Wat'n stem!

Draai de boxen open en dans mee!

Nutteloze staking

Bij de spoorwegen (NMBS, Infrabel & Holding) betalen wij, de belastingsbetaler, jaarlijks 3 managers meer dan 600.000 euro salaris om deze bedrijven te runnen. Ondanks een jaarlijkse subsidie van 3 miljard euro (120 miljard oude Belgische franken) en 600 miljoen euro andere inkomsten slagen die er niet in om het bedrijf rendabel te exploiteren!

Niemand durft in te gaan tegen de macht van de vakbond in dit bedrijf, ook Vervotte niet. Ze wegen niet op het beleid, ze bepalen het! Iedere logische evolutie van flexibiliteit en innovatie worden systematisch geweerd als er maar sprake is van afslanking. De vakbonden zouden eigenlijk het liefst nog bij iedere overweg een ploeg seingevers installeren ipv te moderniseren.

Maandag werden opnieuw honderdduizenden vakbondsleden gegijzeld door een nutteloze staking. Misschien moeten die zich afvragen in welke mate ze daar nog lid willen van blijven....?

Werknemersparticipatie, een verfrissend vakbondsgeluid

Het gebeurt niet dikwijls, maar tijdens de betoging in Brussel afgelopen woensdag was er waarlijk een verfrissend geluid te horen. Een liberale vakbondsman pleitte er onomwonden voor de werknemersparticipatie in bedrijven. Zeg maar: medewerkers worden mede aandeelhouder.  Het zou dan ook zinvol zijn om het huidig systeem te vereenvoudigen en daarnaast een duurzame manier van werknemersparticipatie te organiseren op maat van zowel kleine familiebedrijven als grote beursgenoteerde ondernemingen.

Sedert 2008 kan een onderneming een belastingvrije bonus van max. 2500 € uitkeren aan zijn medewerkers. Het dient om hen te belonen voor hun inzet, betrokkenheid en trouw aan het bedrijf, maar kan slechts mits omslachtige procedure en voorafgaandelijk aan een boekjaar. Probleem hierbij is: met welke zekerheid kan men zijn winst/groei voorspellen een jaar voor de feiten?

Er valt dan ook te pleiten voor een modern systeem waarin werknemers kunnen participeren in het bedrijf. Een systeem waar zowel kleine ondernemingen als multinationals kunnen aan deelnemen.

Op dit moment kan dit onder de vorm van ofwel aandelenopties of door middel van winstdeelname. Probleem is dat op deze bedragen nog altijd gedeeltelijk sociale bijdragen betaald dienen te worden op het moment van uitkering (13,1 % of deel werknemersbijdrage in bijdrage SZ).

Het huidig (vakbonds-)denken rond dit thema beperkt zich tot het afpakken van de hoge bonussen van topmanagers. Maar wie wordt daar beter van? Gaat de maatschappij er echt op vooruit als een handvol mensen een beetje armer worden gemaakt? Beter is te streven naar een systeem waarin alle participanten kunnen delen in het succes van hun bedrijf. Het uitgangspunt moet zijn: hoe maken we de taart groter en hoe kunnen we iedereen die daartoe heeft bijgedragen een deel van geven.

Vakbonden zijn enkel gefocust op een continue instroom van de kas van de sociale zekerheid zonder de moeite te doen de uitgaven aan enig kritisch onderzoek te onderwerpen. Maar met de op één na hoogste sociale lasten op arbeid moeten er andere manieren gevonden en aanvaard worden om medewerkers te belonen. Het huidig systeem verwent teveel degenen die niet deelnemen aan de arbeidsmarkt en belast zij die zich inzetten hetzij als werknemer of werkgever!

Werknemersparticipatie vergroot niet alleen de betrokkenheid van de werknemers maar het versterkt ook de oriëntatie van de onderneming en het rendement op lange termijn.  Het is ook een vorm van evolueren naar een modern sociaal economisch beleid. Maar misschien nog wel het belangrijkste argument (voor de werknemers): een succesvol, dynamisch en marktgericht bedrijf garandeert hem in grote mate een jobgarantie op lange termijn! Daar kunnen vakbonden toch niet ongevoelig voor zijn?!

Het huidig systeem (dat amper wordt toegepast) dient dan ook te worden herzien en vereenvoudigd. Zo zou men het besluit om tot een uitkering te komen pas dienen te gebeuren na een boekjaar en niet ervoor. Op zich is het niet verkeerd dit te koppelen aan een aantal voorwaarden maar in essentie blijft het toch afhankelijk van de geboekte resultaten.

Voor aandelenparticipaties of -opties is het wenselijk het wettelijk kader te actualiseren en te moderniseren. Op dit moment blijft het teveel beperkt voor grote en vaak beursgenoteerde bedrijven. Er dient een flexibel systeem ontwikkeld te worden waar ook kmo-ondernemingen hun bedrijfskapitaal kunnen openstellen voor haar werknemers zonder aan invloed te verliezen in de besluitvorming. Er dient een kapitein op het schip te blijven.

Een mogelijkheid zou kunnen zijn dat er, als alternatief op een groepsverzekering, virtuele aandelen worden gecreëerd (zonder stemrecht) waarvan de waarde gestort wordt op een gepersonaliseerde rekening. Betrokkene krijgt hier dan jaarlijks zijn waardestijging of dividend gestort. Men zou dit bedrag dan belastingsvrij kunnen opvragen na bv 5  jaar (1/5). Op die manier moet de werknemer niet wachten tot zijn pensioen om de vruchten te plukken van zijn inzet maar kan het geld aanwenden voor verbouwing huis, nieuwe auto, vakantie, kinderen etc.

Belangrijkste uitgangspunt moet echter blijven: mensen die zich inzetten op een flexibele manier belonen en motiveren. Want dat is de enige garantie op welvaart in de toekomst!

VIDEO Ondernemers schudden Vlaanderen wakker

 

Klik op de foto om het fragment uit De Zevende Dag te bekijken.

Peter Leyman heeft gelijk

Enkele dagen geleden maakte Peter Leyman een juiste analyse van de toestand waarin Vlaanderen zich bevindt. Het enige wat hem verweten kan worden is dat hij zijn boodschap bracht in een verkeerde (buitenlandse) krant. Mocht hij zijn verhaal gedaan hebben in een Vlaamse krant had iedereen instemmend bevestigd.

Als ondernemer kan ik zijn these bevestigen en wil dit aantonen door een getuigenis uit de praktijk. Eerst ter info:  we zijn een kmo met ongeveer 35 medewerkers en een omzet van 6,5 mio euro. In 2008 investeerden wij 2 miljoen in de ombouw van onze 2 vestigingen.

Dit waren de gevolgen voor ons bedrijf:

Gezien we zonevreemd gelegen waren, hebben we ong. 7 jaar moeten wachten tot de gemeente klaar was met de opmaak van haar Ruimtelijk Uitvoeringsplan. 7 jaar dat ons bedrijf eigenlijk stilstond en gegijzeld werd door een administratie waar ze geen vat op had. Uiteindelijk kregen we in 2007 de nodige vergunning en gingen we meteen aan de slag.

Een jaar na de verbouwingen kregen wij, zoals iedereen, een aanslagbiljet van onroerende voorheffing. In het verleden betaalden we hiervoor 2.740 € en dat werd plots 18.108,05 € per jaar. Dus werden we eigenlijk gestraft omdat we fors investeerden in onze toekomt en die van onze werknemers.

Geheel terzijde, maar dit geldt trouwens ook voor burgers die een huis kopen. Waarom moet men daarvoor een jaarlijkse boete betalen onder de vorm van onroerende voorheffing?!

Vervolgens kregen we het bericht van de Vlaamse Milieumaatschappij met de melding dat we jaarlijks ong. 7.000 €  moeten betalen omdat… we regenwater opvangen en hergebruiken. Na een rondje ambtenaren bellen, werd één ding duidelijk: als je regenwater in een riool laat lopen kost het je niets maar wie het opvangt én hergebruikt wordt verplicht een heffing te betalen! Je zou het een onweersbelasting kunnen noemen.

Daarna kregen we, als gevolg van onze investeringsaftrek, een grondige belastingscontrole die ons één week ereloon van de accountant kostte om alles voor te bereiden. Gelukkig verliep die zonder aanzienlijke extra heffingen omdat we proberen alles netjes en volgens de wetgeving te laten verlopen.

Daartussen kregen we ook nog eens de arbeidsinspectie op bezoek. Dat is niet zo moeilijk: als een ex-werknemer een (vermeende) tekortkoming meldt bij de vakbond (al dan niet relevant) wordt onmiddellijk de inspectie ingeschakeld. Omgekeerd is het bijna onmogelijk om een werknemer te vatten bij onregelmatigheden zoals (valse) ziektebriefjes. Waar je als werkgever bij dit soort misbruiken terecht kan, is mij na 20 jaar ondernemerschap nog steeds onduidelijk!

Om maar te zwijgen over de rol van de vakbonden in deze. Een bevriende ondernemer vertelde mij onlangs dat een vakbondsman hem verplichtte iemand op 55 jaar op brugpensioen te laten gaan in ruil voor “2 jaar sociale vrede in het bedrijf”. Wat doe je dan als ondernemer? Ook hier moet de hypocrisie eens ophouden. Bedrijven zijn bedrijven en hebben hun rol te spelen. De tijd van Daens ligt al lang achter ons en ieder vooruitstrevend bedrijf investeert fortuinen in opleiding van medewerkers.

En dan wil ik het nog niet eens hebben over de duurdere tarieven van elektriciteit, gas, loonkosten e.a. tegenover onze buurlanden.

Ook de internationale cijfers laten er geen twijfel over bestaan. We geraken zo stilaan aan de staart van het peloton en de vraag die men zich toch eens moet gaan stellen is of we hier nog wel ondernemingen willen in dit land.

Dagelijks ontmoet ik collega’s die met veel bezieling en passie hun bedrijf runnen maar keer op keer een ontgoocheling oplopen zoals ikzelf hierboven opdeed bij mijn investering. Ondanks onze broeiende ambities vragen wij ons steeds meer af of we eigenlijk nog wel zin hebben om te blijven investeren en risico’s nemen als daar geen enkele inventieve tegenoverstaat van de overheid.

Is het te verbazen dat het aantal starters aanzienlijk daalt? Ik denk het niet. Daarom deze welgemeende oproep: stop met deze pesterijen! Zonder bedrijven (groot of klein) geen welvaart!

Alleen niet-politicus kan uitweg bieden

De enige weg om uit de huidige impasse te geraken is de aanstelling van een neutrale, niet-politieke informateur. Die kan voorstellen lanceren, bemiddelen, compromissen introduceren en de gesprekken objectiveren.

Het mag niet langer gaan over wie aan wie een toegeving moet doen maar wel over wat noodzakelijk is om de welvaart van de inwoners te garanderen. In 2006 bewees deze aanpak in Nederland in ieder geval dat zoiets kan werken.

Daar stonden destijds de socialist Wouter Bos en de christendemocraat Jan Peter Balkenende regelrecht tegenover elkaar na een bitse verkiezingscampagne. Een outsider, Herman Wijfels, heeft toen de onderhandelingen gecoördineerd met positief resultaat.

Waarom niet iemand van de jongere generatie met voldoende politieke en economische inzichten die opdracht toevertrouwen? Ik denk aan mensen zoals de econoom Geert Noels, of de professoren Marc De Vos of Carl Devos...

 

Van Agt rekent af

Dries Van Agt laat geen kans onbenut om de Nederlandse regeringsonderhandelingen onderuit te halen. Daarbij gaat het hem niet, zoals hij doet uitschijnen, om de inhoud van de PVV van Wilders, maar om een afrekening met CDA onderhandelaar Maxime Verhaegen.

Want sommige voorstellen van links (zoals ongebreidelde immigratie) zijn even nefast voor een samenleving als sommige voorstellen van rechts. Hij vergeet daarbij dat het voordeel van een coalitieregering er juist in bestaat dat de scherpe kantjes van programma's er worden afgetopt...

Want het is toch allebehalve vreemd te noemen dat hijzelf in De Telegraaf begin augustus geen enkel voorbehoud maakte toen de onderhandelingen begonnen tussen CDA, VVD & PVV. Integendeel, hij vond het de moeite waard om het terrein te verkennen. Waarom is hij plots van mening veranderd en pleit hij na 4 weken plots voor een cordon sanitaire?

Veel mensen weten niet dat er een flink haar in de boter zit tussen Verhaegen en Van Agt. Aanleiding is het intrekken van het diplomatiek paspoort van Van Agt.  Zo'n paspoort is een voorrecht voor alle oud premiers in Nederland. Van Agt speelde het kwijt omdat hij het te pas en te onpas gebruikte.  Ondermeer om Palestina binnen te komen met in zijn voetsporen een persmeute... Onder druk van Israël trok de Nederlandse regering toen, op initiatief van Maxim Verhaegen (huidig onderhandelaar), het paspoort in.

Van Agt gaf dit trouwens toe tijdens een uitzending van Pauw & Witteman vorig jaar. Maar Van Agt hanteert ook een dubbele moraal als het over extremistische groeperingen gaat. Iedereen weet dat hij een aanhanger is van de Palestijnse zaak (wat op zich nobel kan zijn), maar ook dat hij van oordeel is dat er met Hamas (een geweldadige en extremistische groepering met talrijke geweldaanslagen op hun conto) gepraat moet worden omdat ze democratisch gekozen zijn.

Vreemd dat uitgerekend zo iemand van oordeel is dat de PVV geen enkele kans moet krijgen, zelfs niet om er mee te praten..