – de uitsluiting van de macht. Het werd geblokt, met etiketten als ‘fascisme’ en ‘racisme’. Vlaamse, traditionele partijen hadden een eigen recept om het autonomiegevoel electoraal op te vangen. Voor de verkiezingen voerden ze een luidruchtige ‘pro-Vlaamse campagne’, om de dag na de verkiezingen te verstommen. Het establishment vond het prima. De Vlaming die Belgisch premier werd, verloochende toch alles wat hij zei. De liberale premier Guy Verhofstadt (1999-2008) deed dat met verve.

In die periode ging het mis. De christen-democratische CD&V, de natuurlijke regeringspartij, kwam in de oppositie en volgde een ‘pro-Vlaamse koers’. Dat deed zij in kartel met een Vlaams nationalistische partij (N-VA). CD&V-partijleider Yves Leterme sloeg, onder luid applaus van zijn junior kartelgenoot De Wever, op de Vlaamse trommel. België moest confederaal worden. De christen-democraten boorden zo de bron van het Vlaams nationalisme aan. Het werd een eclatant succes. In 2007 zegevierde het koppel Leterme-De Wever. Leterme kwam voor de keus te staan: Vlaams minister-president blijven of Belgisch premier worden. Hij koos voor het laatste en verloochende zijn ‘Vlaamse beloften’. Het kartel ontplofte.

De christen-democraten hadden wel het Vlaamse autonomiestreven gelegitimeerd. De N-VA begon te groeien. Het CD&V zakte weg. De Vlamingen zijn trots. Ze zien in De Wever een man die pal staat voor de Vlaamse autonomie en die het ‘durft te zeggen’. De Vlaamse partijen die het Belgische establishment altijd hielpen, liggen intussen in puin.

Wat kan het establishment nog doen? Interne correctiemiddelen – afkopen, inkopen, omkopen – werken niet bij De Wever. Wat resteert, is externe druk, bangmakerij. Het establishment kent de psyche van de Vlaming – moedig aan de toog, maar minder strijdvaardig naarmate het gevaar dichterbij komt. Daarom verschijnen in de media verhalen over speculanten die het als aasgieren hebben voorzien op België. De schuldige is bekend: De Wever. Hij kan „geen compromissen sluiten”. Oproepen voor een „noodregering” volgen, zonder N-VA. Ook Europa wordt erbij gesleept. Europees Commissievoorzitter Barroso zegt dat België snel een regering moet hebben. De Europaus heeft gesproken.

De vraag is hoe koel De Wever blijft in het politieke schaakspel met het establishment. Marx zou dit waarschijnlijk zien als de klassieke spanningen die onvermijdelijk een einde maken aan het regerend systeem. Zijn historische wetmatigheid zegt dat de politiek-culturele bovenbouw niet ontsnapt aan de wurggreep van de socio-economische onderbouw. De tijd speelt in De Wevers voordeel. De Belgische staat verkeert in politieke en financiële ademnood. Wallonië en Brussel zitten structureel krap bij kas. Van nieuwe verkiezingen is het gevolg dat zowel Vlaanderen als Wallonië radicaliseert. De Wever haalt 40 procent in Vlaanderen. Socialistenleider Di Rupo haalt 40 procent in Wallonië. De twee kunnen om tafel zitten om de koek te verdelen. Wallonië wil geld, Vlaanderen zijn eigen ‘bovenbouw’. Marx wees erop dat de instemming van het establishment niet is vereist voor een politieke omwenteling, integendeel.

Geen establishment is gezelliger en minzamer dan het Belgische, dat de beste champagne schenkt, maar de geschiedenis kent geen genade met wie zich de leerrijke lessen van het Marxisme niet eigen maakt.

 

Voor u geselecteerd en gepubliceerd met akkoord van auteur. Column Derk Jan Eppink - NRC Handelsblad - woensdag 19 januari 2011

Voorstel splitsing RVA verdeelt VOKA

Verdeeldheid binnen de werkgeversorganisatie over de mogelijke splitsing van de RVA, het voorstel van de N-VA dat kadert in een smallere, maar diepere staatshervorming.  VOKA-voorzitter Luc De Bruyckere acht het ogenblik niet opportuun.  Maar niet alle leden staan achter dat standpunt en ze schreven een open brief.  Rudi De Kerpel is één van hen.

 

Video

Rudi in Ter Zake

Rudi op TV Oost

Debat op TV Oost