BHV is zoals bier...

Elke avond komt je nieuwe buurman langs om een fris pintje te drinken. Op sommige dagen is dat wel wat lastig, maar je begrijpt het wel aangezien hij nog geen koelkast heeft. Dus gun je hem het pintje uit jouw koelkast (faciliteiten).

Maar dagen worden weken, weken worden maanden en maanden worden jaren en de buurman voelt zich ondertussen zodanig thuis bij jouw dat hij bepaalt wanneer en wat er gedronken mag worden (balorige burgemeesters die weigeren Nederlands te spreken).

Wanneer je hem daar op aanspreekt, reageert hij furieus en zoekt steun bij zijn familie die een straat verder woont (Brusselse Franstaligen). Deze steunen het gedrag van je buurman en eisen dat je je huis open stelt voor heel de familie, waarbij de koelkast eigendom wordt van de familie (aanhechting faciliteiten gemeenten bij Brussel), maar waarbij jij die wel dagelijks dient te vullen (financiële transfers).

Wanneer uiteindelijk de vrederechter stelt dat jij gelijk hebt én dat de buurman dan maar bij zijn familie moet gaan drinken (uitspraak grondwettelijk hof), eist de buurman en zijn familie dat jij een koelkast voor hen koopt (compensaties voor Franstaligen) en hem dagelijks komt vullen (blijvende financiële transfers). DAAR GAAT BHV OVER!

Winkelen in Vlaanderen

“Hou altijd goed in de gaten wat een regering goedkeurt tijdens de laatste ministerraad, net voor een vakantie”, zei een wat ouder politicus met ervaring me ooit. Dat geldt dit jaar zeker voor de startnota 'Winkelen in Vlaanderen' die nogal ingrijpende voorstellen bevat die een grote impact zullen hebben op het toekomstig retailgebeuren  in Vlaanderen.

Het beleid wil de bestaande winkelkernen in steden versterken (al wordt niet gedefinieerd wat een grote of kleine winkel is) en de verlinting - waar de Boomse Steenweg als nationaal symbool geldt - tegengaan. Men wil met ander woorden de ondernemer en de burger weer naar de stad of gemeente brengen/houden. Op zich een nobel doel, ware het niet dat in de startnota volledig voorbijgegaan wordt aan de oorzaak van deze ontwikkeling. Nergens wordt de vraag gesteld waarom het winkelgebeuren gevlucht is naar de rand van de steden en gemeenten. En vaak zit in de vraag het antwoord vervat!

Gent is daarvan het mooiste bewijs. Door het mobiliteitsplan kan je nog amper de stad in, behalve met de bus. Wie toch met z'n auto in de stad geraakt, wordt geconfronteerd met torenhoge tarieven van parkeermeters en –garages. Logisch dat retailers naar de rand  van een stad vertrekken omdat ze op die manier de klant alle comfort kunnen verstrekken die deze in de 21e eeuw verwacht van zijn supermarkt of winkel.

De uitvoering van deze nota zal het winkelgebeuren niet versterken maar grondig verstoren. Heden zijn de belangrijkste panden in de steden in het bezit van grote immobiliënmaatschappijen. Schaarste leidt tot prijsstijgingen. En zo zal het nog moeilijker worden voor een starter om een eigen zaak te beginnen omdat ze onvoldoende middelen zullen hebben om de hoge huurwaarborgen en -prijzen te betalen.

Daarnaast wil de overheid het assortimentsbeleid toevertrouwen aan de lokale overheden. Die zullen gaan bepalen wat wel en niet verkocht mag worden. Dat kan nogal ingrijpende gevolgen hebben in de ontwikkeling van een winkelconcept. Die beperkingen zullen niet alleen zorgen voor mogelijke concurrentievervalsing maar eveneens knagen aan de rendabiliteit van de onderneming.  En hoe gaat men dat definiëren? Wat gaat men doen met nieuwe ontwikkelingen die zich permanent aandienen. Tien jaar geleden was er amper sprake van smartphones en multimedia. Wil dat zeggen dat een bestaande elektrozwak verboden kan worden deze toestellen te verkopen? Zal men dan iedere keer opnieuw toestemming moeten vragen? Administratieve vereenvoudiging?

Wat de toekomst is van de grootwinkelbedrijven blijft helemaal een raadsel in de nota met uitzondering van de melding dat er “gepaste maatregelen genomen zullen worden”. Nochtans zorgen die grootwinkelbedrijven voor een tewerkstelling van 136.00 personen in 2008.

Deze sector, die een belangrijke bijdrage kan leveren aan de tewerkstelling, vindt dezer dagen amper grond om uit te breiden. Persoonlijk zoeken wij met onze onderneming reeds meerdere jaren tevergeefs naar locaties om nieuwe vestigingen te openen. Dit waarborgt niet alleen aanzienlijke investeringen (goed voor bouwsector) maar ook duurzame tewerkstelling (iedere winkel is goed voor 15 tot 25 medewerkers).

Moeten tuincentra maar ook meubelzaken, doe-het-zelf-centers, supermarkten etc. hun groei en ontwikkeling gaan realiseren in de binnenstad?! Op sites van 400 m2? Het is duidelijk dat het gebrek aan duidelijk beleid verregaande gevolgen zal hebben voor de ontwikkeling van het retailgebeuren.

De nota bevat nog meer merkwaardigheden. Zo wordt gepleit om via Europese subsidies de lokale overheden middelen te versterken voor het verwerven van commercieel vastgoed. Worden gemeentebesturen dan ook vastgoedmakelaars?  Maar zo wil men ook ondersteuning bieden op vlak van interieurinrichting en zelfs in de ontwikkeling van een IT-platvorm voor kennisuitwisseling. Is dit nog de rol van de overheid, wetende dat er zoveel beroeps- en aankooporganisaties bestaan die dit allemaal reeds leveren?

Het is op zich lovend dat de overheid interesse heeft voor de toekomst van het winkelgebeuren in Vlaanderen. Toch moet men opletten om niet in de plaats van de markt te treden en de wetmatigheden verstoren. Ook retail is een internationaal gebeuren geworden waar toegankelijkheid van de markt een belangrijk aspect is. Het is een publiek geheim dat bijvoorbeeld Belgische supermarkten merkelijk duurder zijn dan in de ons omringende landen, gewoon omdat de concurrentie zich niet kan vestigen.

“Bezint eer ge begint” is in deze dan ook meer dan ooit van toepassing.

Ook verschenen in De Tijd op 20/08/2010.

Rug rechthouden

Het feit dat de Waalse partijen iedere vorm van responsabilisering afwijzen bevestigd dat ze weten dat er misbruiken zijn in verschillende domeinen. Daarom moeten de Vlamingen de rug recht houden en niet toegeven. Het is nu of nooit! Ze hebben daarvoor trouwens een ruim mandaat gekregen van de kiezer en die zal hen bij een eventuele nieuwe verkiezing zeker niet in de steek laten. De 500 miljoen voor Brussel is puur weggegooid geld want door de snel Belg-wet zal de explosie van asielzoekers niet afnemen, integendeel. De gewesten moeten nu maar eens volwassen worden en hun eigen verantwoordelijkheid durven opnemen. Solidariteit kan blijven bestaan maar enkel als ze te rechtvaardigen valt en niet langer omwille van verkwisting of politieke spielereinen...

Update: Gevoelige zaken

Als Vlaming en boekenfan ben ik regelmatig klant bij het Nederlandse BOL.COM! Een tijdje geleden adviseerde ik een vriend om een recensie te plaatsen op de site van een boek wat hij aanbeveelde op zijn blog.
Het betrof het boek "Homoheks, lieve homoheks"... Zo gezegd, zo gedaan. De bewuste vriend nam de recensie van zijn site over om deze toe te voegen bij het bewuste boek op de site van BOL.COM. Tot zijn ontsteltenis kreeg hij volgende reactie van bol:

"De review wordt niet geaccepteerd omdat deze het woord ‘homo’ bevat. Ons reviewsysteem maakt gebruik van een filter om het plaatsen van scheldwoorden en andere niet toegestane teksten te voorkomen. In dit verband is homo uiteraard geen scheldwoord, maar wij nemen met deze voor sommigen gevoelige zaken, geen enkel risico. Het filter kan ik niet aanpassen, het woord zal helaas vermeden moeten worden.- bol.com, Customer Services Support."

En dat voor een bedrijf dat zich profileert als modern en toekomstgericht. Je zal er maar werken als homo... Toen dit voorval weerklank vond op het internet, besliste het bedrijf alsnog zijn filters aan te passen. Binnen de twee weken zal het mogelijk zijn om alsnog een recensie te plaatsen met het woord 'homo' in.

Ondertussen kreeg ik ook deze persoonlijke reactie van BOL.COM:

Beste heer De Kerpel,

U geeft aan dat u niet langer gebruik wenst te maken van bol.com naar aanleiding van het bericht op de website http://detender.wordpress.com. Graag informeer ik u hierover als volgt. 

Tot voor kort hanteerden we de werkwijze dat het woord 'homo' niet mocht worden gebruikt in een review, om te voorkomen dat dit woord op onjuiste wijze zou worden gebruikt. Dit omdat de ervaring leerde dat dit helaas nogal eens gebeurde en we dit in het vervolg wilden voorkomen. Naar aanleiding van het contact met de persoon die het bericht op de website http://detender.wordpress.comheeft geplaatst, hebben we de wijze waar we hiermee omgaan, aangepast. Inmiddels wordt het woord 'homo' weer geaccepteerd, op voorwaarde dat dit woord met respect wordt gebruikt. We controleren nu iedere review waarin dit woord voortkomt eerst handmatig voordat deze daadwerkelijk op onze website wordt geplaatst om dit waarborgen.  

We hebben het woord 'homo' destijds dus enkel geweigerd om te voorkomen dat hier respectloos mee werd omgesprongen. 

U bent een gewaardeerde klant van bol.com en ik vind het erg jammer dat u heeft besloten om geen gebruik meer te maken van onze diensten. Ik hoop van harte dat mijn toelichting u op andere gedachten heeft gebracht. 

Als u onverhoopt besluit om toch uw bol.com account op te willen laten heffen, dan begrijp ik dit natuurlijk ook. Ik verzoek u vriendelijk dit dan te bevestigen via een antwoord op deze e-mail. Na ontvangst van uw bevestiging wordt uw bol.com account dan definitief gesloten. 

Ik vertrouw erop u zo voldoende te hebben geïnformeerd en ik hoop dat ik u binnenkort weer mag begroeten op onze website. 

Met vriendelijke groet, 

Melanie Spruijt 

bol.com, Customer Services Support 

De Vlaamse Madame Non

Madame Gennez wil geen rechts "VOKA-Vlaanderen". Ze vergeet daarbij dat een ruime meerderheid in Vlaanderen wel centrum-rechts gestemd heeft (N-VA, Open VLD, LDD, VB, helft Cd&V = 65 %!). Dus geef deze keer de Vlamigen wat hen toekomt: een dynamisch beleid om voor een toekomst te zorgen voor de volgende generatie! En anders moeten we het nog maar eens aan de kiezer vragen. Eens kijken waar Madame Gennez dan terechtkomt...

Formule Claeys rijp voor pensioen

 

Terecht stelt Marc De Vos in DS van 2 augustus dat de formule Claeys een achterhaald en duur systeem is om afscheid te nemen van managers en directeuren. Maar niet alleen deze formule is achterhaald, ook een aantal hiaten in de sociale- en arbeidswetgeving dient dringend aangepakt. Hierbij een bloemlezing vanuit de praktijk.

Terecht levert de overheid inspanningen om ouderen aan het werk te krijgen. Daarom zijn er allerlei steunmaatregelen voor de aanwerving van een 45+. Als echter blijkt dat deze kandidaat na bijvoorbeeld één jaar niet echt functioneert of het werk niet aankan, wordt men geconfronteerd met een verplichte en vrij dure outplacementbegeleiding. Deze omslachtige procedure zorgt ervoor dat bedrijven kritischer en minder snel geneigd zijn een werknemer uit deze categorie aan de slag te laten gaan. Wil men echt bedrijven stimuleren om ouderen in dienst te nemen moet afgezien worden van deze maatregel.

Begrijpelijk krijgt een ontslagen werknemer de ruimte (tijd) om op zoek te gaan naar een nieuwe werkgever. Daarom kan hij beroep doen op de wettelijke regeling van 2 halve dagen per week. Vreemd is echter dat een werknemer die zelf ontslag neemt hiervan eveneens gebruik kan maken, ondanks het feit dat ze reeds een nieuw arbeidscontract hebben ondertekent. Hij dan dus met andere woorden één dag vakantie nemen op kosten van het bedrijf dat hij vrijwillig verlaat…

Ook binnen de ontslagregeling zitten hiaten. Zo wordt de vooropzeg opgeschort wegens ziekte. En in een tijd van depressies is een uitstel van arbeidsprestaties vaak niet zo’n moeilijke opdracht om aan een doktersbriefje te geraken en dito uitstel op vertrek…

Wie als bediende ziek wordt in een bedrijf krijgt de eerste maand doorbetaald door de werkgever. Voor een arbeider is dat trouwens een veel kortere periode (slechts 1 week). Eigenlijk een vreemde situatie gezien het bedrijf en werknemer hiervoor bijdragen aan de sociale zekerheid en je zou verwachten dat die in werking treedt bij arbeidsongeschiktheid. Niet dus. Erger nog: van zodra de werknemer het werk hervat maar na bijvoorbeeld 15 dagen hervalt (aan dezelfde ziekte), komt die automatisch opnieuw op rekening van het bedrijf. Op die manier ontstaat een dubbele kost: het bedrijf moet niet alleen een afwezige werknemer doorbetalen maar ook in vaak duurdere vervanging voorzien, want dat is interim-arbeid in dat geval.

Clichés ontstaan nu eenmaal vanuit gebeurtenissen en praktijkervaringen en de maandagziekte is er helaas één van. Menig personeelsverantwoordelijke zal u graag bewijzen dat (jonge) mensen vaak de eerste dag van de week afwezig zijn. Daarom zou het logisch zijn dat bij dergelijke korte afwezigheden die dag voor rekening valt van de werknemer zelf. Een stuk eigen verantwoordelijkheid is hier op z’n plaats, ook bij de werknemer. Kan iemand mij uitleggen waarom het bedrijf plots deze last/kost moet dragen? Vanuit welke maatschappelijke verantwoordelijkheid?

Tot slot nog een extra reden voor de afschaffing van de formule Claeys. Persoonlijk  ken ik een bedrijf dat bijna failliet ging omdat ze de ontslagvergoeding van de directeur niet konden betalen (die het bedrijf naar de afgrond had gebracht) omwille van de zware ontslagvergoeding.

Managers en directeuren verdienen vaak veel geld omwille van hun al dan niet vermeende talenten. Daar mag het bedrijf iets voor terugvragen en niet alleen voor zijn aandeelhouders maar ook voor de werknemers. Als blijkt dat die verwachting niet ingelost kan worden of nog erger, het bedrijf helemaal achteruit geraakt, moet de vertrekkend directeur daarvoor geen extra royale vergoeding krijgen. Persoonlijk ben ik overtuigd dat een aanpassing van deze wetgeving zal leiden tot snellere ontslagen van onervaren of slechte directeurs/managers met als belangrijkste voordeel: de redding van het bedrijf (en de tewerkstelling).

Daarom dit pleidooi voor een grondige actualisering van de arbeidswetgeving met als absolute prioriteit: de gelijkschakeling van het statuut arbeiders en bedienden. Een aanzet tot oplossing: per schijf van 3 jaar effectief gepresteerde arbeidsjaren krijgt men 1,5 maand ontslagvergoeding met een maximum van 12 maand. Binnen die periode beschikt iedereen over voldoende tijd voor het vinden van een nieuwe baan en of voor herscholing naar een knelpuntberoep of andere interesse.

Afvoeren dus ...

21 juli. Drie jurken op één dag. Een gele. Een oranje. Een witte. Minstens elk twee leeflonen waard. Iemand moet de economie aanzwengelen. Leve de indexsprong! Mag dat wel van Europa? Subsidies aan textiel zijn toch al lang verboden? Barbie voor volwassenen. Miss voor het leven. Met een echte prins. Of is het toch meer Ken?

Koninklijke familie. Krijgen zij ook ecocheques? Plopsaland voor volwassenen. En je moet niet betalen om hun koekenhuis te bezoeken. Krugerpark in the city. Inclusief merchandising met koekendozen en koffiebekers.  Schaamteloze arrogantie. Zelfs de soldaten van Borremans keren zich met hun rug naar de bezoekers. Over niets een mening behalve in het stemhokje.

Talentbank voor kruiswoordraadsels. Preformateur, koninklijk verkenner, -bemiddelaar. Per crisis minstens drie nieuwe functies in de aanbieding. Zonder lidmaatschap.

Asielzoekers. Allemaal goed en wel zolang ze niet kamperen op hun domein. Want daar wordt het gras bruin van. En de kinderen maken zoveel lawaai... Armoede en miserie kennen ze vooral via hun adviseurs, want alles wordt opgepoetst bij een bezoek. Mosselen spoel je toch ook voor het koken?!

Afvoeren dus, samen met de provincies en senaat. Dat heb je je 1,5 miljard al...

Video

Rudi in Ter Zake

Rudi op TV Oost

Debat op TV Oost