Rudi De Kerpel

We zijn in een toestand gekomen dat niemand nog mag spreken over onze immense staatschuld om een Griekenland scenario te voorkomen.

Hoelang nog gaan we ondertussen geld blijven uitgeven dat we niet hebben en hiermee de volgende generatie van zijn welvaart blijven beroven?

Ook Aron Grünberg zijn interessante mening wil ik u niet onthouden (De Volkskrant 30/04/2010):

Bijles voor nieuws lijkt me dringend gewenst. Is de Griekse schuldencrisis al nauwelijks te volgen, nog moeilijker is het Belgische drama. Kort gezegd komt het erop neer dat Griekenland echt en België virtueel failliet is. Dat laatste liet de Belgische politicoloog Carl Devos gisteren in deze krant weten.

De Vlaamse krant "De Standaard" bericht dat er een "alarmbelprocedure" in gang is gezet. Failliet zijn betekent dat je tegen je schuldeisers zegt: "Ik kan jullie niet betalen". Dan maak je je uit de voeten en begin je elders opnieuw. Voor landen is het moeilijk zich uit de voeten te maken, daarom hebben ze legers om opdringerige schuldeisers af te schrikken.

Laten wij van Europa een groot Zwitserland maken. Brussel-Halle-Vilvoorde wordt een museum waar toeristen voor 40 euro naar de taalstrijd mogen kijken. Zo'n taalstrijd mag wat kosten, want dat hebben ze in hun eigen land niet.

Iedereen optimistisch: er komen verkiezingen en dan kunnen we vier jaar onafgebroken regeren om de noodzakelijke maatregelen te nemen... maar moet je daarvoor niet eerst een regering hebben? En hoe gaan ze die dan vormen?

Woensdag gaan debatteren in het Sint-Lodewijkscollege en de uitslag achteraf is alvast veelbelovend mochten er verkiezingen komen.

Afgelopen week verscheen een bericht van een ondernemer die zijn relaas deed over de problemen die hij ondervindt bij het vinden van goede en gemotiveerde vaklui. Het verhaal was hilarisch en schrijnend tegelijk. Van personeel dat laconiek aankondigt op maandag ziek te zijn wegens “druk weekend” tot mensen die gewoon de tweede dag niet meer kwamen opdagen, zonder enige verwittiging of aankondiging.

In het zog van dit artikel pleiten sommige beroepsorganisaties ervoor dat leerlingen in het middelbaar een goede werkattitude aangeleerd moeten krijgen met focus op inzet en discipline. Vergeet daarbij het weekendwerk niet als ideaal instrument om gebruikelijke omgangsvormen, discipline en ervaring aan te leren in het vooruitzicht van een latere professionele carrière.

Maar helaas zijn niet de kinderen het probleem maar vaker de ouders. Zo heb ik meegemaakt dat op een zaterdagavond een verontwaardigde moeder in mijn bureau stond omdat haar achttienjarige zoon “pekke-zwart” thuisgekomen was (bij het plantenuitzetten had hij blijkbaar wat teveel aan zijn oren moeten krabben) en dat vond ze echt niet kunnen. Zelfs het woord “slavenarbeid” kwam mijn richting uit… tot de zoon tussenkwam en zei: “Mama, het is goed zo. Ik wil hier graag morgen terugkomen…”.

De problemen zijn beslist herkenhaar en helaas  niet exclusief voor arbeiders, allochtonen of laaggeschoolden. Ook hoger opgeleiden durven reeds bij een sollicitatiegesprek te vragen hoeveel dagen verlof men heeft en of er extra voorzieningen zijn wat dit betreft. En men mag toch zeker met de bedrijfswagen op vakantie?!

Uiteraard is het gedrag van deze jongeren het product van hun tijd en zijn ze zelf niet (volledig) verantwoordelijk voor dit gedrag. Dat ligt hoofdzakelijk bij de ouders. Terecht kan men zich de vraag stellen of deze voldoende hun verantwoordelijkheid nemen bij de opvoeding van hun kinderen?

Slaan we niet een beetje door in het afschuiven van de ouderlijke verantwoordelijkheid? Beschermen we onze kinderen niet teveel? Je moet maar eens praten met een schooldirecteur. Er zijn zelfs ouders die rechtszaken aanspannen tegen de school omwille van een examenuitslag! Zou het niet beter zijn na te gaan of het kind zich wel voldoende heeft ingezet en of de ouders daar voldoende hebben op toegezien?

We hebben het allemaal druk om welvaart en weelde te vergaren. Maar welke prijs betalen we dan naar opvoeding van kinderen en het meegeven van maatschappelijke waarden? Speelkamers worden volgestouwd met tv’s, video-spelletjes, computers om zogezegd niet uitgesloten te worden op school… Hallo?!

Als je sommige ouders hun weekend-agenda hoort dan zijn ze in het weekend full time taxibedrijf: voetbal, ballet, hockey, paardrijden… het moet allemaal want ze hebben ons al de hele week moeten missen… so what?!

In het kader van deze problematiek uiten sommigen hun heimwee naar de verplichte dienstplicht bij het leger. Het was destijds zeker een nuttig middel maar dat is opnieuw vluchten voor de eigen werkelijkheid.

Ouders moeten hun complexen van hun eigen jeugd afleggen en het heft in handen nemen. Ze moeten beseffen dat je geen slechte vader of moeder bent als je kind eens niet zijn zin krijgt of één wens niet per direct ingevuld kan worden. Ouders moeten aan hun kinderen tonen dat de welvaart die ze samen genieten niet uit de lucht komt vallen maar dat ze daar beiden offers voor brengen.  Dat je in het leven iets moet doen om iets te bereiken. Dat is trouwens de werkelijkheid waar ze overmorgen sowieso mee geconfronteerd zullen worden. Dus we kunnen ze hier maar beter op voorbereiden. 

Schepen De Pauw verlaat het schepencollege van Lochristi. De werkelijke reden is niet alleen zijn promotie bij de bank maar het feit dat er permanent discussies zijn in het college over het bestedingsbedrag van sommige schepenen die de gemeentekas als hun persoonlijk bezit beschouwen.

Opvallend is de uitspraak van Hervé Stevens die zegt dat hij "geen leegte zal nalaten"... Gelukkig zet burgemeester Deswaene deze 'verspreking' onmiddellijk recht maar het zegt veel over de gang van zaken in het college. Insiders weten al jaren dat het niet boterde met een aantal schepenen en het feit dat Deswaene liet begaan heeft zeker te maken met zijn vertrek. Ik hou mijn hart vast wie dit belangrijk departement nu gaat beheren. Met het vertrek van Filip De Pauw verliest Lochrsti één van zijn beste bestuurders, zoniet dé beste.

Men heeft de mond vol van administratieve vereenvoudiging maar bij het toekennen van een maaltijdvergoeding of loonopslag kiest men voor een middeleeuws systeem nl. de maaltijd- of eco-cheque! We willen de begunstigden meteen gerust stellen: schaf NIET het voordeel af maar vereenvoudiging de manier waarop het wordt verkregen. Het huidige systeem kost niet alleen handenvol geld aan de werkgevers om deze cheques te bekomen maar ook aan de handelaren die ze aanvaarden. Daarom steunt LDD partijsecretaris Rudi De Kerpel, als ervaringsdeskundige, de actie van Unizo tot afschaffing van dit systeem.

De maaltijdcheques werd uitgegeven om werknemers een voordeel te verstrekken onder de vorm van een vergoeding voor hun maaltijd. Men krijgt – bijna symbolisch - één papieren cheque voor iedere dag die men werkte. Eigenlijk is het niet meer dan een goedkoop loonvoordeel t.o.v. een klassieke loonsverhoging. Mits een kleine bijdrage van de werknemer kon de werkgever aan een relatief goedkoop tarief een extra legaal voordeel creëren. Hetzelfde principe geldt voor de recent gelanceerde eco-cheques. Ook hier komen werknemers van specifieke paritaire comités in aanmerking en ontvingen vorig jaar – belastingsvrij – 125 euro en 250 euro in 2010!

Het is uiteraard positief dat werkgevers hun werknemers op een fiscaal vriendelijke manier kunnen belonen – daar zijn we, voor alle duidelijkheid absolute voorstander van – maar terecht wordt de toegepaste methodiek in vraag gesteld. Of deze manier nog verantwoord is in de 21e eeuw?!

Het proces is blijkbaar danig ingeburgerd dat niemand zich nog vragen (durft) te stellen over de omzetting in de praktijk. Toch brengt dit een enorme financiële kost met zich mee voor zowel de werkgever die ze ter beschikking stelt als voor de winkeliers die ze ontvangen en moeten verwerken.

Een klein overzicht: ondernemingen moeten de cheques inkopen en hiervoor  hoge commissies en onkosten betalen. De uitgever van de cheques moet ze allemaal personaliseren en verzenden. De werkgever moet ze distribueren onder de werknemers. De winkeliers die ze ontvangen moeten op hun beurt niet alleen een flinke commissie afstaan aan de uitgever van de cheques maar hebben immense kosten om duizenden cheques per week te verwerken, postklaar te maken en dan nog 14 dagen te wachten op hun geld… Overzie welke enorme administratieve en financiële kosten hier ontstaan voor het bedrijfsleven om dit voordeel te realiseren om het niet te hebben over de ecologische voetafdruk van deze operatie?!

Men kan zich terecht afvragen waarom niemand het huidige systeem in vraag stelt! Wat is het voordeel van bv de papieren distributie van een maaltijdcheque? We betalen de vervoerskosten van onze werknemers toch ook niet met een busticket (al willen we met deze niemand op verkeerde ideeën brengen) maar in cash geld bij de loonbrief onder een aparte rubriek!

Daarom pleiten wij voor een drastische vereenvoudiging en een moderne aanpak van dit systeem. De werknemers krijgen het bedrag gewoon netto op hun rekening gestort waarvan de berekening  dezelfde blijft alsook de afgesproken afdrachten voor de begunstigden.

De voordelen zijn veelvuldig: werknemers hoeven niet langer te zeulen met omslagen vol papier om hun voeding te betalen maar kunnen dat netjes doen met hun bankkaart zoals al hun overige aankopen! Ondernemers moeten geen hoge kosten meer betalen om deze cheques te bekomen en te verdelen. De distributiebedrijven zijn verlost van stapels papier aan hun kassa teneinde hetzelfde doel te hebben als cash geld. Met dat verschil dat ze het laatste bijna kosteloos naar de bank kunnen brengen maar de cheques met dure arbeidskrachten moeten laten sorteren, verzenden en… 2 weken wachten op hun centen!

Het is een maatregel die de overheid NIETS kost maar de bedrijven enorme sommen kan besparen en dat is steeds welkom in tijden van crisis ….

Even een filmtip tussendoor: A Single Man. Het is de debuutfilm van Tom Ford. Ik ging kijken in de Sfinkx en was echt onder de indruk! Die kerel kan niet alleen schitterende kleren ontwerpen maar ook ontroerende films maken! Aanrader aan alle romantische & andere zielen...