You are hereOpiniestukken
Opiniestukken
Gezond verstand
Met stijgende verbazing las ik het opiniestuk van Luk Sanders ('Partij van het Gezond Verstand?' DS 24 april). Zelden werd de waarheid zoveel geweld aangedaan en aangezien ik mee aan de wieg stond van LDD, moet ik reageren op die schaamteloze serie kwakkels. Eigenlijk is de rode draad doorheen het opiniestuk dat er geen geloofwaardig alternatief bestaat buiten de drie traditionele partijen. Nochtans, wie ons politiek werk van de laatste maanden analyseert, kan niet anders dan toegeven dat LDD wel degelijk maatschappelijk relevant is.
Ik geef enkele voorbeelden. Het ABX-dossier is oorspronkelijk van de hand van LDD (maar werd dan vakkundig gekaapt door Herman De Croo die het al even snel weer liet vallen). Dat geldt ook voor de btw-roof die de regering probeerde te plegen om de gaten in de federale begroting te vullen. Of de 'trein van 38 miljoen euro' die al jaren staat te rotten in één of andere stelplaats van de NMBS.
Over de naam van de partij, dan. In talloze interviews heeft Jean-Marie Dedecker benadrukt dat die werd gekozen omdat wij binnen de vier maanden een organisatie op de rails moesten krijgen en nauwelijks geld hadden. Het meest voor de hand liggend was dus naar de kiezer te trekken met een 'merk' dat iedereen kende: Jean-Marie Dedecker. Dedecker heeft zelf herhaalde malen bevestigd dat de partij na de Vlaamse verkiezingen van naam zal veranderen. Als Sanders daar dan uit concludeert dat 'Dedecker zijn persoonlijk belang hoger acht dan dat van zijn partij' heeft hij de media niet gevolgd, of hij is te kwader trouw.
Waar haalt Sanders trouwens de absurde stelling dat 'men volwaardig liberaal kan zijn en het toch oneens zijn met de voorzitter'? In ieder geval niet bij (Open) VLD. Of is hij vergeten dat niet alleen Dedecker, maar ook Hugo Coveliers, Ward Beysen en Leo Goovaerts uit de partij zijn gezet? Iedereen weet dat bij Open VLD alles wordt gecontroleerd door het nieuwe triumviraat onder de deskundige leiding van een veroordeelde (en nadien wegens verjaring vrijgesproken) strategisch directeur. Dat heeft niet te maken met democratie maar met particratie en familiecratie. Wacht maar tot Open VLD in de oppositie belandt.
Nog sterker wordt het als Sanders het over de partijwerking van LDD heeft en beweert dat de leden het niet oneens mogen zijn met de voorzitter. Wie een partijbureau van LDD heeft meegemaakt zal het bevestigen: de voorzitter krijgt lang niet altijd zijn zin en discussies verlopen vaak erg geanimeerd. Om maar te zeggen: binnen de partij wordt, na debat en overleg, naar oplossingen gezocht voor maatschappelijke problemen.
Wat meteen ook het argument tenietdoet dat Lijst Dedecker niet tot samenwerking met derden in staat zou zijn. Het verschil is wel dat LDD dat niet zal doen ten koste van alles. Als een LDD-congres bij meerderheid zou beslissen dat een standpunt fundamenteel is, dan blijft dat zo. De evolutie naar de 'compromismaatschappij' leidt er wel toe dat je voor alles wel een uitvlucht kunt verzinnen om niet te moeten participeren. Hallucinant voorbeeld was de nieuwe 'progressieve partij' die gisteren nog van oordeel was dat je met de jongeren die een politiecombi aanvallen 'eens moet gaan praten'.
Een samenleving heeft nood aan een kader en structuur, aan duidelijke afspraken en keuzes. Maar vooral ook aan het naleven en respecteren ervan. Maar dat sluit niet uit dat LDD niet bereid zou zijn een consensus na te streven om de problemen van vandaag op te lossen. Voor LDD telt het resultaat, de weg ernaartoe is ondergeschikt! De partij heeft dus helemaal geen 'democratisch probleem', en staat effectief open voor beleid.
De ideologie gaat wel degelijk verder dan de blanke, succesvolle, hooggeschoolde en succesvolle zelfstandige man. LDD bestaat uit een groep autochtone en allochtone middenstanders, werkmensen en zelfstandigen, dokarbeiders en dokters, industriëlen en arbeiders. Allen verenigd in één doel: een samenleving die naam waardig.
LDD laat geen mensen vallen die behoeftig zijn, maar pleit juist voor een betere verzorging. Maar profiteurs worden keihard de deur gewezen. Allochtonen zijn welkom als ze zich inschrijven in ons samenlevingsmodel, terwijl we wel kordaat discriminatie van vrouwen, homo's en andere minderheden van de hand wijzen die ontstaan op basis van een geloof of ideologie. LDD vindt dat mensen die zonder werk vallen een behoorlijk en beter vervanginkomen verdienen dan nu, maar gaat ervan uit dat ze actief naar een nieuwe baan zoeken. Uitkeringen zijn een vangnet, en geen hangmat! Er is dus wel degelijk een alternatief mogelijk voor de huidige politiek. Het verschil is dat het maatschappelijk belang zal primeren op compromissen die het algemeen belang niet dienen.
Als Sanders zich de moeite getroost om dit weekend af te zakken naar Antwerpen, naar het partijcongres van LDD, kan hij zelf kennis maken met een aantal vernieuwende en innovatieve standpunten rond maatschappelijke problemen.
Het baart zorgen dat een wetenschapper getuigt van zulke vooringenomenheid. Hij zou nieuwe ontwikkelingen in de samenleving objectief moeten detecteren en analyseren met een open vizier.
Rudi De Kerpel is lid van het partijbureau van LDD. www.lijstdedecker.be
Ik geef enkele voorbeelden. Het ABX-dossier is oorspronkelijk van de hand van LDD (maar werd dan vakkundig gekaapt door Herman De Croo die het al even snel weer liet vallen). Dat geldt ook voor de btw-roof die de regering probeerde te plegen om de gaten in de federale begroting te vullen. Of de 'trein van 38 miljoen euro' die al jaren staat te rotten in één of andere stelplaats van de NMBS.
Over de naam van de partij, dan. In talloze interviews heeft Jean-Marie Dedecker benadrukt dat die werd gekozen omdat wij binnen de vier maanden een organisatie op de rails moesten krijgen en nauwelijks geld hadden. Het meest voor de hand liggend was dus naar de kiezer te trekken met een 'merk' dat iedereen kende: Jean-Marie Dedecker. Dedecker heeft zelf herhaalde malen bevestigd dat de partij na de Vlaamse verkiezingen van naam zal veranderen. Als Sanders daar dan uit concludeert dat 'Dedecker zijn persoonlijk belang hoger acht dan dat van zijn partij' heeft hij de media niet gevolgd, of hij is te kwader trouw.
Waar haalt Sanders trouwens de absurde stelling dat 'men volwaardig liberaal kan zijn en het toch oneens zijn met de voorzitter'? In ieder geval niet bij (Open) VLD. Of is hij vergeten dat niet alleen Dedecker, maar ook Hugo Coveliers, Ward Beysen en Leo Goovaerts uit de partij zijn gezet? Iedereen weet dat bij Open VLD alles wordt gecontroleerd door het nieuwe triumviraat onder de deskundige leiding van een veroordeelde (en nadien wegens verjaring vrijgesproken) strategisch directeur. Dat heeft niet te maken met democratie maar met particratie en familiecratie. Wacht maar tot Open VLD in de oppositie belandt.
Nog sterker wordt het als Sanders het over de partijwerking van LDD heeft en beweert dat de leden het niet oneens mogen zijn met de voorzitter. Wie een partijbureau van LDD heeft meegemaakt zal het bevestigen: de voorzitter krijgt lang niet altijd zijn zin en discussies verlopen vaak erg geanimeerd. Om maar te zeggen: binnen de partij wordt, na debat en overleg, naar oplossingen gezocht voor maatschappelijke problemen.
Wat meteen ook het argument tenietdoet dat Lijst Dedecker niet tot samenwerking met derden in staat zou zijn. Het verschil is wel dat LDD dat niet zal doen ten koste van alles. Als een LDD-congres bij meerderheid zou beslissen dat een standpunt fundamenteel is, dan blijft dat zo. De evolutie naar de 'compromismaatschappij' leidt er wel toe dat je voor alles wel een uitvlucht kunt verzinnen om niet te moeten participeren. Hallucinant voorbeeld was de nieuwe 'progressieve partij' die gisteren nog van oordeel was dat je met de jongeren die een politiecombi aanvallen 'eens moet gaan praten'.
Een samenleving heeft nood aan een kader en structuur, aan duidelijke afspraken en keuzes. Maar vooral ook aan het naleven en respecteren ervan. Maar dat sluit niet uit dat LDD niet bereid zou zijn een consensus na te streven om de problemen van vandaag op te lossen. Voor LDD telt het resultaat, de weg ernaartoe is ondergeschikt! De partij heeft dus helemaal geen 'democratisch probleem', en staat effectief open voor beleid.
De ideologie gaat wel degelijk verder dan de blanke, succesvolle, hooggeschoolde en succesvolle zelfstandige man. LDD bestaat uit een groep autochtone en allochtone middenstanders, werkmensen en zelfstandigen, dokarbeiders en dokters, industriëlen en arbeiders. Allen verenigd in één doel: een samenleving die naam waardig.
LDD laat geen mensen vallen die behoeftig zijn, maar pleit juist voor een betere verzorging. Maar profiteurs worden keihard de deur gewezen. Allochtonen zijn welkom als ze zich inschrijven in ons samenlevingsmodel, terwijl we wel kordaat discriminatie van vrouwen, homo's en andere minderheden van de hand wijzen die ontstaan op basis van een geloof of ideologie. LDD vindt dat mensen die zonder werk vallen een behoorlijk en beter vervanginkomen verdienen dan nu, maar gaat ervan uit dat ze actief naar een nieuwe baan zoeken. Uitkeringen zijn een vangnet, en geen hangmat! Er is dus wel degelijk een alternatief mogelijk voor de huidige politiek. Het verschil is dat het maatschappelijk belang zal primeren op compromissen die het algemeen belang niet dienen.
Als Sanders zich de moeite getroost om dit weekend af te zakken naar Antwerpen, naar het partijcongres van LDD, kan hij zelf kennis maken met een aantal vernieuwende en innovatieve standpunten rond maatschappelijke problemen.
Het baart zorgen dat een wetenschapper getuigt van zulke vooringenomenheid. Hij zou nieuwe ontwikkelingen in de samenleving objectief moeten detecteren en analyseren met een open vizier.
Rudi De Kerpel is lid van het partijbureau van LDD. www.lijstdedecker.be
Mythe doorprikt
De mythe van Paars met “7 begrotingen” op rij werd begin maart door verschillende instellingen doorprikt. Eerst kwam de verplichte correctie van de Europese Commissie dat de begroting van 2005 diende herzien te worden door de overname van de NMBS-schuld. Een overschot van 0,3 % werd een verlies van 2,5 %.
Dan volgde de mededeling van het Planbureau dat Paars onvoldoende heeft opzijgezet voor de vergrijzing en dat we met z’n allen langer aan de slag zullen moeten. De vermelding dat de “toestand voor 2000 beter was dan de huidige” laat weinig aan de verbeelding over…
De analyse wordt nog pijnlijker als men weet dat, ondanks een sterke economische groei en een historisch lage rente, men enkel slaagde de begroting in evenwicht te krijgen door het binnenhalen van pensioenfondsen, het verkopen van justitiepaleizen (Gent, Antwerpen) en de financietoren in Brussel, enz. enz.
Om nog maar te zwijgen over de talrijke “zero-bond leningen” die – stilzwijgend – werden afgesloten. André Leysen noemde deze trouwens in de jaren 90 reeds “een oorlogsverklaring aan de jeugd”. Om het niet te hebben over de transfers van Vlaanderen om keer op keer de federale begroting uit het rood te halen. Volgens zakelijke maatstaven is er de afgelopen 8 jaar geen enkele begroting in evenwicht geweest. De gebruikte trukendoos doet vele magiërs verbleken.
Wie de feiten op een rij durft te zetten kan niet anders concluderen dat afgelopen jaren de politiek de ultieme kans heeft gemist om de noodzakelijke maatregelen te nemen voor de welvaart van de volgende generatie.
Die hadden moeten bestaan uit het sneller activeren van werklozen, strenger optreden tegen misbruiken & belastingsfraude, het verminderen van het aantal ambtenaren en instellingen, het opbouwen van echte financiële reserves, het matigen van de stijging van de uitgaven in de sociale zekerheid, etc. … samengevat: alles wat politici de laatste jaren verkondigden (in hun manifesten) maar niet hebben gedaan. Verhofstadt had het ingezet besparingsbeleid van Dehaene moeten verder zetten i.p.v. toe te geven aan de geldverkwisting van de socialisten.
Als de huidige generatie politici er niet in slaagt zich voor te bereiden op de vergrijging, stuurt ze niet alleen de factuur door naar de volgende generatie maar zet ze zichzelf meer en meer buitenspel omdat ze alle geloofwaardigheid verliezen.
Moet men zijn dak niet herstellen als de zon schijnt i.p.v. als het regent?!
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
Dan volgde de mededeling van het Planbureau dat Paars onvoldoende heeft opzijgezet voor de vergrijzing en dat we met z’n allen langer aan de slag zullen moeten. De vermelding dat de “toestand voor 2000 beter was dan de huidige” laat weinig aan de verbeelding over…
De analyse wordt nog pijnlijker als men weet dat, ondanks een sterke economische groei en een historisch lage rente, men enkel slaagde de begroting in evenwicht te krijgen door het binnenhalen van pensioenfondsen, het verkopen van justitiepaleizen (Gent, Antwerpen) en de financietoren in Brussel, enz. enz.
Om nog maar te zwijgen over de talrijke “zero-bond leningen” die – stilzwijgend – werden afgesloten. André Leysen noemde deze trouwens in de jaren 90 reeds “een oorlogsverklaring aan de jeugd”. Om het niet te hebben over de transfers van Vlaanderen om keer op keer de federale begroting uit het rood te halen. Volgens zakelijke maatstaven is er de afgelopen 8 jaar geen enkele begroting in evenwicht geweest. De gebruikte trukendoos doet vele magiërs verbleken.
Wie de feiten op een rij durft te zetten kan niet anders concluderen dat afgelopen jaren de politiek de ultieme kans heeft gemist om de noodzakelijke maatregelen te nemen voor de welvaart van de volgende generatie.
Die hadden moeten bestaan uit het sneller activeren van werklozen, strenger optreden tegen misbruiken & belastingsfraude, het verminderen van het aantal ambtenaren en instellingen, het opbouwen van echte financiële reserves, het matigen van de stijging van de uitgaven in de sociale zekerheid, etc. … samengevat: alles wat politici de laatste jaren verkondigden (in hun manifesten) maar niet hebben gedaan. Verhofstadt had het ingezet besparingsbeleid van Dehaene moeten verder zetten i.p.v. toe te geven aan de geldverkwisting van de socialisten.
Als de huidige generatie politici er niet in slaagt zich voor te bereiden op de vergrijging, stuurt ze niet alleen de factuur door naar de volgende generatie maar zet ze zichzelf meer en meer buitenspel omdat ze alle geloofwaardigheid verliezen.
Moet men zijn dak niet herstellen als de zon schijnt i.p.v. als het regent?!
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
100 Euro
Met veel tromgeroffel kondigde de Vlaamse minister van begroting aan dat er 600 miljoen euro terugkeerde naar de gemeenten. Die dat geld kunnen gebruiken voor nieuwe projecten of schuldafbouw.
Reden voor zoveel gemeentelijk "lotto-geluk" lag volgens de minister bij het goede beheer van de Vlaamse overheid. En daar mogen de gemeenten nu exclusief een graantje van meepikken… Zou het bij de minister soms opgekomen kunnen zijn dat het misschien ook zou kunnen liggen bij het feit dat we teveel (Vlaamse) belastingen betalen?
Gemeenten krijgen dat extra geld om hun schulden mee te verlichten en/of nieuwe projecten mee te financieren. M.a.w. ofwel om putten te vullen voor slecht of roekeloos beleid van afgelopen jaren ofwel om nieuwe megalomane projecten mee op te zetten waar niemand zit op te wachten.
Waarom wordt het geld niet teruggeven aan de burgers? Of gebruikt om er een aantal pestbelastingen mee af te schaffen?
Zoals de belastingen bij de aankoop van onroerende goederen onder de vorm van registratierechten. Waarom moet iemand zoveel belasting betalen bij de aankoop van een woning of een stuk grond? Het is voor veel jonge mensen zuur geld waar ze veel andere nuttige zaken kunnen mee doen. Mensen worden gestraft omdat ze willen instaan voor hun eigen "pensioen". Wat krijgt men voor dat geld in de plaats van de overheid?
Of men zou bijvoorbeeld de erfenisrechten kunnen afschaffen die eigenlijk een verdoken vorm van vermogensbelastingen zijn. Waarom moeten ervers nog eens belasting betalen op verworvenheden die reeds overbelast waren? Ze is niet alleen onrechtmatig maar ook onrechtvaardig. Want degenen die echt vermogend zijn ontsnappen eraan via het opzetten van constructies in binnen- en buitenland. Ze is onrechtvaardig omdat er grenzen zijn aan het vorderen van belastingen.
Of men zou bv milieuvriendelijke maatregelen kunnen stimuleren door fiscale stimuli te geven (belastingsvermindering) ipv het nu te organiseren via een dwaze tombola om al dan niet in aanmerking te komen. Je kan als bedrijf toch geen visie ontwikkelen als het rendement afhankelijk gemaakt wordt van een lotterij? Hoe wereldvreemder kan men zijn?
Dus de minister van Begroting moet geen Sinterklaas spelen met andermans geld. Men moet gewoon de belastingen verlagen en het op die manier indirect teruggeven aan de burger.
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
Reden voor zoveel gemeentelijk "lotto-geluk" lag volgens de minister bij het goede beheer van de Vlaamse overheid. En daar mogen de gemeenten nu exclusief een graantje van meepikken… Zou het bij de minister soms opgekomen kunnen zijn dat het misschien ook zou kunnen liggen bij het feit dat we teveel (Vlaamse) belastingen betalen?
Gemeenten krijgen dat extra geld om hun schulden mee te verlichten en/of nieuwe projecten mee te financieren. M.a.w. ofwel om putten te vullen voor slecht of roekeloos beleid van afgelopen jaren ofwel om nieuwe megalomane projecten mee op te zetten waar niemand zit op te wachten.
Waarom wordt het geld niet teruggeven aan de burgers? Of gebruikt om er een aantal pestbelastingen mee af te schaffen?
Zoals de belastingen bij de aankoop van onroerende goederen onder de vorm van registratierechten. Waarom moet iemand zoveel belasting betalen bij de aankoop van een woning of een stuk grond? Het is voor veel jonge mensen zuur geld waar ze veel andere nuttige zaken kunnen mee doen. Mensen worden gestraft omdat ze willen instaan voor hun eigen "pensioen". Wat krijgt men voor dat geld in de plaats van de overheid?
Of men zou bijvoorbeeld de erfenisrechten kunnen afschaffen die eigenlijk een verdoken vorm van vermogensbelastingen zijn. Waarom moeten ervers nog eens belasting betalen op verworvenheden die reeds overbelast waren? Ze is niet alleen onrechtmatig maar ook onrechtvaardig. Want degenen die echt vermogend zijn ontsnappen eraan via het opzetten van constructies in binnen- en buitenland. Ze is onrechtvaardig omdat er grenzen zijn aan het vorderen van belastingen.
Of men zou bv milieuvriendelijke maatregelen kunnen stimuleren door fiscale stimuli te geven (belastingsvermindering) ipv het nu te organiseren via een dwaze tombola om al dan niet in aanmerking te komen. Je kan als bedrijf toch geen visie ontwikkelen als het rendement afhankelijk gemaakt wordt van een lotterij? Hoe wereldvreemder kan men zijn?
Dus de minister van Begroting moet geen Sinterklaas spelen met andermans geld. Men moet gewoon de belastingen verlagen en het op die manier indirect teruggeven aan de burger.
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
Tom & Glenn
Beiden houden ze van mooie vrouwen, rijden graag snelle auto's en verdienen veel geld.
De ene is sportman (van het jaar), de andere (heeft de potentie van) zakenman (van het jaar).
De ene verdient veel geld met fietsen de andere met borden plaatsen.
De ene betaalt geen belastingen en vlucht naar een fiscaal paradijs, de andere betaalt er vele miljoenen.
De ene wordt ontvangen door de Koning. De andere door de Procureur des Konings...
Het is een gekend fenomeen: als in één of andere sporttak uitzondelijke, internationele prestaties worden geleverd, stijgt het aantal inschrijvingen in soortgelijke sportclubs. Justine Henin en Kim Clijsters zijn daar het levend bewijs van. Nog nooit kregen zoveel jongeren interesse in het tennis. Voorbeelden wekken...
Ik maakte deze bedenking toen ik afgelopen weekend het interview las in De Morgen met Glenn Janssens. De man van de verkeesborden die 5 weken lang in voorarrest werd gezet omwille van de sponsoring van wat drukwerk en vliegtuigtickets. Zolang de zaak niet ten gronde is uitgespit kan geen oordeel gevormd worden. Noch negatief, noch positief.
Waar het om gaat is de bevestiging van de beeldvorming: ondernemers zijn corrupt, werken niet, betalen geen belasting, buiten hun personeel uit en belasten het milieu. Sporters zijn gezond van geest en leest, werken hard en zijn door middel van een ambassadeurschap van één of andere beweging de redders van de wereld...
Is het dan te verbazen dat het aantal jonge starters in Vlaanderen onder het Europees gemiddelde blijft? Het grote probleem blijkt te zijn dat er te weinig "idool-waarde" hangt rond ondernemen. En degenen die uitgroeien tot een idool worden danig geviseerd dat er snel vragen worden gesteld. Is het niet door de media dan wel door de belastingscontroleur...
Nochtans is nieuwe instroom levensnoodzakelijk voor de welvaart van een regio. Kijk maar wat ontwikkelingen als Google, Microsoft, Apple teweegbrengen voor de welwaart van hun land. Enkel innovatie leidt tot welvaart. Al de rest is er een afgeleide van en bijzaak.
De ene is sportman (van het jaar), de andere (heeft de potentie van) zakenman (van het jaar).
De ene verdient veel geld met fietsen de andere met borden plaatsen.
De ene betaalt geen belastingen en vlucht naar een fiscaal paradijs, de andere betaalt er vele miljoenen.
De ene wordt ontvangen door de Koning. De andere door de Procureur des Konings...
Het is een gekend fenomeen: als in één of andere sporttak uitzondelijke, internationele prestaties worden geleverd, stijgt het aantal inschrijvingen in soortgelijke sportclubs. Justine Henin en Kim Clijsters zijn daar het levend bewijs van. Nog nooit kregen zoveel jongeren interesse in het tennis. Voorbeelden wekken...
Ik maakte deze bedenking toen ik afgelopen weekend het interview las in De Morgen met Glenn Janssens. De man van de verkeesborden die 5 weken lang in voorarrest werd gezet omwille van de sponsoring van wat drukwerk en vliegtuigtickets. Zolang de zaak niet ten gronde is uitgespit kan geen oordeel gevormd worden. Noch negatief, noch positief.
Waar het om gaat is de bevestiging van de beeldvorming: ondernemers zijn corrupt, werken niet, betalen geen belasting, buiten hun personeel uit en belasten het milieu. Sporters zijn gezond van geest en leest, werken hard en zijn door middel van een ambassadeurschap van één of andere beweging de redders van de wereld...
Is het dan te verbazen dat het aantal jonge starters in Vlaanderen onder het Europees gemiddelde blijft? Het grote probleem blijkt te zijn dat er te weinig "idool-waarde" hangt rond ondernemen. En degenen die uitgroeien tot een idool worden danig geviseerd dat er snel vragen worden gesteld. Is het niet door de media dan wel door de belastingscontroleur...
Nochtans is nieuwe instroom levensnoodzakelijk voor de welvaart van een regio. Kijk maar wat ontwikkelingen als Google, Microsoft, Apple teweegbrengen voor de welwaart van hun land. Enkel innovatie leidt tot welvaart. Al de rest is er een afgeleide van en bijzaak.
VRT boycot "voortijdige kerstsfeer"
Radio 1 is deze morgen gestart met een actie "Stop de Kerstman". Men is bezig om de consument op te jutten om geen kerstetalages te aanvaarden voor 15 december! Deze simpele zielen gaan er dus vanuit dat wij onze kerstomzet-verkopen kunnen realiseren op 6 dagen!
Het meest bezwarende hierbij is het feit dat een openbare omroep belastingsgeld gaat gebruiken om actie te voeren tegen één van de meest actieve bevolkingsgroepen: de KMO-ondernemer en lokale middenstander.
Ik onderzoek momenteel of een kortgeding mogelijk is om de actie te stoppen. Er is reeds overleg met Karel Van Eetvelt van Unizo die eveneens onderzoekt welke stappen wij kunnen ondernemen.
Mijn standpunt is: laat iedereen vrij te doen wat men wil op welk moment. In New York is er een winkel die het hele jaar door kerstgerief verkoopt... Het is de klant zelf die bepaalt wat hij wil kopen en wanneer. Het feit dat er zoveel kerst te zien is, komt doordat de klant daar naar vraagt.
Afgelopen weekend was het koppen lopen bij de tuincentra... dus er is een publiek voor... behalve blijkbaar bij Peeters & Pichal die hun medium grof misbruiken. Niet alleen door het item dagenlang uit te spinnen in hun programma maar zelfs met belastingsgeld stickers te laten drukken.
We kunnen in ieder geval reageren door massaal mails te sturen naar peetersenpichal@radio1.be .
Zeker doen en ik hou jullie op de hoogte!
Rudi De Kerpel - Eurotuin Merelbeke en Deinze [zie ook: Alle Dagen Kerstmis!]
Hieronder het bericht van hun site:
Het meest bezwarende hierbij is het feit dat een openbare omroep belastingsgeld gaat gebruiken om actie te voeren tegen één van de meest actieve bevolkingsgroepen: de KMO-ondernemer en lokale middenstander.
Ik onderzoek momenteel of een kortgeding mogelijk is om de actie te stoppen. Er is reeds overleg met Karel Van Eetvelt van Unizo die eveneens onderzoekt welke stappen wij kunnen ondernemen.
Mijn standpunt is: laat iedereen vrij te doen wat men wil op welk moment. In New York is er een winkel die het hele jaar door kerstgerief verkoopt... Het is de klant zelf die bepaalt wat hij wil kopen en wanneer. Het feit dat er zoveel kerst te zien is, komt doordat de klant daar naar vraagt.
Afgelopen weekend was het koppen lopen bij de tuincentra... dus er is een publiek voor... behalve blijkbaar bij Peeters & Pichal die hun medium grof misbruiken. Niet alleen door het item dagenlang uit te spinnen in hun programma maar zelfs met belastingsgeld stickers te laten drukken.
We kunnen in ieder geval reageren door massaal mails te sturen naar peetersenpichal@radio1.be .
Zeker doen en ik hou jullie op de hoogte!
Rudi De Kerpel - Eurotuin Merelbeke en Deinze [zie ook: Alle Dagen Kerstmis!]
Hieronder het bericht van hun site:
'Peeters & Pichal' zijn geen fan van voortijdige eindejaarssfeer: van mensen en bedrijven die in september, oktober en november al volop kerstmuziek draaien, en kerstbomen zetten, en een kerstman op een ladder aan hun gevel hangen. Tenslotte moet Sinterklaas toch eerst passeren
Daarom zijn we op 5 november gestart met een stickeractie. Op die sticker staat de boodschap: 'In Godsnaam: geen kerstgedoe voor 15 december'. (een foto ervan vind je hieronder bij, jawel, 'foto')
Maar we zoeken nog mensen die onze actie volop willen ondersteunen. Ambassadeurs dus. Heb jij een origineel idee om onze kerststicker te verspreiden? Of om reclame te maken voor onze actie. Meld het ons !
- Minister Kris Peeters is alvast kandidaat-ambassadeur. Zijn bestelling stickers is al onderweg.
- Ook Nico Mattan doet mee. Nu hij gestopt is met wielrennen, heeft hij daar ook tijd voor. Zijn vrouw Sabrina heeft een winkel. En zal de sticker ook aan haar klanten uitdelen. (en voorlopig geen kerstboom zetten) "
Wij willen bij Nederland horen
Dit artikel verscheen in De Volkskrant van 25 augustus 2007
De Vlamingen hadden de rest van Nederland in 1830 nooit de rug mogen toekeren. Nu België er niet in slaagt een regering te vormen en Vlaanderen zich van veel Nederlanders best bij ons mag aansluiten, doet Rudi De Kerpel een oproep aan prins Willem-Alexander om dit te realiseren.
Monseigneur,
Het zal U misschien verbazen een brief te krijgen van een Vlaming. Maar ik richt deze brief tot U met het Vlaamse spreekwoord in het achterhoofd "men moet het ijzer smeden als het heet is".
Vooreerst wil ik mij verontschuldigen dat ik U aanspreek volgens de geplogenheden van het Belgische protocol, daar zit ook al een deel verantwoording in van mijn schrijven. Onze troonopvolger Prins Filip, dient immers op deze wijze te worden aangesproken ; een Vlaams synoniem is er niet en is er ook nooit geweest. Dat geeft meteen aan hoe het establishment aankijkt tegenover Uw voormalige staatsburgers.
Maar nu terzake.
Zoals U allicht heeft vernomen van Uw adviseurs zit de regeringsvorming in België flink in het slop. De reden daarvoor is eenvoudig: de Vlaamse partijen doen nu eindelijk eens wat ze al 100 jaar hadden moeten doen: voet bij stuk houden en een beetje meer zelfvertrouwen tonen.
Uw stamvader, Willem van Oranje, verliet in 1830 Vlaanderen, waarna België is ontstaan. Aanvankelijk enkel en alleen om als "muurtje" te fungeren tussen de Nederlanden en Frankrijk, de Engelsen hadden er immers zo over beslist. Ze moesten hiervoor zelfs een koning gaan halen in Duitsland. Nu ja, in die tijden was het niet anders tenslotte was oppositie of weerstand voeren zonder kranten (Nederlandstalige waren er al helemaal niet), t.v. of radio niet zo eenvoudig. De enkele media waren hoofdzakelijk in handen van het Franstalig establishment. En je kan niet iedere dag, bij manier van spreken, de Opera en de straten van Brussel bezetten of in brand steken.
Het ging ons nochtans niet echt tegen, toen Uw stamvader het roer overnam van Napoleon. Geschiedkundigen bevestigen dat tijdens het bewind van Willem van Oranje Vlaanderen een enorme economische opbloei kende en de middenstand er zich goed ontwikkelde. Helaas, na het ontstaan van België verlegde de dynamiek zich naar Wallonië waar Vlamingen massaal heen moesten, wilden ze nog iets verdienen.
21e eeuw: einde van de wafelijzerpolitiek?
Door de eeuwen heen en vooral na de tweede wereldoorlog werd duidelijk dat de Vlamingen genoeg kregen van de Franstalige overheersing. Honderd jaar bezetting en vernedering volstonden en sommigen meenden van de Duitse bezetting gebruik te kunnen maken om de vervlaamsing te realiseren. Gelukkig werd de bezetter verslagen, maar helaas voor de voorvechters van de Vlaamse zaak werden ze herinnerd aan hun dubbelzinnig bondgenootschap na de oorlog. Vaak terecht, soms ook ten onrechte. Het hypothekeerde hun (terechte) strijd voor meer Vlaams medezeggenschap gedurende verschillende decennia.
In de jaren '70 en '80 werd het Vlaamse bewustzijn groter alsook de roep om meer zelfstandigheid temeer toen er in Vlaanderen een economische dynamiek ontstond, terwijl Wallonië er niet in slaagde zijn industrie (kolen, staal) om te vormen naar een hedendaagse economie. Een bijkomend probleem voor deze bedrijven was dat het beheer gebeurde in de Brusselse francofone salons en die hadden enkel interesse in het behoud van de macht. Ze gingen ervan uit dat, zoals vanouds, het "systeem" het wel zou regelen dat hun oude industrieën sowieso nog een tijdje zouden floreren.
Vlaanderen barste echter van de activiteiten terwijl Wallonië helemaal stil viel. Het contrast tussen beide regio's werd steeds groter en duidelijker. Grootste handicap voor de Vlaamse economie was dat er slechts omvormingen mogelijk waren met de goedkeuring van Brussel en het politieke establishment en dit is nog steeds zo.
Toen ontstond trouwens ook het begrip "wafelijzerpolitiek".
Kan U zich voorstellen dat Uw regering beslist een brug te leggen in Eindhoven omdat Rotterdam, vanwege de expansie van zijn haven, een sluis wil bouwen? Wel dat gebeurt tot op heden nog steeds in België. Zo kreeg Charleroi een zeevaartlift ter waarde van 650 miljoen euro (!) om dagelijks … 1 schip mee te verplaatsen, enkel en alleen omdat Zeebrugge extra wegenfaciliteiten nodig had om zijn groei te sturen. Of zo werd in Luik een TGV station gebouwd van 250 miljoen euro omdat Antwerpen zijn station wilde moderniseren… Of zo werd een fusie tussen KLM en Sabena verhinderd door het Koninklijk Paleis omdat het bedrijf té Vlaams zou worden (Sabena ging 10 jaar later in faling!).
Meer door minder…
U zal begrijpen dat de jarenlange onderdrukking stilaan tot voldoende zelfvertrouwen ging leiden om de wens hard te maken tot meer zelfstandigheid… En zo geschiede. Ingezet door de "Egmont-akkoorden" (vernoemd naar het kasteel waar het akkoord werd geregeld) onder Eerste Minister Wilfried Martens ontstonden de Gemeenschappen en kreeg Vlaanderen, regering na regering, meer bevoegdheden.
De prijs die ervoor betaald moest worden was ontzettend groot, niet alleen financieel maar ook bestuurskundig, met als gevolg: vandaag zitten we met een versnipperd land met o.a. 6 regeringen met evenveel parlementen, een eerste minister, 4 minister-presidenten, 100 ministers en staatssecretarissen, 9 provincies, 365 burgemeesters, 10.000 wethouders, … en 2,5 miljard euro staatsschuld! Samengevat: een structuur waar een kat haar jongen niet meer in terugvindt.
Dankzij deze regionalisering kreeg Vlaanderen wel een hele reeks (deel)bevoegdheden zoals onderwijs, economie, mobiliteit, financiën, cultuur,… maar de grote budgetten als sociale zekerheid, ziektezorg, buitenlandse beleid blijven in federale handen. Zo smeekte onze Chinese ambassadeur geen delegaties meer te sturen omdat men in Beijing helemaal de kluts kwijt is, gezien daar op één jaar tijd een Waalse, Vlaamse, Brusselse én nationale minister van economie op bezoek krijgt met een zakenmissie… en dat voor een land dat kleiner is dan een doorsnee Chinese provincie. Een Chinese vriend rekende uit dat China 10.000 ministers zou tellen, indien zij in dezelfde verhouding hun land zouden indelen. Maar dit geheel terzijde.
Maar waarom is het allemaal zo ingewikkeld gemaakt, zal U denken?
Een volkomen terechte vraag, waarop maar één antwoord op te verzinnen is: het verdoezelen van financiële transfers!
Het zal U niet onlogisch voorkomen dat in een land alle gewesten en gemeenschappen, of in Uw geval de Provincies, de bewoners gelijke rechten en plichten hebben als het op, bijvoorbeeld, sociale zekerheid op aankomt. Dat heet solidariteit en daar heeft niemand moeite mee.
Voor België gaat die logica echter niet op. Gezien Wallonië de trein van de vernieuwing heeft gemist en Vlaanderen zich - door hard te werken en innovatief te zijn - bij de Europese top heeft geplaatst, zijn er sociaal maatschappelijk grote verschillen merkbaar. Dat blijkt uit de werkloosheidscijfers die nu reeds jarenlang een piek vertonen in Wallonië ten opzichte van alle andere Europese regio's, namelijk 16,5 %. Opvallend daarbij is dat deze cijfers zo hoog zijn, niettegenstaande 35 % van de bevolking tewerkgesteld is bij de overheid!
Financiële transparantie bleek onmogelijk .. of toch?
Door deze ontwikkelingen, zijn de Vlamingen reeds jaren vragende partij naar meer transparantie omtrent de financiering van één en ander. Zo zijn er, in het kader van "dé solidariteit" jarenlang financiële transfers van het Noorden naar het Zuiden. Daarbij mogen echter geen - kritische - vragen gesteld worden…
Iedereen die hierover vragen durfde te stellen, werd onmiddellijk veroordeeld tot separatist en zoveel mogelijk uitgesloten bij de politieke besluitvorming (de Koning benoemt nog steeds ministers en wie téveel vragen stelt valt sowieso uit de boot)!.
In 2000 was er even hoop! De nieuwe en jonge Vlaamse Minister President Bart Somers bestelde een studie om meer zicht te krijgen op de ongelijkheden en de financiële transfers tussen de gewesten. De studie kwam er … maar bleef in de lade van zijn bureau liggen. Hij durfde/wilde die niet bekend maken … Ambitie, weet je wel…
Ondertussen was er, op initiatief van de Voorzitter van het Vlaams Economisch Verbond, een denkgroep opgericht in hét Vlaams huis te Brussel, nl. De Warande. Ironisch genoeg ligt deze ontmoetingsplek aan het Warandepark dat het Parlement verbindt met het Koninklijk Paleis. In deze buurt vonden trouwens ook de gevechten plaats met de soldaten van Oranje, die later resulteerden in het ontstaan van België.
Gelet op het feit dat de regering weigerde meer duidelijkheid te verschaffen, besloot deze Denkgroep de klus te klaren. Men maakte op basis van objectieve analyses een financiële en economische doorlichting van de n.v. België. Het resultaat werd een heus boekwerk dat omgevormd werd tot het Manifest voor een Zelfstandig Vlaanderen.
De reacties op de publicatie bleven niet uit en waren bijzonder heftig. Eén van de ondertekenaars, een directielid bij McKinsey België, moest ontslag nemen omdat één van hun grote (Franstalige) klanten zoniet dreigde alle contracten op te zeggen… Zelfs Koning Albert verwees er, in weliswaar verdoken termen, naar in zijn jaarlijkse nieuwjaarstoespraak.
Gouden kans!
Er zijn 3 belangrijke gebeurtenissen die een hereniging mogelijk maken: het vormen van een Belgische regering is quasi onmogelijk (en zelfs als ze er komt zullen de Vlaamse partijen genadeloos afgestraft worden bij de verkiezingen in 2009), de Nederlanders blijken het best te zien zitten blijkens een RTL enquête en de Benelux verdragen dienen hernieuwd te worden in 2008.
Gezien het vormen van een Belgische regering quasi onmogelijk zal zijn, kan Vlaanderen maar beter de onafhankelijkheid uitroepen. We kunnen dan een alliantie aangaan met ons echt "vader-land" Nederland.
Samen met Nederland hebben we trouwens heel wat troeven. We vormen een grotere taalunie binnen Europa waar wij met onze 21 miljoen burgers een belangrijkere inbreng zullen krijgen in de beslissingen. Daarnaast hebben we samen de 3 belangrijkste havens van Europa (Rotterdam, Antwerpen en Zeebrugge). Politiek zal het centrum-rechts Vlaanderen voor meer stabiliteit zorgen in Den Haag.
Daarnaast beschikken we niet alleen over de beste scholen van de wereld maar ook over een snelle en goede medische verzorging. Nederland heeft dan weer een sterk vereenvoudigd en efficiënt ambtenarenapparaat, een goed en snel werkende justitie (Dutroux kreeg pas na 120 maanden zijn proces, de moordenaar van Fortuyn na 18 maand!) maar heeft ook een internationaal goed draaiend netwerk!
Wat doen we met Brussel? En met Prins Filip en Prinses Mathilde?
Brussel wordt financieel in stand gehouden door Vlaamse middelen en de aanwezigheid van de Europese instellingen. Laat de keuze aan Brussel zelf: ofwel worden ze een soort stadsstaat (zoals Washington D.C.), beheerd door de Europese Unie. Of ze sluiten zich aan bij het zelfstandig Vlaanderen of bij het zelfstandig Wallonië. Een ding moet wel duidelijk zijn: wie hen binnenhaalt zal ook hier de rekeningen moeten betalen…
En wat met Prins Filip en Prinses Mathilde? We weten dat dit een gevoelige snaar zal raken… Daarom willen we een faire deal voorstellen: ze mogen al hun huidige faciliteiten behouden (paleis, kinderjuffrouwen, chauffeurs, etc.) en blijven officieel Prins en Prinses van Saksen-Coburg, weliswaar zonder land. We kunnen ze misschien een groot bos of een stuk land kopen om over te regeren. We spreken af dat de volgende Koninklijke generaties hun eigen boontjes moeten doppen en het (financiële) feest dan ook afgelopen is, met andere woorden: hun statuut is uitdovend!
En maak U geen zorgen over de Vlamingen: die zullen bijzonder enthousiast zijn omdat ze eindelijk eens een koningin krijgen die hun taal spreekt.
Leve de 17 provinciën!
Rudi De Kerpel.
Vlaming & Orangist!
De Vlamingen hadden de rest van Nederland in 1830 nooit de rug mogen toekeren. Nu België er niet in slaagt een regering te vormen en Vlaanderen zich van veel Nederlanders best bij ons mag aansluiten, doet Rudi De Kerpel een oproep aan prins Willem-Alexander om dit te realiseren.
Monseigneur,
Het zal U misschien verbazen een brief te krijgen van een Vlaming. Maar ik richt deze brief tot U met het Vlaamse spreekwoord in het achterhoofd "men moet het ijzer smeden als het heet is".
Vooreerst wil ik mij verontschuldigen dat ik U aanspreek volgens de geplogenheden van het Belgische protocol, daar zit ook al een deel verantwoording in van mijn schrijven. Onze troonopvolger Prins Filip, dient immers op deze wijze te worden aangesproken ; een Vlaams synoniem is er niet en is er ook nooit geweest. Dat geeft meteen aan hoe het establishment aankijkt tegenover Uw voormalige staatsburgers.
Maar nu terzake.
Zoals U allicht heeft vernomen van Uw adviseurs zit de regeringsvorming in België flink in het slop. De reden daarvoor is eenvoudig: de Vlaamse partijen doen nu eindelijk eens wat ze al 100 jaar hadden moeten doen: voet bij stuk houden en een beetje meer zelfvertrouwen tonen.
Uw stamvader, Willem van Oranje, verliet in 1830 Vlaanderen, waarna België is ontstaan. Aanvankelijk enkel en alleen om als "muurtje" te fungeren tussen de Nederlanden en Frankrijk, de Engelsen hadden er immers zo over beslist. Ze moesten hiervoor zelfs een koning gaan halen in Duitsland. Nu ja, in die tijden was het niet anders tenslotte was oppositie of weerstand voeren zonder kranten (Nederlandstalige waren er al helemaal niet), t.v. of radio niet zo eenvoudig. De enkele media waren hoofdzakelijk in handen van het Franstalig establishment. En je kan niet iedere dag, bij manier van spreken, de Opera en de straten van Brussel bezetten of in brand steken.
Het ging ons nochtans niet echt tegen, toen Uw stamvader het roer overnam van Napoleon. Geschiedkundigen bevestigen dat tijdens het bewind van Willem van Oranje Vlaanderen een enorme economische opbloei kende en de middenstand er zich goed ontwikkelde. Helaas, na het ontstaan van België verlegde de dynamiek zich naar Wallonië waar Vlamingen massaal heen moesten, wilden ze nog iets verdienen.
21e eeuw: einde van de wafelijzerpolitiek?
Door de eeuwen heen en vooral na de tweede wereldoorlog werd duidelijk dat de Vlamingen genoeg kregen van de Franstalige overheersing. Honderd jaar bezetting en vernedering volstonden en sommigen meenden van de Duitse bezetting gebruik te kunnen maken om de vervlaamsing te realiseren. Gelukkig werd de bezetter verslagen, maar helaas voor de voorvechters van de Vlaamse zaak werden ze herinnerd aan hun dubbelzinnig bondgenootschap na de oorlog. Vaak terecht, soms ook ten onrechte. Het hypothekeerde hun (terechte) strijd voor meer Vlaams medezeggenschap gedurende verschillende decennia.
In de jaren '70 en '80 werd het Vlaamse bewustzijn groter alsook de roep om meer zelfstandigheid temeer toen er in Vlaanderen een economische dynamiek ontstond, terwijl Wallonië er niet in slaagde zijn industrie (kolen, staal) om te vormen naar een hedendaagse economie. Een bijkomend probleem voor deze bedrijven was dat het beheer gebeurde in de Brusselse francofone salons en die hadden enkel interesse in het behoud van de macht. Ze gingen ervan uit dat, zoals vanouds, het "systeem" het wel zou regelen dat hun oude industrieën sowieso nog een tijdje zouden floreren.
Vlaanderen barste echter van de activiteiten terwijl Wallonië helemaal stil viel. Het contrast tussen beide regio's werd steeds groter en duidelijker. Grootste handicap voor de Vlaamse economie was dat er slechts omvormingen mogelijk waren met de goedkeuring van Brussel en het politieke establishment en dit is nog steeds zo.
Toen ontstond trouwens ook het begrip "wafelijzerpolitiek".
Kan U zich voorstellen dat Uw regering beslist een brug te leggen in Eindhoven omdat Rotterdam, vanwege de expansie van zijn haven, een sluis wil bouwen? Wel dat gebeurt tot op heden nog steeds in België. Zo kreeg Charleroi een zeevaartlift ter waarde van 650 miljoen euro (!) om dagelijks … 1 schip mee te verplaatsen, enkel en alleen omdat Zeebrugge extra wegenfaciliteiten nodig had om zijn groei te sturen. Of zo werd in Luik een TGV station gebouwd van 250 miljoen euro omdat Antwerpen zijn station wilde moderniseren… Of zo werd een fusie tussen KLM en Sabena verhinderd door het Koninklijk Paleis omdat het bedrijf té Vlaams zou worden (Sabena ging 10 jaar later in faling!).
Meer door minder…
U zal begrijpen dat de jarenlange onderdrukking stilaan tot voldoende zelfvertrouwen ging leiden om de wens hard te maken tot meer zelfstandigheid… En zo geschiede. Ingezet door de "Egmont-akkoorden" (vernoemd naar het kasteel waar het akkoord werd geregeld) onder Eerste Minister Wilfried Martens ontstonden de Gemeenschappen en kreeg Vlaanderen, regering na regering, meer bevoegdheden.
De prijs die ervoor betaald moest worden was ontzettend groot, niet alleen financieel maar ook bestuurskundig, met als gevolg: vandaag zitten we met een versnipperd land met o.a. 6 regeringen met evenveel parlementen, een eerste minister, 4 minister-presidenten, 100 ministers en staatssecretarissen, 9 provincies, 365 burgemeesters, 10.000 wethouders, … en 2,5 miljard euro staatsschuld! Samengevat: een structuur waar een kat haar jongen niet meer in terugvindt.
Dankzij deze regionalisering kreeg Vlaanderen wel een hele reeks (deel)bevoegdheden zoals onderwijs, economie, mobiliteit, financiën, cultuur,… maar de grote budgetten als sociale zekerheid, ziektezorg, buitenlandse beleid blijven in federale handen. Zo smeekte onze Chinese ambassadeur geen delegaties meer te sturen omdat men in Beijing helemaal de kluts kwijt is, gezien daar op één jaar tijd een Waalse, Vlaamse, Brusselse én nationale minister van economie op bezoek krijgt met een zakenmissie… en dat voor een land dat kleiner is dan een doorsnee Chinese provincie. Een Chinese vriend rekende uit dat China 10.000 ministers zou tellen, indien zij in dezelfde verhouding hun land zouden indelen. Maar dit geheel terzijde.
Maar waarom is het allemaal zo ingewikkeld gemaakt, zal U denken?
Een volkomen terechte vraag, waarop maar één antwoord op te verzinnen is: het verdoezelen van financiële transfers!
Het zal U niet onlogisch voorkomen dat in een land alle gewesten en gemeenschappen, of in Uw geval de Provincies, de bewoners gelijke rechten en plichten hebben als het op, bijvoorbeeld, sociale zekerheid op aankomt. Dat heet solidariteit en daar heeft niemand moeite mee.
Voor België gaat die logica echter niet op. Gezien Wallonië de trein van de vernieuwing heeft gemist en Vlaanderen zich - door hard te werken en innovatief te zijn - bij de Europese top heeft geplaatst, zijn er sociaal maatschappelijk grote verschillen merkbaar. Dat blijkt uit de werkloosheidscijfers die nu reeds jarenlang een piek vertonen in Wallonië ten opzichte van alle andere Europese regio's, namelijk 16,5 %. Opvallend daarbij is dat deze cijfers zo hoog zijn, niettegenstaande 35 % van de bevolking tewerkgesteld is bij de overheid!
Financiële transparantie bleek onmogelijk .. of toch?
Door deze ontwikkelingen, zijn de Vlamingen reeds jaren vragende partij naar meer transparantie omtrent de financiering van één en ander. Zo zijn er, in het kader van "dé solidariteit" jarenlang financiële transfers van het Noorden naar het Zuiden. Daarbij mogen echter geen - kritische - vragen gesteld worden…
Iedereen die hierover vragen durfde te stellen, werd onmiddellijk veroordeeld tot separatist en zoveel mogelijk uitgesloten bij de politieke besluitvorming (de Koning benoemt nog steeds ministers en wie téveel vragen stelt valt sowieso uit de boot)!.
In 2000 was er even hoop! De nieuwe en jonge Vlaamse Minister President Bart Somers bestelde een studie om meer zicht te krijgen op de ongelijkheden en de financiële transfers tussen de gewesten. De studie kwam er … maar bleef in de lade van zijn bureau liggen. Hij durfde/wilde die niet bekend maken … Ambitie, weet je wel…
Ondertussen was er, op initiatief van de Voorzitter van het Vlaams Economisch Verbond, een denkgroep opgericht in hét Vlaams huis te Brussel, nl. De Warande. Ironisch genoeg ligt deze ontmoetingsplek aan het Warandepark dat het Parlement verbindt met het Koninklijk Paleis. In deze buurt vonden trouwens ook de gevechten plaats met de soldaten van Oranje, die later resulteerden in het ontstaan van België.
Gelet op het feit dat de regering weigerde meer duidelijkheid te verschaffen, besloot deze Denkgroep de klus te klaren. Men maakte op basis van objectieve analyses een financiële en economische doorlichting van de n.v. België. Het resultaat werd een heus boekwerk dat omgevormd werd tot het Manifest voor een Zelfstandig Vlaanderen.
De reacties op de publicatie bleven niet uit en waren bijzonder heftig. Eén van de ondertekenaars, een directielid bij McKinsey België, moest ontslag nemen omdat één van hun grote (Franstalige) klanten zoniet dreigde alle contracten op te zeggen… Zelfs Koning Albert verwees er, in weliswaar verdoken termen, naar in zijn jaarlijkse nieuwjaarstoespraak.
Gouden kans!
Er zijn 3 belangrijke gebeurtenissen die een hereniging mogelijk maken: het vormen van een Belgische regering is quasi onmogelijk (en zelfs als ze er komt zullen de Vlaamse partijen genadeloos afgestraft worden bij de verkiezingen in 2009), de Nederlanders blijken het best te zien zitten blijkens een RTL enquête en de Benelux verdragen dienen hernieuwd te worden in 2008.
Gezien het vormen van een Belgische regering quasi onmogelijk zal zijn, kan Vlaanderen maar beter de onafhankelijkheid uitroepen. We kunnen dan een alliantie aangaan met ons echt "vader-land" Nederland.
Samen met Nederland hebben we trouwens heel wat troeven. We vormen een grotere taalunie binnen Europa waar wij met onze 21 miljoen burgers een belangrijkere inbreng zullen krijgen in de beslissingen. Daarnaast hebben we samen de 3 belangrijkste havens van Europa (Rotterdam, Antwerpen en Zeebrugge). Politiek zal het centrum-rechts Vlaanderen voor meer stabiliteit zorgen in Den Haag.
Daarnaast beschikken we niet alleen over de beste scholen van de wereld maar ook over een snelle en goede medische verzorging. Nederland heeft dan weer een sterk vereenvoudigd en efficiënt ambtenarenapparaat, een goed en snel werkende justitie (Dutroux kreeg pas na 120 maanden zijn proces, de moordenaar van Fortuyn na 18 maand!) maar heeft ook een internationaal goed draaiend netwerk!
Wat doen we met Brussel? En met Prins Filip en Prinses Mathilde?
Brussel wordt financieel in stand gehouden door Vlaamse middelen en de aanwezigheid van de Europese instellingen. Laat de keuze aan Brussel zelf: ofwel worden ze een soort stadsstaat (zoals Washington D.C.), beheerd door de Europese Unie. Of ze sluiten zich aan bij het zelfstandig Vlaanderen of bij het zelfstandig Wallonië. Een ding moet wel duidelijk zijn: wie hen binnenhaalt zal ook hier de rekeningen moeten betalen…
En wat met Prins Filip en Prinses Mathilde? We weten dat dit een gevoelige snaar zal raken… Daarom willen we een faire deal voorstellen: ze mogen al hun huidige faciliteiten behouden (paleis, kinderjuffrouwen, chauffeurs, etc.) en blijven officieel Prins en Prinses van Saksen-Coburg, weliswaar zonder land. We kunnen ze misschien een groot bos of een stuk land kopen om over te regeren. We spreken af dat de volgende Koninklijke generaties hun eigen boontjes moeten doppen en het (financiële) feest dan ook afgelopen is, met andere woorden: hun statuut is uitdovend!
En maak U geen zorgen over de Vlamingen: die zullen bijzonder enthousiast zijn omdat ze eindelijk eens een koningin krijgen die hun taal spreekt.
Leve de 17 provinciën!
Rudi De Kerpel.
Vlaming & Orangist!
Tuybens en populisme
Bruno Tuybens stoort zich deze week in een opiniestuk (De Morgen, 14 augustus) over populisme rond moslims en de islam:
Zonder echter in te gaan naar de oorsprong van Wilders zijn stuk (de mishandeling van een Iranees die een vereniging voor ex-moslims wil oprichten) noemt hij iedereen die afwijkt van zijn standpunt nogal makkelijk een populist. Een bedje waar ook Karel De Gucht ziek in is. Het meest schokkend vind ik echter zijn oproep naar bestuurders van de mediabedrijven om hun medium strenger te controleren op wat ze publiceren van wie. Voor een zelfgenoemde democraat kan dat tellen.
Dit opiniestuk getuigt van een wereldvreemdheid, naïviteit en selectiviteit dat het pijnlijk is. Moest Christian Van Thillo werkelijk doen wat hij voorstelt in zijn stuk, dan was de kans reëel dat het niet geplaatst zou worden.
Alvorens op één en ander in te gaan wens ik mij voor de lezer voor te stellen (om ieder vooroordeel weg te werken): ik ben 45, ondernemer, homo, atheïst en werk sedert jaren met een aantal "nieuwe Vlamingen" in mijn bedrijf. Politiek plaats ik mezelf centrum rechts (LDD). Het feit dat u dit stuk te lezen krijgt getuigt in ieder geval van het principe woord en wederwoord. En van het feit dat de redactie van De Morgen een bredere kijk op persvrijheid hanteert dan waar Bruno Tuybens voor pleit. Waarvoor dank!
En nu terzake.
Gezien ik van helderheid en eenvoud hou: ik verwerp alle standpunten van Geert Wilders alsook van het Vlaams Belang. Ik ben ervan overtuigd dat een samenleving met een brede mix van mensen boeiend en toekomstvol kan zijn. Maar niet zonder spelregels!
In zijn stuk vergeet Tuybens trouwens één belangrijke vraag te stellen/beantwoorden: wat heeft zijn partij bijgedragen aan de problematiek die ontstaan is rond onze multiculturele samenleving de afgelopen 20 jaar tijdens regeringsdeelname van de socialisten?
Welke maatregelen hebben ze genomen om de positie van - vooral - de moslimvrouwen, hun kinderen, discriminatie t.o.v. homo's en andere mistoestanden en discriminaties een halt toe te roepen? En ik bedoel dat iets meer dan opiniestukken schrijven en concerten organiseren, maar in de feiten, in het beleid, in maatregelen!
Mijn belangstelling voor de multiculturele problemen van onze samenleving vindt zijn oorsprong toen één van mijn Marokkaanse medewerkers bedreigd werd door haar familie - op haar werk nota bene - omdat ze een toffe Vlaamse jongen wilde trouwen. Ze was hier geboren, had hier onderwijs genoten, had hier vele Vlaamse en internationale vrienden. Ze was hier kortweg gezegd gelukkig. Tot haar vader besliste dat ze oud genoeg was om te fungeren als "schakel" tussen een verre neef. De problematiek is gekend en recent verscheen nog een reportage in De Morgen die weinig aan de verbeelding overlaat!
Haar weigering had verregaande gevolgen. Zo dreef ze haar wil door en trouwde met haar Vlaamse Prins. Er was echter geen enkel familielid noch buur aanwezig op haar feest. Pas toen ze zeer ernstig ziek werd kwam er opnieuw contact tussen haar en de familie en dat door tussenkomst van derden.
Als liberaal en humanist was ik geshockeerd door deze ervaring. Dat zoiets in Merelbeke kon plaatsvinden! Ik ben mij dan ook gaan interesseren in het probleem, maar eigenlijk meer in de oplossingen. Mijn insteek is puur liberaal en vertrekkend van de vrijheid van het individu (kan het anders?).
Als ondernemer heb ik altijd geleerd dat bewustwording het begin is van de oplossing. Maar blijkbaar is dat niet van toepassing op de multiculturele problematiek en zeker niet voor politici. Logisch denken is niet erg handig om in dit land aan politiek te (blijven) doen.
Onze samenleving is zich - mede dankzij de media - bewust geworden van een aantal problemen rond specifieke groepen nieuwe Vlamingen. De problemen verschillen naargelang de afkomst van deze nieuwe Vlamingen en hun cultuurpatronen. Sommigen zijn duidelijker dan anderen. Zo is het vreemd dat we ons bedreigd voelen door een minaret van een moskee terwijl we het doodnormaal vinden dat er in ieder dorp een kerk staat en we op zondagmorgen om 7.30 u wakker worden geluid door de klokken van één of andere kerktoren.
Nochtans zijn het twee symbolen die voor een grote groep burgers een wezenlijk onderdeel vormen van hun leven. In de geschriften vinden ze blijkbaar een handvat om stand te houden tegen de vele uitdagingen van hun leven. Waarom ook niet?
In onze nieuwe samenleving is er echter een groep die vrij nieuw en plots sterk zichtbaar wordt, mede door hun eigen assertief gedrag, nl. deze van de moslims. Het zichtbaar worden van de islam en vooral een aantal gebruiken, is vrij confronterend met wat we gewoon waren van bv. het katholicisme. We worden geconfronteerd met inzichten en uitspraken die we reeds lang afgeschreven hadden.
We worden geconfronteerd met een aantal verschijnselen waarvan het onduidelijk is welke de spirituele waarde ervan is voor het individu? Waarden die voor ons dateren uit de vorige eeuwen en waarvan we duidelijk afstand hebben genomen. Ik denk hierbij aan de positie van de vrouw (onderdrukking, slagen, 2e rangrol), de rechten van het kind (besnijdenis) en de intolerantie t.o.v. een aantal verworvenheden van onze samenleving zoals de scheiding tussen kerk en staat, homo's, het recht ongelovig te zijn, etc.
Ik heb dan ook nooit begrepen waarom de zelfgenoemde sociaal-democraten hun ogen sluiten voor deze werkelijkheden die schuil gaan onder de noemer "godsdienstvrijheid".
Blijkbaar is het een verworvenheid van de democratie om de meest ondemocratische handelingen te tolereren onder "godsdienstvrijheid"!
Kan Bruno Tuyben dat eens uitleggen aan een meisje van 8 dat besneden wordt in Brussel? Kunnen ze eens uitleggen wat er "normaal" is aan het feit dat peuters van 4 naar de Koranlessen gestuurd worden ipv naar de peutertuin en daarmee een onherstelbare achterstand oplopen in hun verdere vorming? Waarom wij opnieuw gescheiden zwemlessen tussen jongens en meisjes moeten aanvaarden? Waarom we het normaal vinden dat jongentjes van 8 om middernacht nog op straat lopen? Is het juist niet aan politici om maatregelen te nemen voor het algemeen welzijn van de gemeenschap? Of ben ik dan naïef dat ik daar nog in geloof?
De Nederlandse schrijver, ex-Zomergasten presentator en PVDA lid Joost Zwagerman is daar in ieder geval duidelijk over in zijn pamflet "de schaamte van links": "we moeten het multicultureel drama onder ogen durven zien en niet langer het hoofd wegdraaien van de werkelijke problemen die zich onder onze ogen afspelen".
Wat dat betreft is de houding van de Marokkaanse Koning (die tegen de ganse Arabische wereld in) de positie van de vrouw actualiseert is moediger dan die van vele Europese (socialistische) politici terzake.
Het is trouwens opvallend dat het - wereldwijd - vooral vrouwelijke parlementsleden zijn - over alle partijgrenzen heen - van allochtone afkomst die blijven hameren op deze problemen en ingrijpende en verregaande oplossingen suggereren. Begrijpelijk natuurlijk: ze zijn de grootste slachtoffers van één der wreedste godsdiensten dezer wereld. Maar worden ze ook gehoord.
Deze lakse Europese houding heeft verregaande gevolgen voor de democratiseringsprocessen in landen als Egypte en Turkije. Europees links verzwakt de progressieve krachten van de islam omdat ze vaak niet gehoord worden. Is het niet schrijnend dat de vorige week in elkaar geslagen Iranees Ehsan Jami kritiek kreeg vanuit zijn eigen PVDA rangen omdat hij "te sterke uitlatingen" had gedaan rond een aantal aspecten van de islam! Wilders was trouwens de eerste om hem te bellen en zijn medeleven te betuigen.
Van welke strekking je ook bent: het wordt toch duidelijk dat, als we samen willen blijven leven in een open en vrije wereld met gelijke kansen voor ieder individu, het respecteren van spelregels en verworvenheden noodzakelijk zullen zijn. En de pers het stilzwijgen opleggen is daarbij niet echt de juiste reflex!
We kunnen toch niet doen alsof onze neus bloedt als je hoort wat zich afspeelt in Brussels, Amsterdamse of Londense moskeeën? Terecht werd gesteld dat niet alle moslims terroristen zijn maar de meeste terroristen wel moslim.
Gelijke rechten en kansen wil ook zeggen gelijke plichten. Zowel voor christenen, moslims, joden, vrijzinnigen. Iedereen is welkom maar we doen geen concessies op fundamentele verworvenheden die het vrij denken, handelen en zijn van het individu belemmeren. En dat wil ook zeggen: volledige persvrijheid rond samenlevingsproblemen, van welke strekking ook. Als de invalshoek maar vertrekt vanuit een eerlijke beleving.
Willen we een clash tussen culturen voorkomen dan is er slechts een beetje (Europese) politieke moed nodig. Dat wil zeggen: duidelijk stellen dat man en vrouw gelijk zijn, kinderen beschermd worden tot hun 18e (zowel geestelijk als fysisch), geen discriminaties naar kleur, geloof of geaardheid en vooral: daar worden geen concessies over gedaan.
Onze samenleving vraag een duidelijk signaal en krachtdadig handelen. Niet om politici die bang zijn van hun eigen schaduw en vooral: bang voor zijn kiezer!
Het wordt dus kiezen of delen! En de vraag is: willen we delen in onze humanistische emancipatorische verworvenheden?
Rudi De Kerpel.
Weerwerk tegen populisten - Bruno Tuybens over de zaak-Wilders
Sommige voorstellen verdienen niet van verdere commentaar te worden voorzien, maar niet als ze exponenten zijn van een sluipende trend. Een Republikeins parlementslid in de VS wil Mekka bombarderen en Wilders van de Partij voor Vrijheid (welke?) wil de Koran in zijn land censureren of tot illegale lectuur uitroepen. Standpunten die, surfend op de golven van algemene desinteresse voor het politieke bestel, meer dan alleen een gehoor vinden. Standpunten die overigens enkel maar een zeer onvriendelijke tegenreactie kunnen uitlokken.
Het gebrek aan minimale vorming, aan duiding die dieper penetreert dan bij pakweg 5 procent van de kiezers, het gebrek aan interesse voor samenlevingsbeleid maakt van de vertolkers van dergelijke standpunten verlichte 'straffe bekken', heldhaftigen die hun underdogpositie ontgroeien, moedige mensen die tot de verbeelding spreken. En de media, in een concurrentiegegeven en vooral komkommertijd, die kunnen wellicht enkel een platform bieden.
Gelukkig koos uw krant ervoor onmiddellijk de duiding van Rik Torfs ertegenover te plaatsen (DM 9/8). Torfs die terecht Wilders' benadering doorprikt.
Het doet me denken aan een andere kwalijke mensenrechtenzaak waartegen ik mij in mijn vorige leven actief verzette: de doodstraf in de VS. Ook daar gingen de simplismen als 'tough on crime' er in als zoetekoek. Vele politici en openbare aanklagers worden aldaar vandaag nog herkozen door lippendienst te bewijzen aan een opbod van voorstellen hoe ongenadig zij zouden reageren op misdrijven. En dan is er in het land van de vrijheid weinig plaats meer voor de rechten van de mens... Sommigen werden overigens zelfs herkozen dankzij verhoogde misdaadcijfers. En de media, die kiezen aldaar ongegeneerd partij, want de kijkcijfers...
Een misdrijf als doodslag of moord kan klaarblijkelijk enkel met de meest gruwelijke en mensonterende bestraffing beantwoord worden. Niemand stelt zich daarbij de vraag of de doodstraf een correcte compensatie biedt aan de slachtoffers, eigenlijk wel dergelijke misdrijven voorkomt en daarbij niet de fundamenten van een samenleving raakt.
Er is een moedigere visie, die eerder op middellange termijn effect zou sorteren. Het belang van onderwijsprogramma's in wederzijds respect dient verhoogd. Moet de machtige wapenlobby niet het hoofd geboden door het wijdverspreide bezit van wapens aan banden te leggen? Kan er een level playing field betracht worden rond het tonen en verheerlijken van geweld in films?
Dit alles zijn voorbeelden van beleidsprogramma's en keuzes die zouden getuigen van veel meer moed en creativiteit dan de slappe, laffe keuze voor meer geweld of de ultieme negatie van het recht op leven.
Als ik me over één ding sterk zorgen maak, is het de spiraal van dergelijke ongenuanceerde opinies à la Wilders, die door het concurrentiegegeven in de mediasector, inclusief glimlachfoto van betrokkene maar zonder duiding, met gevoel voor momentum aan het kiezerspubliek worden voorgesteld. Aan wie we vervolgens om de zoveel jaar vragen de politieke toekomst van het land te bepalen.
Censuur zou het allerslechtste antwoord zijn. Ik wens alle mediagroepen eerder, bij wijze van begin, zo veel als mogelijk reëel onafhankelijke bestuurders toe, die hierover mee nadenken. Krijgen zij die weerwerk willen bieden aan niet ongevaarlijke populisten voldoende plaats, foto en titel?
Bruno Tuybens is aftredend staatssecretaris voor Overheidsbedrijven (sp.a)
Zonder echter in te gaan naar de oorsprong van Wilders zijn stuk (de mishandeling van een Iranees die een vereniging voor ex-moslims wil oprichten) noemt hij iedereen die afwijkt van zijn standpunt nogal makkelijk een populist. Een bedje waar ook Karel De Gucht ziek in is. Het meest schokkend vind ik echter zijn oproep naar bestuurders van de mediabedrijven om hun medium strenger te controleren op wat ze publiceren van wie. Voor een zelfgenoemde democraat kan dat tellen.
Dit opiniestuk getuigt van een wereldvreemdheid, naïviteit en selectiviteit dat het pijnlijk is. Moest Christian Van Thillo werkelijk doen wat hij voorstelt in zijn stuk, dan was de kans reëel dat het niet geplaatst zou worden.
Alvorens op één en ander in te gaan wens ik mij voor de lezer voor te stellen (om ieder vooroordeel weg te werken): ik ben 45, ondernemer, homo, atheïst en werk sedert jaren met een aantal "nieuwe Vlamingen" in mijn bedrijf. Politiek plaats ik mezelf centrum rechts (LDD). Het feit dat u dit stuk te lezen krijgt getuigt in ieder geval van het principe woord en wederwoord. En van het feit dat de redactie van De Morgen een bredere kijk op persvrijheid hanteert dan waar Bruno Tuybens voor pleit. Waarvoor dank!
En nu terzake.
Gezien ik van helderheid en eenvoud hou: ik verwerp alle standpunten van Geert Wilders alsook van het Vlaams Belang. Ik ben ervan overtuigd dat een samenleving met een brede mix van mensen boeiend en toekomstvol kan zijn. Maar niet zonder spelregels!
In zijn stuk vergeet Tuybens trouwens één belangrijke vraag te stellen/beantwoorden: wat heeft zijn partij bijgedragen aan de problematiek die ontstaan is rond onze multiculturele samenleving de afgelopen 20 jaar tijdens regeringsdeelname van de socialisten?
Welke maatregelen hebben ze genomen om de positie van - vooral - de moslimvrouwen, hun kinderen, discriminatie t.o.v. homo's en andere mistoestanden en discriminaties een halt toe te roepen? En ik bedoel dat iets meer dan opiniestukken schrijven en concerten organiseren, maar in de feiten, in het beleid, in maatregelen!
Mijn belangstelling voor de multiculturele problemen van onze samenleving vindt zijn oorsprong toen één van mijn Marokkaanse medewerkers bedreigd werd door haar familie - op haar werk nota bene - omdat ze een toffe Vlaamse jongen wilde trouwen. Ze was hier geboren, had hier onderwijs genoten, had hier vele Vlaamse en internationale vrienden. Ze was hier kortweg gezegd gelukkig. Tot haar vader besliste dat ze oud genoeg was om te fungeren als "schakel" tussen een verre neef. De problematiek is gekend en recent verscheen nog een reportage in De Morgen die weinig aan de verbeelding overlaat!
Haar weigering had verregaande gevolgen. Zo dreef ze haar wil door en trouwde met haar Vlaamse Prins. Er was echter geen enkel familielid noch buur aanwezig op haar feest. Pas toen ze zeer ernstig ziek werd kwam er opnieuw contact tussen haar en de familie en dat door tussenkomst van derden.
Als liberaal en humanist was ik geshockeerd door deze ervaring. Dat zoiets in Merelbeke kon plaatsvinden! Ik ben mij dan ook gaan interesseren in het probleem, maar eigenlijk meer in de oplossingen. Mijn insteek is puur liberaal en vertrekkend van de vrijheid van het individu (kan het anders?).
Als ondernemer heb ik altijd geleerd dat bewustwording het begin is van de oplossing. Maar blijkbaar is dat niet van toepassing op de multiculturele problematiek en zeker niet voor politici. Logisch denken is niet erg handig om in dit land aan politiek te (blijven) doen.
Onze samenleving is zich - mede dankzij de media - bewust geworden van een aantal problemen rond specifieke groepen nieuwe Vlamingen. De problemen verschillen naargelang de afkomst van deze nieuwe Vlamingen en hun cultuurpatronen. Sommigen zijn duidelijker dan anderen. Zo is het vreemd dat we ons bedreigd voelen door een minaret van een moskee terwijl we het doodnormaal vinden dat er in ieder dorp een kerk staat en we op zondagmorgen om 7.30 u wakker worden geluid door de klokken van één of andere kerktoren.
Nochtans zijn het twee symbolen die voor een grote groep burgers een wezenlijk onderdeel vormen van hun leven. In de geschriften vinden ze blijkbaar een handvat om stand te houden tegen de vele uitdagingen van hun leven. Waarom ook niet?
In onze nieuwe samenleving is er echter een groep die vrij nieuw en plots sterk zichtbaar wordt, mede door hun eigen assertief gedrag, nl. deze van de moslims. Het zichtbaar worden van de islam en vooral een aantal gebruiken, is vrij confronterend met wat we gewoon waren van bv. het katholicisme. We worden geconfronteerd met inzichten en uitspraken die we reeds lang afgeschreven hadden.
We worden geconfronteerd met een aantal verschijnselen waarvan het onduidelijk is welke de spirituele waarde ervan is voor het individu? Waarden die voor ons dateren uit de vorige eeuwen en waarvan we duidelijk afstand hebben genomen. Ik denk hierbij aan de positie van de vrouw (onderdrukking, slagen, 2e rangrol), de rechten van het kind (besnijdenis) en de intolerantie t.o.v. een aantal verworvenheden van onze samenleving zoals de scheiding tussen kerk en staat, homo's, het recht ongelovig te zijn, etc.
Ik heb dan ook nooit begrepen waarom de zelfgenoemde sociaal-democraten hun ogen sluiten voor deze werkelijkheden die schuil gaan onder de noemer "godsdienstvrijheid".
Blijkbaar is het een verworvenheid van de democratie om de meest ondemocratische handelingen te tolereren onder "godsdienstvrijheid"!
Kan Bruno Tuyben dat eens uitleggen aan een meisje van 8 dat besneden wordt in Brussel? Kunnen ze eens uitleggen wat er "normaal" is aan het feit dat peuters van 4 naar de Koranlessen gestuurd worden ipv naar de peutertuin en daarmee een onherstelbare achterstand oplopen in hun verdere vorming? Waarom wij opnieuw gescheiden zwemlessen tussen jongens en meisjes moeten aanvaarden? Waarom we het normaal vinden dat jongentjes van 8 om middernacht nog op straat lopen? Is het juist niet aan politici om maatregelen te nemen voor het algemeen welzijn van de gemeenschap? Of ben ik dan naïef dat ik daar nog in geloof?
De Nederlandse schrijver, ex-Zomergasten presentator en PVDA lid Joost Zwagerman is daar in ieder geval duidelijk over in zijn pamflet "de schaamte van links": "we moeten het multicultureel drama onder ogen durven zien en niet langer het hoofd wegdraaien van de werkelijke problemen die zich onder onze ogen afspelen".
Wat dat betreft is de houding van de Marokkaanse Koning (die tegen de ganse Arabische wereld in) de positie van de vrouw actualiseert is moediger dan die van vele Europese (socialistische) politici terzake.
Het is trouwens opvallend dat het - wereldwijd - vooral vrouwelijke parlementsleden zijn - over alle partijgrenzen heen - van allochtone afkomst die blijven hameren op deze problemen en ingrijpende en verregaande oplossingen suggereren. Begrijpelijk natuurlijk: ze zijn de grootste slachtoffers van één der wreedste godsdiensten dezer wereld. Maar worden ze ook gehoord.
Deze lakse Europese houding heeft verregaande gevolgen voor de democratiseringsprocessen in landen als Egypte en Turkije. Europees links verzwakt de progressieve krachten van de islam omdat ze vaak niet gehoord worden. Is het niet schrijnend dat de vorige week in elkaar geslagen Iranees Ehsan Jami kritiek kreeg vanuit zijn eigen PVDA rangen omdat hij "te sterke uitlatingen" had gedaan rond een aantal aspecten van de islam! Wilders was trouwens de eerste om hem te bellen en zijn medeleven te betuigen.
Van welke strekking je ook bent: het wordt toch duidelijk dat, als we samen willen blijven leven in een open en vrije wereld met gelijke kansen voor ieder individu, het respecteren van spelregels en verworvenheden noodzakelijk zullen zijn. En de pers het stilzwijgen opleggen is daarbij niet echt de juiste reflex!
We kunnen toch niet doen alsof onze neus bloedt als je hoort wat zich afspeelt in Brussels, Amsterdamse of Londense moskeeën? Terecht werd gesteld dat niet alle moslims terroristen zijn maar de meeste terroristen wel moslim.
Gelijke rechten en kansen wil ook zeggen gelijke plichten. Zowel voor christenen, moslims, joden, vrijzinnigen. Iedereen is welkom maar we doen geen concessies op fundamentele verworvenheden die het vrij denken, handelen en zijn van het individu belemmeren. En dat wil ook zeggen: volledige persvrijheid rond samenlevingsproblemen, van welke strekking ook. Als de invalshoek maar vertrekt vanuit een eerlijke beleving.
Willen we een clash tussen culturen voorkomen dan is er slechts een beetje (Europese) politieke moed nodig. Dat wil zeggen: duidelijk stellen dat man en vrouw gelijk zijn, kinderen beschermd worden tot hun 18e (zowel geestelijk als fysisch), geen discriminaties naar kleur, geloof of geaardheid en vooral: daar worden geen concessies over gedaan.
Onze samenleving vraag een duidelijk signaal en krachtdadig handelen. Niet om politici die bang zijn van hun eigen schaduw en vooral: bang voor zijn kiezer!
Het wordt dus kiezen of delen! En de vraag is: willen we delen in onze humanistische emancipatorische verworvenheden?
Rudi De Kerpel.
.jpg)
