Zero budget

We hebben de internationale markten toch niet nodig om te beseffen dat het zo niet verder kan. Iedere huismoeder weet dat men niet jaar na jaar schulden kan blijven maken en het wordt dus tijd dat onze politici de tering naar de nering zetten. Temeer er nog een flink sociaal passief in het verschiet ligt (vergrijzing). Dus het is onverantwoord nog meer schuld naar de jongeren door te schuiven. Iedere generatie moet zijn eigen boontjes dopen dus het wordt tijd voor actie.

Dat wil dus zeggen: een evenwichtige begroting met liefst wat reserve om wat oude schulden af te betalen. Wie de budgetspending wat volgt van onze overheid weet dat je makkelijk 5 % kan besparen zonder een bloedbad aan te richten. Het enige wat we nodig hebben, zijn politici met moed, visie en doorzettingskracht. Die iedere generatie durven aan te spreken op haar eigen verantwoordelijkheid! Hierbij enkele suggesties!

Beter innen van de belastingen. Zal u misschien verbazen dit te lezen van een Vlaamse ondernemende liberaal, maar ik ben ervan overtuigd dat een correctere inning van alle belastingen de begroting flink op weg zal helpen. Als je weet dat 72 % van alle controle in Vlaanderen plaatsvindt dan is er nog heel wat geld te recuperen in Brussel en Wallonië. Want een niet correcte inning is een vorm van concurrentievervalsing. Daar hebben Vlaamse bedrijven geen nood aan, zeker niet gelet de toenemende internationale concurrentie waar we ons moeten tegen verzetten.

Beter toezicht op de uitkeringen & zwartwerk. Wie krijgt een uitkering en waarom? Is die gerechtvaardigd? Zijn er voldoende mechanismen om te controleren of ze gerechtvaardigd zijn? Als je hoort dat in Gent bv meer dan 1.000 asielzoekers erin slagen probleemloos en binnen de kortste keren een leefloon te krijgen, moeten we ons vragen durven stellen over het mechanisme.

Er zijn in dit land meer dan 1 miljoen uitkeringsgerechtigden. Desondanks vinden bedrijven amper mensen. Belangrijkste oorzaak is dat er geen enkele druk wordt uitgeoefend om werklozen te verplichten werk aan te nemen. Uitkeringen dienen als overbrugging voor een moeilijke periode. Vandaag is het een verworven recht geworden zonder tegenprestatie. Een strenge activering zal veel positieve effecten hebben: bedrijven kunnen weer op volle capaciteit draaien, werknemers dragen bij aan de gemeenschap door bijdragen aan belastingen en sociale zekerheid. Daarbij gaan ze actiever consumeren.

Alle sluizen van asiel en migratie dienen dichtgedraaid. Afgelopen jaar hebben we daar 500 miljoen euro (of 2,5 % van ons tekort) aan gespendeerd met welke return? Het is een illusie te denken dat wij bijdragen aan onze arbeidsmarkt. Gent mag daarbij als voorbeeld gelden: de Bulgaren en Roemenen komen niet om te werken maar om een leefloon op te strijken. Was dat de bedoeling van ons sociaal beleid?

Andere misbruiken aanpakken, zoals in de ziekte- & gezondheidszorg. Een aantal dokters zal het niet graag lezen, maar iedereen die al eens opgenomen is, zal moeten vaststellen dat er een flinke overconsumptie is van consultaties & onderzoeken. Ook die groep moet op haar verantwoordelijkheid gewezen worden. Wanneer gaan we die sector eens benchmarken met andere landen?

Saneer uw ambtenarenapparaat. Niet door het invoeren van brugpensioen op 52 maar door ambtenaren actief te begeleiden naar het bedrijfsleven. Er zitten daar ongetwijfeld veel competente mensen die ook in het reguliere bedrijfsleven met voldoening aan de slag moeten kunnen.

En tot slot: ga eens aan de slag met het jaarlijkse blunderboek dat geproduceerd wordt door het Rekenhof. Ook daar zijn talrijke miljarden te vinden die jaar na jaar door ramen en deuren worden gegooid.

Het gaat hier over gemeenschapsgeld, van u en mij, en we mogen toch minstens verwachten dat daar spaarzaam en efficiënt wordt mee omgesprongen. Toch vreemd dat iedereen weet heeft van deze misbruiken en onze politici, vaak hooggeschoold en ambitieus, de ogen sluiten voor deze mistoestanden.

De speeltijd is voorbij. Het is tijd voor actie.

Opstand van de jongeren

Er broedt iets onder de jongeren in Europa. Van Groot-Brittannië tot Duitsland neemt de onvrede toe. Onvrede ten overstaan van de dominantie van ouderen in het politieke en economische leven. Soms bekruipt me zelfs het gevoel dat we aan de vooravond staan van een nieuw mei 68, nu in het tijdperk van internationale, sociale netwerken. Europa vergrijst en zo vergrijst de politiek, de economie, zelfs de democratie. Vooral dat laatste roept vragen op bij jongeren. Want als straks ouderen de 'democratische' meerderheid vormen? Ouderen van wie verwacht mag worden dat zij zich toch vooral zorgen maken om hun zorg, veiligheid en inkomen. Politiek vertaalt zich dit toch vooral in risicomijdend gedrag, vrees voor het onbekende en behoudsgezindheid. Dit conservatisme treft zowel politiek links als politiek rechts. Ter linkerzijde wordt de sociaaldemocratie met haar sterk geloof in het actieve aspect van de welvaartsstaat steeds meer ter discussie gesteld; ter rechterzijde wordt het liberalisme als elitair en 'waarde'-loos neergezet en zoekt men zijn heil in oude, plaatsgebonden, al dan niet religieuze waarden. Economisch vertaalt vergrijzing zich vooral in een obsessie met inflatie, zekerheid van spaartegoeden en behoud van werk- en/of pensioenszekerheid: kortom, een renteniersmaatschappij. Een beleidscocktail die niet alleen past bij, maar ook de beste garantie biedt voor economische neergang.

De vraag die jongeren zich stellen, is hoe ze nog een toekomst kunnen hebben in zo'n maatschappij. Studies tonen ook aan dat jongeren het moeilijker zullen hebben om het inkomen en carrièreniveau van hun ouders te halen, laat staan te overstijgen. De revolte van de Franse jongeren tegen de verlenging van de pensioenleeftijd leek voor menig weldenkend econoom onbegrijpelijk. Voor de Franse jeugd was het nochtans overduidelijk: nog minder kans op een job en doorstroomperspectieven in hun carrière. Ouderen gaan nu nog langer blijven hangen op de veelal meest interessante plekken. En ook de Britse revolte tegen de drastische verhoging van collegegelden aan universiteiten lijkt voor de econoom moeilijk te plaatsen, om niet te spreken van de Nederlandse studentenrevolte tegen het beboeten van studenten die meer dan twee jaar langer doen over hun studie. Opnieuw lijken deze acties logisch vanuit een jongerenperspectief. Waarom zouden zij nu de volle pot moeten betalen terwijl vele generaties voor hen, inclusief de huidige Britse politici, mochten studeren op de kosten van Jan en alleman? Om maar te zwijgen over de Nederlandse minister Verhaegen, de CDA-onderhandelaar van het regeerakkoord, die met elf jaar over zijn studie geschiedenis, kampioen lang studeren was...

 

Als de politieke en economische ontwikkelingen in Europa enige indicatie geven van wat jongeren te wachten staat, dan is hun frustratie heel begrijpelijk. Schattingen tonen aan dat de 'jonge' generatie, in tegenstelling tot de babyboomers, de rest van haar leven veel meer zal moeten afdragen aan belastingen en premies, dan ze ooit zal ontvangen in de vorm van uitkeringen of publieke voorzieningen. En eerder dan dit recht te zetten, lijkt de politiek vooral bezig deze ongelijkheid nog te versterken. Opnieuw een voorbeeld van onze noorderburen: de discrepantie tussen onderwerpen die in het Nederlandse regeerakkoord prioriteit kregen in termen van bijkomende investeringen (veiligheid en zorg), en de zware bezuinigingen die toch vooral bij jongeren terechtkomen (kinderopvang, cultuur, innovatie), is frappant. Kortom, voor jongeren blijven er in Europa niet veel opties meer over: aan de ene kant er de brui aan geven en emigreren naar landen met een dynamisch groeiperspectief, aan de andere kant een eigen politieke beweging opstarten. Wat dat laatste betreft: wat vindt u van deze stelling? Net zoals jongeren onder de achttien geen stemrecht hebben, lijkt het logisch dat ouderen die niet langer actief zijn, ook geen stemrecht hebben.

Luc Soete Professor economie aan de Universiteit Maastricht

(Column Luc Soete - Trends 23.12.2010 - met toestemming van auteur)

Weddenschap: hoe lang blijft minister Q van Twitter?

Doe mee! Ook jij kan Q van Twitter houden. Momenteel schenk ik 5 euro per uur. Als jij ook wil meedoen, mail naar rudi@dekerpel.be het bedrag per uur (minimaal 0,10 euro). Hoe hoger we het bedrag krijgen, hoe langer Q zich zal kunnen bedwingen.

Totaal op dit moment: 7,5 euro per uur!

Ontslagnemend minister en fervent twitteraar Vincent Van Quickenborne (Open VLD) laat zijn "twitterduim" dezer dagen rusten voor het goede doel. Per uur dat de minister wegblijft van de microblog schenkt ondernemer Rudi De Kerpel vijf euro aan Music for Life, de benefietactie van Studio Brussel.

De weddenschap tussen De Kerpel en Van Quickenborne startte gisterenmorgen. "We gaan Rudi De Kerpel sympathiek pluimen voor het goede doel. Elk half uur dat ik tweet: 5 euro voor Music For Life", twitterde Van Quickenborne gisterenmorgen om 4.09 uur. Om drie minuten later de winst te halveren: "Sorry. Is vroeg. Elk uur dat ik niet tweet, schenkt De Kerpel 5 euro. Dus Twexit. Bye."

Vanmorgen stond de teller op 125 euro. Dat bedrag kan behoorlijk aantikken, want van Quickenborne heeft zich immers voorgenomen om zijn twitterstaking vol te houden tot kerstavond, wanneer Music For Life ten einde loopt. "Het goede doel is mij veel waard. Geen tweets meer tot het einde van de actie. Niet eenvoudig, maar moeilijk gaat ook", aldus de minister.

Bron: deredactie.be

Hoe ziet uw leven er uit in 2015?

Enige tijd terug liep een interessante serie waarin een aantal BV’s gevraagd werd hoe de wereld eruit zou zien in 2015.

Met het jaareinde in het vooruitzicht: heeft u als eens gedacht hoe uw leven eruit gaat zien binnen 4 jaar? Wat zal de impact zijn van de technologie op uw persoonlijk leven, die van uw bedrijf of van de overheid?

Een ding is zeker: in 2015 zal de wereld sneller geëvolueerd zijn dan de afgelopen 20 jaar, in al zijn aspecten. We zullen onze rekeningen in de supermarkten betalen met onze gsm of misschien wel met onze vingerafdruk. We gaan dan ook vlotjes een retourtje dampkring vliegen. In las onlangs zelfs dat men denkt aan vliegtuigen die buiten de dampkring gaan om vliegroutes te verkorten. Een vlucht naar Australië vanuit Europa zou dan slechts 3 u. duren… stel u voor, even op de koffie in Melbourne of Perth en terug...

De vraag blijft wel of we voorbereid zijn om deze nieuwe uitdagingen aan te gaan. Zijn we ons voldoende bewust/geïnformeerd over wat op ons afkomt? Worden we niet teveel in slaap gewiegd onder het motto ‘het zal zo’n vaart niet lopen’?

Toen ik onlangs op bezoek was in een klasje van het 1e leerjaar zag ik 6 jarigen bezig op een computer met een vlotheid waar menig secretaresse jaloers zou op zijn. Een waar gebeurde anekdote: mijn  7-jarig nichtje tekent en kleurt graag computers. Toen ik haar zei dat ik vroeger nooit computers tekende reageerde ze laconiek “was er geen papier soms?” Of om internetgoeroe Peter Hinssen te citeren: “digitaal (wordt) normaal”.

“Crisissen zijn uitdagingen” schreef André Leyssen ooit. Vandaag kunnen/moeten we dat vertalen in “Vernieuwingen zijn uitdagingen”. De technologische evolutie zal er op korte termijn voor zorgen dat welvarende bedrijven/regio’s die een economische voorsprong hebben opgebouwd, ingehaald zullen worden door regio’s die anticiperen op deze vernieuwingen en geen ballast meesleuren van (economische) tradities en verstikkende overheden/vakbonden.

Een nieuwe economie vraagt nieuwe ondernemers en nieuwe leiders. We zullen “ons dorp” moeten verlaten om meer dan ooit de grote wereld in te trekken. Niet alleen om onze producten te verkopen maar ook om er te gaan studeren, om er te leren omgaan met andere culturen. Net zoals we verwachten dat jonge allochtonen reeds naar de kleuterklas gaan om goed Nederlands te leren, kunnen we dit ook projecteren naar onze kinderen/opvolgers: stuur ze naar het buitenland om de smaak te proeven van innovatie, dynamiek & ontwikkeling… in de hoop dat ze terugkomen om het hier toe te passen binnen onze bedrijven.

Een van de grote handicaps van ons bedrijfsleven is het achterblijvend wettelijk kader waarin al die vernieuwingen zich afspelen. Voor een aantal delicten of misdrijven moet men nog steeds beroep doen op de “code Napoleon”?!!!  Hopelijk is er enig heil te verwachten van Europa. Zij verplicht overheden hun wetgeving bij te schaven naar Europese regelgeving. Hierdoor zou toch enig perspectief gegeven worden naar de consument en bedrijven.

Moeten we nu bang zijn voor de toekomst? Nee! Maar we moeten ons voldoende bewust zijn van wat op ons afkomt en er mee leren omgaan.

Daarom is het goed regelmatig een inventaris te maken van uw plannen/dromen. Het jaareinde is daar een ideale periode voor. Wat heb ik goed gedaan, wat kan beter, waar wil ik naartoe… Stuur eens een brief naar uzelf waar u wil staan in 2015… en zet hem (spreekwoordelijk) op uw schouw! Deze handeling zal uw gedachten ordenen en onbewust zal u alles in het werk stellen wat nodig is om uw doel ook effectief te behalen.

Ik wens u alvast veel energie, inspiratie, creativiteit en voorspoed in alles wat u gaat doen de komende jaren!

Peter Adriaenssens over gezinsdrama Rotselaar

Een aanrader: Een vorm van leven

Moet bekennen: Amélie Nothomb kan voor mij weinig verkeerd doen. Altijd gehouden van haar scherpe, originele en soms sarcastische pen... you love her or you hate her... en Angst & beven blijft haar absoluut meesterwerk!

Een vorm van leven is een weerslag van twee briefschrijvers. Zijzelf en de Amerikaanse soldaat Melvin Mapple die in Bagdad gehuisvest is als soldaat voor het Amerikaanse leger. De doodangsten die hij uitstaat zet hij, in tegenstelling tot wat je zou denken, niet om in een hongerstaking maar in bolemie. Hij is tijdens zijn verblijf in Iran meer dan 100 kilogram bijgekomen. Waar ze oorspronkelijk afwijzend reageert op de brief van één van haar vele dagelijkse briefschijvers geraakt ze meer en meer verbonden met zijn belevenissen. Uiteindelijk besluit ze hem op te zoeken om hem persoonlijk te leren kennen... en haar impulsieve buien volgend, beslist ze naar Washington te vertrekken... tot ze zich in het vliegtuig begint te realiseren hoe waanzing eigenlijk haar trip eigenlijk is... via een echte "Notomb"-truc probeert ze uiteindelijk aan de ontmoeting de ontsnappen... hoe, moet u zelf maar lezen. En ja, u leest het goed: ze vliegt naar Washington, niet naar Bagdad.

Ze zal er de Nobelprijs niet mee winnen maar sinds lang is het boek niet echt doorspekt met cynisme. Ze probeert op een originele manier de waanzin van de oorlog in Iran aan de kaak te stellen middels Melvin Mapple. Ze kruipt als het ware in het vel van één van de vele honderduizenden soldaten aldaar en probeert weer te geven wat er in hen omgaat!

Samengevat: vlot leesbaar en dus de moeite waard om één van uw (toekomstige) vakantieboeken te zijn!

Parachutemoord: vragen bij de uitspraak

Stel dat Els Van Doren dat weekend aan Marcel Somers duidelijk maakte dat ze hun geheime relatie wilde beëindigen. Dat had hij toch ook een motief?

Video

Rudi in Ter Zake

Rudi op TV Oost

Debat op TV Oost