You are hereOpiniestukken
Opiniestukken
CEO gezocht
Stel u voor: u hebt een bedrijf met 650.000 medewerkers en 10 miljoen klanten. U bent een beetje koning en uw huishoudelijk reglement zegt dat je om de 4 jaar een nieuwe ploeg moet aanstellen, nl. een c.e.o. met volledige staf. Laat ons zeggen: een bedrijfje met de omvang van GM of Microsoft.
U gaat niet praten met een headhunter maar u vraagt gewoon in een advertentie: wie heeft er zin in? De voorwaarden zijn aantrekkelijk: een mooi loon met uitstapregeling (van 24 tot 100 maanden, afhankelijk van de anciënniteit), auto met chauffeur, uitstapjes naar het buitenland met één van de corporate vliegtuigen. Daarnaast een leuk kantoor met voltallige staff, inclusief meid & kok.
Het liefst zich aanmelden met een volle formatie. Kennis en inzicht zijn niet nodig: spuw maar leuke ideeën en voorstellen, hoe gekker hoe liever. Of dat betaalbaar is: totaal niet aan de orde. Goede communicatie is belangrijk, want de 10 miljoen klanten mogen namelijk kiezen wie het wordt .
Men kan jokers inzetten: dochters of zonen van oud managementleden hebben natuurlijk voorsprong: zij kunnen bogen op de ervaring van hun vader/moeder. Leeftijd speelt geen rol (wel liefst 18 jaar, het staat nu eenmaal zo in het reglement), ervaring niet noodzakelijk. Zelfs als het verstand is doorgezakt op het niveau van de benen of borsten: geen probleem.
Uiteraard moet je wel met een aantrekkelijk plan komen. Belangrijk is ervoor te zorgen dat de klanten niet doorkrijgen dat zij straks de rekening gaan betalen. Interessante techniek is je te focussen op één of twee groepen en hen wijs te maken dat het vooral hun buurman zal zijn die de rekening gaat betalen.
Als het een beetje meezit haal je aardig wat aanhang. Van zodra de afsluitdatum is verstreken, vorm je snel een formatie met één van de andere deelnemers. Wat die heeft gezegd of gedaan doet er niet toe, als je maar voltallig bent! Met een beetje geluk krijgt je van het opperhoofd de sleutels van het hoofdkwartier en mag je aan de gang.
Je kan dan probleemloos een beleid voeren zoals je wil… zolang je er maar voor zorgt dat je nieuwe formatie in het gareel blijft lopen. Je mag 4 jaar je gang gaan zonder enige verantwoording af te leggen, behalve aan je teamleden. Maar die zijn zo verheugd met hun nieuwe positie dat ze amper uit de hoek (durven) komen.
Je kan ongehinderd 4 jaar je gang gaan en zelfs tegen de wil van je klanten in, het bedrijf besturen. Ze zitten namelijk vast aan hun keuze… de kleine lettertjes, weet je wel… Zo hebben we dus gekozen op 10 juni ll.? Maar geen nood, in 2009 mag je nog een keer meedoen…
Rudi De Kerpel.
U gaat niet praten met een headhunter maar u vraagt gewoon in een advertentie: wie heeft er zin in? De voorwaarden zijn aantrekkelijk: een mooi loon met uitstapregeling (van 24 tot 100 maanden, afhankelijk van de anciënniteit), auto met chauffeur, uitstapjes naar het buitenland met één van de corporate vliegtuigen. Daarnaast een leuk kantoor met voltallige staff, inclusief meid & kok.
Het liefst zich aanmelden met een volle formatie. Kennis en inzicht zijn niet nodig: spuw maar leuke ideeën en voorstellen, hoe gekker hoe liever. Of dat betaalbaar is: totaal niet aan de orde. Goede communicatie is belangrijk, want de 10 miljoen klanten mogen namelijk kiezen wie het wordt .
Men kan jokers inzetten: dochters of zonen van oud managementleden hebben natuurlijk voorsprong: zij kunnen bogen op de ervaring van hun vader/moeder. Leeftijd speelt geen rol (wel liefst 18 jaar, het staat nu eenmaal zo in het reglement), ervaring niet noodzakelijk. Zelfs als het verstand is doorgezakt op het niveau van de benen of borsten: geen probleem.
Uiteraard moet je wel met een aantrekkelijk plan komen. Belangrijk is ervoor te zorgen dat de klanten niet doorkrijgen dat zij straks de rekening gaan betalen. Interessante techniek is je te focussen op één of twee groepen en hen wijs te maken dat het vooral hun buurman zal zijn die de rekening gaat betalen.
Als het een beetje meezit haal je aardig wat aanhang. Van zodra de afsluitdatum is verstreken, vorm je snel een formatie met één van de andere deelnemers. Wat die heeft gezegd of gedaan doet er niet toe, als je maar voltallig bent! Met een beetje geluk krijgt je van het opperhoofd de sleutels van het hoofdkwartier en mag je aan de gang.
Je kan dan probleemloos een beleid voeren zoals je wil… zolang je er maar voor zorgt dat je nieuwe formatie in het gareel blijft lopen. Je mag 4 jaar je gang gaan zonder enige verantwoording af te leggen, behalve aan je teamleden. Maar die zijn zo verheugd met hun nieuwe positie dat ze amper uit de hoek (durven) komen.
Je kan ongehinderd 4 jaar je gang gaan en zelfs tegen de wil van je klanten in, het bedrijf besturen. Ze zitten namelijk vast aan hun keuze… de kleine lettertjes, weet je wel… Zo hebben we dus gekozen op 10 juni ll.? Maar geen nood, in 2009 mag je nog een keer meedoen…
Rudi De Kerpel.
Wegenwerken
Enige tijd terug kondigde Schepen Regge met fonkelende ogen op VTM aan dat de Keizer Karelstraat voor één jaar zou dichtgaan. Maar … de stad was er klaar voor en de schepen verzekerde dat “gezien de te verwachten chaos” niet minder dan 30 extra politieagenten ingezet zouden worden om het verkeer in goede banen te leiden. Maar … er was geen chaos want iedereen vermeed de Keizer Karelstraat , meer nog een heleboel mensen markeerden Gent als “te mijden stad” …
Enkele dagen later verscheen in de krant een artikel rond een Gentse bakker uit de Forelstraat. Die brave man werd het stilaan zat dat het 18 maanden duurde voor de aanleg van 150 meter buizen waardoor de straten en dus ook zijn zaak onbereikbaar bleven ! Want shoppen met rubberen laarzen aan doe je nu eenmaal niet.
Zijn omzet daalde met 80% en ondanks zijn roep hij vond nergens gehoor.
Honderden Gentse ondernemers zijn vandaag het slachtoffer van dergelijke werken en het enige waar ze zich kunnen op beroepen is de 43 euro via de wet Dedecker. Beide voorbeelden tonen aan hoe lichtzinnig beleidsmakers (en dat niet alleen in Gent) omspringen bij het nemen van dergelijke beslissingen.
Openbare werken zijn uiteraard noodzakelijk en dit kan ook niet zonder enige last of hinder voor de omwonenden. Maar het is niet normaal dat betrokken handelaren het enkel moeten stellen met een infovergadering waarop de beslissingen worden meegedeeld zodat men zich kan voorbereiden.
Maar wat me meer zorgen baart is het feit dat niemand zich vragen stelt omtrent de mogelijke gevolgen van dergelijke wegwerkzaamheden voor de lokale handelaar. Wat met zijn personeel, zijn vaste kosten, zijn recente investeringen in het vernieuwen van de zaak, zijn persoonlijk inkomen, … ? Dan hoor ik je al zeggen : “Er is toch de wet Dedecker ?” Inderdaad, maar voor 43 euro per dag kan je waarschijnlijk de electriciteitsrekening niet betalen, laat staan alle andere kosten.
Als de Vlaamse Regering het ondernemersbeleid daadwerkelijk wil stimuleren dan moet dringend rekening gehouden worden met deze problematiek en dienen maatregelen uitgewerkt te worden.
Als de wegwerkzaamheden gebeuren voor de gemeenschap dan dient de gemeenschap tussen te komen in de geleden schade. Man aanvaardt in dit land probleemloos dat een gebouw 100% meer kost dan begroot (Berlamontgebouw) maar niet dat een lokale handelaar vergoed zou worden voor de werkelijke schade die hij lijdt wegens wegenwerken waar hij zelf geen vragende partij voor is.
Dat is niet alleen een recht van de ondernemer maar moet ook een plicht van de gemeenschap worden tegenover de grootste financiers van de sociale zekerheid !
Enkele dagen later verscheen in de krant een artikel rond een Gentse bakker uit de Forelstraat. Die brave man werd het stilaan zat dat het 18 maanden duurde voor de aanleg van 150 meter buizen waardoor de straten en dus ook zijn zaak onbereikbaar bleven ! Want shoppen met rubberen laarzen aan doe je nu eenmaal niet.
Zijn omzet daalde met 80% en ondanks zijn roep hij vond nergens gehoor.
Honderden Gentse ondernemers zijn vandaag het slachtoffer van dergelijke werken en het enige waar ze zich kunnen op beroepen is de 43 euro via de wet Dedecker. Beide voorbeelden tonen aan hoe lichtzinnig beleidsmakers (en dat niet alleen in Gent) omspringen bij het nemen van dergelijke beslissingen.
Openbare werken zijn uiteraard noodzakelijk en dit kan ook niet zonder enige last of hinder voor de omwonenden. Maar het is niet normaal dat betrokken handelaren het enkel moeten stellen met een infovergadering waarop de beslissingen worden meegedeeld zodat men zich kan voorbereiden.
Maar wat me meer zorgen baart is het feit dat niemand zich vragen stelt omtrent de mogelijke gevolgen van dergelijke wegwerkzaamheden voor de lokale handelaar. Wat met zijn personeel, zijn vaste kosten, zijn recente investeringen in het vernieuwen van de zaak, zijn persoonlijk inkomen, … ? Dan hoor ik je al zeggen : “Er is toch de wet Dedecker ?” Inderdaad, maar voor 43 euro per dag kan je waarschijnlijk de electriciteitsrekening niet betalen, laat staan alle andere kosten.
Als de Vlaamse Regering het ondernemersbeleid daadwerkelijk wil stimuleren dan moet dringend rekening gehouden worden met deze problematiek en dienen maatregelen uitgewerkt te worden.
Als de wegwerkzaamheden gebeuren voor de gemeenschap dan dient de gemeenschap tussen te komen in de geleden schade. Man aanvaardt in dit land probleemloos dat een gebouw 100% meer kost dan begroot (Berlamontgebouw) maar niet dat een lokale handelaar vergoed zou worden voor de werkelijke schade die hij lijdt wegens wegenwerken waar hij zelf geen vragende partij voor is.
Dat is niet alleen een recht van de ondernemer maar moet ook een plicht van de gemeenschap worden tegenover de grootste financiers van de sociale zekerheid !
Respect en vertrouwen!
Een recente Europese studie toont aan dat ons land niet alleen achter blijft bij het aantal nieuwe starters maar nu ook op vlak van onderzoek en ontwikkeling en dat in tegenstelling tot landen als China en de Verenigde Staten.
Hoe komt het eigenlijk dat, spijts alle inspanningen van de overheid, zoweinig jonge mensen een bedrijf beginnen en dat deze die momenteel een bedrijf runnen niet of weinig gemotiveerd zijn om te investeren in R & D?
Het probleem begint - helaas - bij diezelfde overheid. Er kan geen ondernemersprijs uitgereikt worden of men verdringt zich op het podium om de prijs te mogen uitreiken en de ondernemer te bewieroken, zeggen hoe belangrijk die wel zijn voor de samenleving… 24 Uur later echter duwt men schaamteloos op het stemknopje van het parlement om een wet goed te keuren die bv toelaat dat inspecteurs van de sociale zekerheid, op basis van een vermoeden, probleemloos het nachtkastje van de ondernemer onderste boven kan keren…
Mijn vele lezingen in scholen overtuigen mij dat vele jongeren interesse hebben om stappen te zetten naar zelfstandig ondernemerschap. velen haken echter af als ze vaststellen dat ze niet alleen zeer veel zullen moeten werken maar vooral dat ze sociaal en maatschappelijk geen enkel vangnet hebben.
De rode draad blijft immers het totaal gebrek aan respect voor de ondernemers. En dat gaat dan nog niet over de manier waarop de administratie omgaat met ondernemers, want die wijkt weinig af in zijn omgang met de gewone man in de straat. Het gaat over het slecht sociaal statuut bij falen, de vele pesterijen en discriminaties en de afgunst bij succes.
Het is toch vreemd dat men probleemloos het budget van de sociale zekerheid 4 % per jaar verhoogt terwijl men de pensioenkloof tussen zelfstandigen en werknemers niet opgelost krijgt. Waarom is de kinderbijslag voor kinderen van zelfstandigen nog steeds kleiner als deze van werknemers? Waarom krijgt een zelfstandige (na 1 maand!) 24 euro per dag als hij ziek wordt en wordt een werknemer vanaf de 1e dag doorbetaald?
Je moet over veel moed en zelfvertrouwen beschikken om de stappen naar het ondernemersschap te zetten. Daarbij zijn er weinig vluchtheuvels of valschermen om de betrokkene te beschermen bij mislukking. Waar een werkloze bv een tijdelijke schorsing kan oplopen, geldt dat niet voor een ondernemer die failliet gaat. Nog steeds worden mensen dagelijks geconfronteerd met een curator die zich het recht toeeigent om in de portemonnee van mevrouw te kijken, amper wat spullen achter te laten om te overleven en zich dan alle tijd permitteert om de zaak te regelen zonder enige transparantie of tijdslimiet. Wie als ondernemer faalt draagt daar de sporen van gedurende de rest van zijn leven net als een misdadiger. Is het dan te verbazen dat jongeren dit een weinig aantrekkelijk vooruitzicht vinden …
Je kan toch een vennootschap oprichten om je te beschermen? Natuurlijk, maar welke waarde heeft die nog als de banken je verplichten hoofdelijk borg te tekenen of de bescherming, zoals nu recent bepaald, wegvalt als de sociale zekerheid of belastingen daarop aansturen?!
Bedrijven plooien zich in alle bochten om zo aantrekkelijk mogelijk te zijn naar hun klanten en personeel, maar krijgen zelf te maken met een strakke en starre overheid. Vergunningen, taksen, belastingen, heffingen, attesten, … je kan het niet verzinnen of het bestaat, spijts alle aangekondigde administratieve vereenvoudigingen. Je moet vandaag maar eens proberen een stuk grond te vinden, een bouwvergunning te krijgen, personeel aan te werven en rendabel te exploiteren en dat binnen een redelijke termijn…
Van ondernemers wordt een buitensporige rekbaarheid en solidariteit verwacht. Zo worden bedrijven verplicht bij het jaareinde een dubbele storting van RSZ en BTW te doen terwijl de overheid schaamteloos zijn rekeningen maanden laat liggen…
Gunstig investeringsklimaat? Zo had ik 5 jaar nodig om in Vlaanderen een vergunning te krijgen om 1,25 mio euro te investeren en 10 extra banen te creëren… terwijl we in Polen binnen de 3 maand een gebouw vonden, een exploitatievergunning kregen met alles erop en eraan en we binnen de maand 80 personeelsleden konden tewerkstellen (met vrijstelling van 6 maand sociale zekerheidsbijdragen, een belastingsvoet van 19 %, onze eigen verbindingsambtenaar voor overheidszaken, etc…).
Wil men tot een echt ondernemersvriendelijk klimaat komen dan is er nood aan een masterplan dat een einde maakt aan al die frustraties, pesterijen en onlogische maatregelen.
Dat kan alleen maar succesvol uitgevoerd worden als alle bevoegdheden die met ondernemen te maken hebben overgeheveld worden naar de gewesten en gemeenschappen. Dat zijn onder meer financiën (belastingen), tewerkstelling (CAO's), sociale zekerheid (sociaal statuut zelfstandige), justitie (faillissementswetgeving, etc.) …
Het is duidelijk dat de Vlaamse regering met Yves Leterme, Fientje Moerman, Frank Vanden Broucke, Dirk Van Mechelen, elk op hun terrein, voldoende gemotiveerd en competent zijn om een antwoord te bieden aan de noden van de ondernemerswereld.
Zij kunnen echter maar de noodzakelijke herstructureringen en actualiseringen doorvoeren als ze niet langer blijven botsen tegen de muur van onwil die België (& PS) heet… Daarom is het belangrijk dat ook zij zich volmondig uitspreken voor een verregaande overdracht van bevoegdheden naar de regio's en gewesten bij de volgende verkiezingen.
Ondernemen moet weer sexy en aantrekkelijk gemaakt worden, in al zijn aspecten. Waar men vroeger ondernemer werd vanuit de (familie)traditie zijn de jongeren van vandaag kritischer, veeleisender en beter geïnformeerd.
Geef aan ondernemers wat meer waardering en respect door een kader te creëren waarin ze hun zelfstandigheid en creativiteit kunnen ontplooien zonder daarvoor hun hele hebben en houwen op het spel te zetten, laat staan hun dierbaren daarvan het slachtoffer te maken.
Dit is geen pleidooi voor "carte blanche" omtrent regels en afspraken maar wel voor wat meer redelijkheid in de aanpak. Maak een heldere, eenvoudige en transparante wetgeving die aangepast is aan de noden van de tijd, niet om de haverklap gewijzigd wordt en reeds in functie van de Europese regelgeving is. Stimuleer risico nemen maar voorzie een opvang voor wie (eerlijk) mislukt! Beloon wie werkt met redelijke belastingsvoeten zonder dat daarbij de basissolidariteit in vraag dient gesteld te worden. Geef ons de mogelijkheid om medewerkers te belonen door stimulerende maatregelen als een belastingsvrije winstdeling…
De boodschap naar de overheid is eigenlijk dezelfde als die naar de jongeren: durf risico nemen, durf vernieuwen, durf de uitdagingen aan te pakken!
Want het ene kan niet zonder het andere! De ene kan niet zonder die andere…
Laat wat meer ruimte om te doen wat we zo graag willen doen, ondernemen en welvaart creëren. Voor onszelf, onze medewerkers, voor de samenleving…
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
Hoe komt het eigenlijk dat, spijts alle inspanningen van de overheid, zoweinig jonge mensen een bedrijf beginnen en dat deze die momenteel een bedrijf runnen niet of weinig gemotiveerd zijn om te investeren in R & D?
Het probleem begint - helaas - bij diezelfde overheid. Er kan geen ondernemersprijs uitgereikt worden of men verdringt zich op het podium om de prijs te mogen uitreiken en de ondernemer te bewieroken, zeggen hoe belangrijk die wel zijn voor de samenleving… 24 Uur later echter duwt men schaamteloos op het stemknopje van het parlement om een wet goed te keuren die bv toelaat dat inspecteurs van de sociale zekerheid, op basis van een vermoeden, probleemloos het nachtkastje van de ondernemer onderste boven kan keren…
Mijn vele lezingen in scholen overtuigen mij dat vele jongeren interesse hebben om stappen te zetten naar zelfstandig ondernemerschap. velen haken echter af als ze vaststellen dat ze niet alleen zeer veel zullen moeten werken maar vooral dat ze sociaal en maatschappelijk geen enkel vangnet hebben.
De rode draad blijft immers het totaal gebrek aan respect voor de ondernemers. En dat gaat dan nog niet over de manier waarop de administratie omgaat met ondernemers, want die wijkt weinig af in zijn omgang met de gewone man in de straat. Het gaat over het slecht sociaal statuut bij falen, de vele pesterijen en discriminaties en de afgunst bij succes.
Het is toch vreemd dat men probleemloos het budget van de sociale zekerheid 4 % per jaar verhoogt terwijl men de pensioenkloof tussen zelfstandigen en werknemers niet opgelost krijgt. Waarom is de kinderbijslag voor kinderen van zelfstandigen nog steeds kleiner als deze van werknemers? Waarom krijgt een zelfstandige (na 1 maand!) 24 euro per dag als hij ziek wordt en wordt een werknemer vanaf de 1e dag doorbetaald?
Je moet over veel moed en zelfvertrouwen beschikken om de stappen naar het ondernemersschap te zetten. Daarbij zijn er weinig vluchtheuvels of valschermen om de betrokkene te beschermen bij mislukking. Waar een werkloze bv een tijdelijke schorsing kan oplopen, geldt dat niet voor een ondernemer die failliet gaat. Nog steeds worden mensen dagelijks geconfronteerd met een curator die zich het recht toeeigent om in de portemonnee van mevrouw te kijken, amper wat spullen achter te laten om te overleven en zich dan alle tijd permitteert om de zaak te regelen zonder enige transparantie of tijdslimiet. Wie als ondernemer faalt draagt daar de sporen van gedurende de rest van zijn leven net als een misdadiger. Is het dan te verbazen dat jongeren dit een weinig aantrekkelijk vooruitzicht vinden …
Je kan toch een vennootschap oprichten om je te beschermen? Natuurlijk, maar welke waarde heeft die nog als de banken je verplichten hoofdelijk borg te tekenen of de bescherming, zoals nu recent bepaald, wegvalt als de sociale zekerheid of belastingen daarop aansturen?!
Bedrijven plooien zich in alle bochten om zo aantrekkelijk mogelijk te zijn naar hun klanten en personeel, maar krijgen zelf te maken met een strakke en starre overheid. Vergunningen, taksen, belastingen, heffingen, attesten, … je kan het niet verzinnen of het bestaat, spijts alle aangekondigde administratieve vereenvoudigingen. Je moet vandaag maar eens proberen een stuk grond te vinden, een bouwvergunning te krijgen, personeel aan te werven en rendabel te exploiteren en dat binnen een redelijke termijn…
Van ondernemers wordt een buitensporige rekbaarheid en solidariteit verwacht. Zo worden bedrijven verplicht bij het jaareinde een dubbele storting van RSZ en BTW te doen terwijl de overheid schaamteloos zijn rekeningen maanden laat liggen…
Gunstig investeringsklimaat? Zo had ik 5 jaar nodig om in Vlaanderen een vergunning te krijgen om 1,25 mio euro te investeren en 10 extra banen te creëren… terwijl we in Polen binnen de 3 maand een gebouw vonden, een exploitatievergunning kregen met alles erop en eraan en we binnen de maand 80 personeelsleden konden tewerkstellen (met vrijstelling van 6 maand sociale zekerheidsbijdragen, een belastingsvoet van 19 %, onze eigen verbindingsambtenaar voor overheidszaken, etc…).
Wil men tot een echt ondernemersvriendelijk klimaat komen dan is er nood aan een masterplan dat een einde maakt aan al die frustraties, pesterijen en onlogische maatregelen.
Dat kan alleen maar succesvol uitgevoerd worden als alle bevoegdheden die met ondernemen te maken hebben overgeheveld worden naar de gewesten en gemeenschappen. Dat zijn onder meer financiën (belastingen), tewerkstelling (CAO's), sociale zekerheid (sociaal statuut zelfstandige), justitie (faillissementswetgeving, etc.) …
Het is duidelijk dat de Vlaamse regering met Yves Leterme, Fientje Moerman, Frank Vanden Broucke, Dirk Van Mechelen, elk op hun terrein, voldoende gemotiveerd en competent zijn om een antwoord te bieden aan de noden van de ondernemerswereld.
Zij kunnen echter maar de noodzakelijke herstructureringen en actualiseringen doorvoeren als ze niet langer blijven botsen tegen de muur van onwil die België (& PS) heet… Daarom is het belangrijk dat ook zij zich volmondig uitspreken voor een verregaande overdracht van bevoegdheden naar de regio's en gewesten bij de volgende verkiezingen.
Ondernemen moet weer sexy en aantrekkelijk gemaakt worden, in al zijn aspecten. Waar men vroeger ondernemer werd vanuit de (familie)traditie zijn de jongeren van vandaag kritischer, veeleisender en beter geïnformeerd.
Geef aan ondernemers wat meer waardering en respect door een kader te creëren waarin ze hun zelfstandigheid en creativiteit kunnen ontplooien zonder daarvoor hun hele hebben en houwen op het spel te zetten, laat staan hun dierbaren daarvan het slachtoffer te maken.
Dit is geen pleidooi voor "carte blanche" omtrent regels en afspraken maar wel voor wat meer redelijkheid in de aanpak. Maak een heldere, eenvoudige en transparante wetgeving die aangepast is aan de noden van de tijd, niet om de haverklap gewijzigd wordt en reeds in functie van de Europese regelgeving is. Stimuleer risico nemen maar voorzie een opvang voor wie (eerlijk) mislukt! Beloon wie werkt met redelijke belastingsvoeten zonder dat daarbij de basissolidariteit in vraag dient gesteld te worden. Geef ons de mogelijkheid om medewerkers te belonen door stimulerende maatregelen als een belastingsvrije winstdeling…
De boodschap naar de overheid is eigenlijk dezelfde als die naar de jongeren: durf risico nemen, durf vernieuwen, durf de uitdagingen aan te pakken!
Want het ene kan niet zonder het andere! De ene kan niet zonder die andere…
Laat wat meer ruimte om te doen wat we zo graag willen doen, ondernemen en welvaart creëren. Voor onszelf, onze medewerkers, voor de samenleving…
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
Tip voor Freya (2)
Kent u een bakker die zijn eigen brood niet eet? Of een kok die van zijn eigen keuken niet eet?
Wel, blijkbaar hebben onze volksvertegenwoordigers en senatoren zo weinig vertrouwen in hun eigen instellingen, dat ze hun eigen pensioenfonds hebben opgericht!
Toch een beetje vreemd als je weet hoe hard sommigen gekant zijn tegen het oprichten van een derde pijler, nl. een eigen pensioenstelsel. Samengevat komt het erop neer dat men de gewone burger verplicht te vertrouwen op vadertje staat voor zijn pensioen terwijl onze politici stiekem hun eigen systeem opbouwen!
Terecht wordt ons op het hart gedrukt dat we allemaal langer zullen moeten werken… maar dat geldt blijkbaar niet voor onze politici. Zij hebben reeds recht op pensioen op hun 52e, terwijl u en ik moeten werken tot onze 65e. En een volledige loopbaan bestaat uit 20 jaar uitoefening van een mandaat terwijl U en ik daar minstens 40 jaar moeten voor werken… Bovendien stemt het bedrag dat ze dan krijgen overeen met 75 % van hun parlementaire wedde. Dat maakt dus een pensioen van 4.326 euro per maand… netto!
Om het verschil nog wat extremer voor te stellen: een parlementslid die zijn mandaat slechts twee jaar uitoefende, trekt daarvoor een pensioen van 411 euro (bovenop zijn ander pensioen) terwijl een gemiddeld pensioen in België ongeveer 750 euro bedraagt voor een volledige loopbaan!!!
Zou dit royale stelsel misschien ter compensatie zijn van een karig inkomen gedurende hun loopbaan? Wel, het “leefloon” van een parlementair bedraagt 5.768 euro bruto. Maar de bijkomende onkosten zijn vrij van belastingen: een fix van 19.381 euro. In de winter valt de eindejaarspremie uit de hemel: 2.020 euro en in de zomer krijgt men, uiteraard, zijn vakantiegeld: 5.307 euro… goed voor toch wel een heel comfortabele camping in de Ardennen…
Alle Belgen gelijk voor de wet? Niet de parlementsleden: terwijl u en ik van de fiscus maximaal 0,15 ¤ per km in rekening mogen brengen voor verplaatsingskosten is dat 0,25 ¤ voor onze parlementairen… terwijl die eigenlijk allemaal gratis met de trein, 1e klas, naar Brussel stomen…
Hoeveel zelfstandigen zouden niet tevreden zijn als ze op het einde van de rit de helft van deze bedragen mochten overhouden?
Toch blijf ik met een vraag zitten: als dat pensioenfonds zo goed rendeert… waarom past men het dan niet toe op alle burgers van dit land? Waarom verdwijnt ons geld wel in de “grote pot” en niet in een pensioenfonds?
Enfin, nu men zowat alle pensioenfondsen (Belgacom, NMBS, Antwerpse Waterwerken) van de overheid heeft overgenomen om de begrotingsputten te vullen is het afwachten wanneer het pensioenfonds van de volksvertegenwoordigers en senatoren aan de beurt is… En, beste Freya, deze tip is andermaal … gratis!
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
Wel, blijkbaar hebben onze volksvertegenwoordigers en senatoren zo weinig vertrouwen in hun eigen instellingen, dat ze hun eigen pensioenfonds hebben opgericht!
Toch een beetje vreemd als je weet hoe hard sommigen gekant zijn tegen het oprichten van een derde pijler, nl. een eigen pensioenstelsel. Samengevat komt het erop neer dat men de gewone burger verplicht te vertrouwen op vadertje staat voor zijn pensioen terwijl onze politici stiekem hun eigen systeem opbouwen!
Terecht wordt ons op het hart gedrukt dat we allemaal langer zullen moeten werken… maar dat geldt blijkbaar niet voor onze politici. Zij hebben reeds recht op pensioen op hun 52e, terwijl u en ik moeten werken tot onze 65e. En een volledige loopbaan bestaat uit 20 jaar uitoefening van een mandaat terwijl U en ik daar minstens 40 jaar moeten voor werken… Bovendien stemt het bedrag dat ze dan krijgen overeen met 75 % van hun parlementaire wedde. Dat maakt dus een pensioen van 4.326 euro per maand… netto!
Om het verschil nog wat extremer voor te stellen: een parlementslid die zijn mandaat slechts twee jaar uitoefende, trekt daarvoor een pensioen van 411 euro (bovenop zijn ander pensioen) terwijl een gemiddeld pensioen in België ongeveer 750 euro bedraagt voor een volledige loopbaan!!!
Zou dit royale stelsel misschien ter compensatie zijn van een karig inkomen gedurende hun loopbaan? Wel, het “leefloon” van een parlementair bedraagt 5.768 euro bruto. Maar de bijkomende onkosten zijn vrij van belastingen: een fix van 19.381 euro. In de winter valt de eindejaarspremie uit de hemel: 2.020 euro en in de zomer krijgt men, uiteraard, zijn vakantiegeld: 5.307 euro… goed voor toch wel een heel comfortabele camping in de Ardennen…
Alle Belgen gelijk voor de wet? Niet de parlementsleden: terwijl u en ik van de fiscus maximaal 0,15 ¤ per km in rekening mogen brengen voor verplaatsingskosten is dat 0,25 ¤ voor onze parlementairen… terwijl die eigenlijk allemaal gratis met de trein, 1e klas, naar Brussel stomen…
Hoeveel zelfstandigen zouden niet tevreden zijn als ze op het einde van de rit de helft van deze bedragen mochten overhouden?
Toch blijf ik met een vraag zitten: als dat pensioenfonds zo goed rendeert… waarom past men het dan niet toe op alle burgers van dit land? Waarom verdwijnt ons geld wel in de “grote pot” en niet in een pensioenfonds?
Enfin, nu men zowat alle pensioenfondsen (Belgacom, NMBS, Antwerpse Waterwerken) van de overheid heeft overgenomen om de begrotingsputten te vullen is het afwachten wanneer het pensioenfonds van de volksvertegenwoordigers en senatoren aan de beurt is… En, beste Freya, deze tip is andermaal … gratis!
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
Open brief aan Fabian Lefevere, journalist bij De Morgen
Met grote verbazing las ik het stukje "De pretoriaanse garde van Jean-Marie De Decker" in de krant van zaterdag 2 december. U stelt bij uw inleiding dat ik "iedere gesprek met De Morgen systematisch weiger", wat inderdaad klopt. Belangrijkste reden, en dat heb ik u wel toegelicht, is dat u enkel schrijft wat u graag wil horen en nooit de volledige context van het verhaal. Daar is dit artikel opnieuw het bewijs van. Er staan zoveel onwaarheden en verdraaiingen dat ik mij verplicht voel te reageren en één en ander in de juiste context te plaatsen.
Ik heb JM De Decker leren kennen als panellid van Jan Publiek, nu meer dan 15 jaar geleden. Toen was ook Guy Verhofstadt op zoek naar "verruimers" en op diens vraag heb ik een ontmoeting geregeld bij mij thuis met alle betrokkenen. Een paar weken later vertelde JMDD mij dat hij een plaats innam op de senaatslijst. Iets wat mij bijzonder verheugde omwille van het feit dat er amper ondernemers te bespeuren waren bij de VLD.
Het verder verloop is bekend en werd ik toeschouwer van het politieke gebeuren. Ik kreeg opnieuw contact met JMDD toen hij zich kandidaat stelde bij de voorzittersverkiezingen.
Toen reeds adviseerde Cees Wijburg hem en was de Halifax ontmoeting ook voor mij een leuke anekdote. De waarheid is dat JMDD Cees Wijburg leerde kennen via de sportwereld en mocht ik effectief de architect geweest zijn van de Halifax ontmoeting, dan had ik hen echt wel een andere plek aanbevolen dan deze "place to be" van Latem en omgeving waar zowat iedereen komt! Uw berichtgeving is dus volledig onjuist en een puur verzinsel. Hiermee demonstreer je andermaal dat, als je het antwoord niet kan vinden, je het zelf maar verzint... Bedankt voor zoveel eer maar de waarheid heeft nu eenmaal haar rechten.
Tot slot: ook in de toekomst hoef je mij niet te bellen, want behalve het feit dat ik af en toe eens opiniestuk schrijf ligt mijn focus op mijn economische activiteiten in binnen- en buitenland. Iemand moet toch belastingen betalen.
Rudi De Kerpel.
Ik heb JM De Decker leren kennen als panellid van Jan Publiek, nu meer dan 15 jaar geleden. Toen was ook Guy Verhofstadt op zoek naar "verruimers" en op diens vraag heb ik een ontmoeting geregeld bij mij thuis met alle betrokkenen. Een paar weken later vertelde JMDD mij dat hij een plaats innam op de senaatslijst. Iets wat mij bijzonder verheugde omwille van het feit dat er amper ondernemers te bespeuren waren bij de VLD.
Het verder verloop is bekend en werd ik toeschouwer van het politieke gebeuren. Ik kreeg opnieuw contact met JMDD toen hij zich kandidaat stelde bij de voorzittersverkiezingen.
Toen reeds adviseerde Cees Wijburg hem en was de Halifax ontmoeting ook voor mij een leuke anekdote. De waarheid is dat JMDD Cees Wijburg leerde kennen via de sportwereld en mocht ik effectief de architect geweest zijn van de Halifax ontmoeting, dan had ik hen echt wel een andere plek aanbevolen dan deze "place to be" van Latem en omgeving waar zowat iedereen komt! Uw berichtgeving is dus volledig onjuist en een puur verzinsel. Hiermee demonstreer je andermaal dat, als je het antwoord niet kan vinden, je het zelf maar verzint... Bedankt voor zoveel eer maar de waarheid heeft nu eenmaal haar rechten.
Tot slot: ook in de toekomst hoef je mij niet te bellen, want behalve het feit dat ik af en toe eens opiniestuk schrijf ligt mijn focus op mijn economische activiteiten in binnen- en buitenland. Iemand moet toch belastingen betalen.
Rudi De Kerpel.
Open brief aan Fabian Lefevere, journalist bij De Morgen
Met grote verbazing las ik het stukje “De pretoriaanse garde van Jean-Marie De Decker” in de krant van zaterdag 2 december. U stelt bij uw inleiding dat ik “iedere gesprek met De Morgen systematisch weiger”, wat inderdaad klopt. Belangrijkste reden, en dat heb ik u wel toegelicht, is dat u enkel schrijft wat u graag wil horen en nooit de volledige context van het verhaal. Daar is dit artikel opnieuw het bewijs van. Er staan zoveel onwaarheden en verdraaiingen dat ik mij verplicht voel te reageren en één en ander in de juiste context te plaatsen.
Ik heb JM De Decker leren kennen als panellid van Jan Publiek, nu meer dan 15 jaar geleden. Toen was ook Guy Verhofstadt op zoek naar “verruimers” en op diens vraag heb ik een ontmoeting geregeld bij mij thuis met alle betrokkenen. Een paar weken later vertelde JMDD mij dat hij een plaats innam op de senaatslijst. Iets wat mij bijzonder verheugde omwille van het feit dat er amper ondernemers te bespeuren waren bij de VLD.
Het verder verloop is bekend en werd ik toeschouwer van het politieke gebeuren. Ik kreeg opnieuw contact met JMDD toen hij zich kandidaat stelde bij de voorzittersverkiezingen.
Toen reeds adviseerde Cees Wijburg hem en was de Halifax ontmoeting ook voor mij een leuke anekdote. De waarheid is dat JMDD Cees Wijburg leerde kennen via de sportwereld en mocht ik effectief de architect geweest zijn van de Halifax ontmoeting, dan had ik hen echt wel een andere plek aanbevolen dan deze “place to be” van Latem en omgeving waar zowat iedereen komt! Uw berichtgeving is dus volledig onjuist en een puur verzinsel. Hiermee demonstreer je andermaal dat, als je het antwoord niet kan vinden, je het zelf maar verzint… Bedankt voor zoveel eer maar de waarheid heeft nu eenmaal haar rechten.
Tot slot: ook in de toekomst hoef je mij niet te bellen, want behalve het feit dat ik af en toe eens opiniestuk schrijf ligt mijn focus op mijn economische activiteiten in binnen- en buitenland. Iemand moet toch belastingen betalen.
Rudi De Kerpel.
Ik heb JM De Decker leren kennen als panellid van Jan Publiek, nu meer dan 15 jaar geleden. Toen was ook Guy Verhofstadt op zoek naar “verruimers” en op diens vraag heb ik een ontmoeting geregeld bij mij thuis met alle betrokkenen. Een paar weken later vertelde JMDD mij dat hij een plaats innam op de senaatslijst. Iets wat mij bijzonder verheugde omwille van het feit dat er amper ondernemers te bespeuren waren bij de VLD.
Het verder verloop is bekend en werd ik toeschouwer van het politieke gebeuren. Ik kreeg opnieuw contact met JMDD toen hij zich kandidaat stelde bij de voorzittersverkiezingen.
Toen reeds adviseerde Cees Wijburg hem en was de Halifax ontmoeting ook voor mij een leuke anekdote. De waarheid is dat JMDD Cees Wijburg leerde kennen via de sportwereld en mocht ik effectief de architect geweest zijn van de Halifax ontmoeting, dan had ik hen echt wel een andere plek aanbevolen dan deze “place to be” van Latem en omgeving waar zowat iedereen komt! Uw berichtgeving is dus volledig onjuist en een puur verzinsel. Hiermee demonstreer je andermaal dat, als je het antwoord niet kan vinden, je het zelf maar verzint… Bedankt voor zoveel eer maar de waarheid heeft nu eenmaal haar rechten.
Tot slot: ook in de toekomst hoef je mij niet te bellen, want behalve het feit dat ik af en toe eens opiniestuk schrijf ligt mijn focus op mijn economische activiteiten in binnen- en buitenland. Iemand moet toch belastingen betalen.
Rudi De Kerpel.
Brief aan Prins Willem Alexander
Monseigneur,
Het zal u verbazen een brief te krijgen van een Vlaming.
U zal het mij niet kwalijk nemen dat ik u aanspreek volgens de geplogenheden van het Belgische Protocol, want daar zit al een deel verantwoording in van mijn brief. Onze troonopvolger (Prins Filip) dient immers op deze wijze te worden aangesproken. Een Vlaams synoniem is er niet en is er nooit geweest. Dat geeft meteen aan hoe het establishment aankijkt tegenover uw voormalige staatsburgers.
Uw voorvader, Willem II, verliet in 1830 Vlaanderen, waardoor België ontstond. Een volk kon hierdoor decennialang worden (mis)-ge-bruikt. Enkel en alleen om als "muurtje" te fungeren tussen de Nederlanden en Frankrijk, omdat de Engelsen er zo hadden over beslist. Ze moesten hiervoor zelfs een koning gaan halen in Duitsland. Nu ja, in die tijden was het niet anders. Oppositie of weerstand voeren zonder kranten (Nederlandstalige waren er al helemaal niet), t.v. of radio was ook niet zo eenvoudig. De weinige media was hoofdzakelijk in handen van het Franstalig establishment. En je kan niet iedere dag, bij manier van spreken, de Opera en de straten van Brussel bezetten of in brand steken.
Het ging ons nochtans niet echt tegen, toen Uw voorvader het roer overnam van Napoleon. Geschiedkundigen bevestigen dat tijdens het bewind van Willem II Vlaanderen een enorme economische opbloei kende en de middenstand er zich goed ontwikkelde. Helaas, na het ontstaan van België verlegde de dynamiek zich naar Wallonië, waar Vlamingen massaal naartoe moesten trekken wilden ze nog iets verdienen.
21e eeuw: einde van de wafelijzerpolitiek?
Door de eeuwen heen en vooral na de tweede wereldoorlog werd duidelijk dat de Vlamingen genoeg kregen van de Franstalige overheersing. Honderd jaar bezetting en vernedering volstonden, en sommigen meenden van de Duitse bezetting gebruik te kunnen maken om de Vervlaamsing te realiseren. Gelukkig werd de bezetter verslagen, maar helaas voor de voorvechters van de Vlaamse zaak werden ze herinnerd aan hun dubbelzinnig bondgenootschap na de oorlog. Vaak terecht, soms ook ten onrechte. Het hypothekeerde hun (terechte) strijd voor meer Vlaamse medezeggenschap gedurende verschillende decennia.
In de jaren '70 en '80 werd het Vlaamse bewustzijn groter alsook de roep om meer zelfstandigheid. Temeer toen er in Vlaanderen een economische dynamiek ontstond, terwijl Wallonië er niet in slaagde zijn industrie (kolen, staal) om te vormen naar een hedendaagse economie. Bijkomend probleem voor deze bedrijven was dat het beheer gebeurde in de Brusselse francofone salons en die hadden enkel interesse in het behoud van de macht. Ze gingen ervan uit dat, zoals vanouds, het "systeem" het wel zou regelen dat hun oude industrieën nog een tijdje zouden floreren.
Vlaanderen barste echter van de activiteiten terwijl Wallonië helemaal stil viel. Het contract tussen beide regio's werd steeds groter en duidelijker. Grootste handicap voor de Vlaamse economie is en was dat er slechts omvormingen mogelijk waren met de goedkeuring van Brussel en het politieke establishment.
Toen ontstond trouwens ook het begrip "wafelijzerpolitiek". Kan u zich voorstellen dat uw regering beslist een brug te leggen in Eindhoven omdat Rotterdam, vanwege de expansie van zijn haven, een sluis wil bouwen? Wel dat gebeurt, tot op heden, nog steeds in België. Zo kreeg Charleroi een zeevaartlift ter waarde van 650 miljoen euro (!) om dagelijks 1 schip mee te verplaatsen, enkel en alleen omdat Zeebrugge extra wegenfaciliteiten nodig had om zijn groei te sturen. Of zo werd in Luik een TGV station gebouwd van 250 miljoen euro omdat Antwerpen zijn station wilde moderniseren… Of zo werd een fusie tussen KLM en Sabena verhinderd door het Koninklijk Paleis omdat het bedrijf Vlaams zou worden (het ging 10 jaar later failliet!).
Meer door minder…
U zal begrijpen dat de jarenlange onderdrukking stilaan tot voldoende zelfvertrouwen ging leiden om de wens hard te maken tot meer zelfstandigheid… En zo geschiede. Ingezet door de "Egmont-akkoorden" (vernoemd naar het kasteel waar het akkoord werd geregeld) onder Eerste Minister Wilfried Martens ontstonden de Gemeenschappen en kreeg Vlaanderen, regering na regering, meer bevoegdheden. De prijs die ervoor betaald moest worden was ontzettend groot, niet alleen financieel maar ook bestuurskundig, met als gevolg: vandaag zitten we met een versnipperd land met o.a. 6 regeringen met evenveel parlementen, een eerste minister, 4 minister-presidenten, 100 ministers en staatssecretarissen, 9 provincies, 365 burgemeesters, 10.000 wethouders, … en 250 miljard euro staatsschuld! Samengevat: een structuur waar een kat haar jongen niet meer in terugvindt.
Dankzij deze regionalisering kreeg Vlaanderen wel een hele reeks (deel)bevoegdheden zoals onderwijs, economie, mobiliteit, financiën, cultuur,… maar de grote budgetten als sociale zekerheid, ziektezorg, buitenlandse beleid blijven in federale handen. Zo smeekte onze Chinese ambassadeur geen delegaties meer te sturen omdat men in Beijing helemaal de kluts kwijt is, gezien daar op één jaar tijd een Waalse, Vlaamse, Brusselse én nationale minister van economie op bezoek krijgt met een zakenmissie… en dat voor een land dat kleiner is dan een doorsnee Chinese provincie. Een Chinese vriend rekende uit dat China 10.000 ministers zou tellen, indien zij in dezelfde verhouding hun land zouden indelen. Maar dit geheel terzijde.
Maar waarom is het allemaal zo ingewikkeld gemaakt, zal U denken?
Een volkomen terechte vraag, waarop maar één antwoord op te verzinnen is: de transfers!
Het zal u niet onlogisch voorkomen dat in een land alle gewesten en gemeenschappen, of in Uw geval de Provincies, de bewoners gelijke rechten en plichten hebben als het op, bijvoorbeeld, sociale zekerheid op aankomt. Dat heet solidariteit en daar heeft niemand moeite mee.
Voor België gaat die logica echter niet op. Gezien Wallonië de trein van de vernieuwing heeft gemist en Vlaanderen zich - door hard te werken en innovatief te zijn - bij de Europese top heeft geplaatst, zijn er sociaal maatschappelijk grote verschillen merkbaar. Dat blijkt uit de werkloosheidscijfers die nu reeds jarenlang een piek vertonen in Wallonië ten opzichte van alle andere Europese regio's, namelijk 16,5 %. Opvallend daarbij is dat deze cijfers zo hoog zijn, niettegenstaande 35 % van de bevolking tewerkgesteld is bij de overheid!
Transparantie dankzij de "Denkgroep in De Warande"
Door deze ontwikkelingen, zijn de Vlamingen reeds jaren vragende partij naar meer transparantie omtrent de financiering van één en ander. Zo zijn er, in het kader van "dé solidariteit" jarenlang financiële transfers van het Noorden naar het Zuiden. Daarbij mogen echter geen - kritische - vragen gesteld worden…
Iedereen die hierover vragen durfde te stellen, werd onmiddellijk veroordeeld tot separatist en zoveel mogelijk uitgesloten bij de politieke besluitvorming (de Koning benoemt nog steeds Ministers en wie téveel vragen stelt valt sowieso uit de boot)!.
In 2000 was er even hoop! De nieuwe en jonge Vlaamse Minister President Bart Somers bestelde een studie om meer zicht te krijgen op de ongelijkheden en de financiële transfers tussen de gewesten. De studie kwam er … maar bleef in zijn schuif zitten. Hij durfde/wilde die niet bekend maken … Ambitie, weet je wel…
Ondertussen was er, op initiatief van de Voorzitter van het Vlaams Economisch Verbond, een denkgroep opgericht in hét Vlaams huis te Brussel, nl. De Warande. Bedoeling was om na te denken hoe Vlaanderen meer (economische) slagkracht kon ontwikkelen om een antwoord te bieden aan uitdagingen van morgen…
Ironisch genoeg ligt deze ontmoetingsplek aan het Warandepark dat het Parlement verbindt met het Koninklijk Paleis. In deze buurt vonden trouwens ook de gevechten plaats met de soldaten van Oranje, die later, resulteerden in het ontstaan van België.
Gelet op het feit dat de regering weigerde meer duidelijkheid te verschaffen, besloot de Denkgroep In De Warande de klus te klaren. Men maakte op basis van objectieve analyses een financiële en economische doorlichting van de n.v. België. Het resultaat werd een heus boekwerk dat omgevormd werd tot het Manifest voor een Zelfstandig Vlaanderen.
De reacties op de publicatie bleven niet uit en waren bijzonder heftig. Eén van de ondertekenaars, een directielid bij McKinsey België, moest ontslag nemen omdat één van hun grote (Franstalige) klanten anders dreigde alle contracten op te zeggen… Zelfs Koning Albert wees er in weliswaar verdoken termen, scherp naar in zijn jaarlijkse nieuwjaarstoespraak.
Het boek illustreerde op een eenvoudige en objectieve manier de grote verschillen tussen beide gemeenschappen, niet alleen financieel, maar ook structureel. De grote verschillen in aanpak en dynamiek. Zowel politiek als sociaal. Politiek kiest Vlaanderen hoofdzakelijk rechts, Wallonië links. Vlaanderen pleit voor een beperkte werkloosheidsuitkering, Wallonië voor een permanente. Vlaanderen kiest voor meer zelfbeschikking, Wallonië voor de absolute verzorgingsstaat, … Dat alles onderbouwd met cijfers en feiten… Er was dan ook maar één conclusie mogelijk: de enige weg naar een welvarend Vlaanderen is een zelfstandig Vlaanderen!
De grootste verdienste van Het Manifest is dat er nu minstens objectief cijfermateriaal op tafel ligt dat door niemand (met feiten) aangevochten is. Ze zullen ongetwijfeld belangrijk zijn bij de vorming van de volgende federale regering, gezien de grootste partij in de peilingen (CD&V-N.Va) aangekondigd heeft niet te zullen regeren als er niet meer bevoegdheden naar de deelstaten worden overgeheveld!
En daar ligt uw grote kans, Monseigneur, om de historische vergissing van 176 jaar geleden recht te zetten.
Want de kans is niet gering dat deze gesprekken tot een blokkering zullen leiden en Vlaanderen & Wallonië niet tot overeenstemming zullen komen over het te voeren beleid. Tevens moeten wij in 2008 sowieso aan tafel gaan zitten over het Benelux - verdrag, dat dan afloopt.
Vlaanderen zou dan zijn onafhankelijk kunnen uitroepen en een alliantie aangaan met zijn echt "vader-land" Nederland. Samen hebben we trouwens heel wat troeven. We vormen een grotere taalunie binnen Europa waar wij met onze 21 miljoen burgers een belangrijkere inbreng zullen krijgen in de beslissingen. Daarbij hebben we samen de 3 belangrijkste havens van de Europa (Rotterdam, Antwerpen en Zeebrugge). Politiek zal het centrum rechts Vlaanderen voor meer stabiliteit zorgen in Den Haag.
Daarnaast beschikken we niet alleen over de beste scholen van de wereld maar ook over een snelle en goede medische verzorging. Nederland heeft dan weer een sterk vereenvoudigd en efficiënt ambtenarenapparaat, een goed en snel werkende justitie (Dutroux kreeg pas na 120 maanden zijn proces, de moordenaar van Fortuyn na 18 maand!) maar heeft ook een internationaal goed draaiend netwerk!
Wat doen we met Brussel? En met Filip en Mathilde?
Brussel wordt financieel in stand gehouden door Vlaamse middelen en de aanwezigheid van de Europese instellingen. Laat de keuze aan Brussel zelf: ofwel worden ze een soort stadsstaat (zoals Washington D.C.) en beheerd door de Europese Unie. Of ze sluiten zich aan bij het zelfstandig Vlaanderen of bij het zelfstandig Wallonië. Een ding moet wel duidelijk zijn: wie het binnenhaalt zal ook hier de rekeningen moeten betalen…
En wat met Filip en Mathilde? We weten dat dit een gevoelige snaar zal raken… Daarom willen we een faire deal voorstellen: ze mogen al hun huidige faciliteiten behouden (paleis, kinderjuffrouwen, chauffeurs, etc.) en blijven officieel Prins en Prinses van Saksen Coburg, weliswaar zonder land. We kunnen ze daar misschien een groot bos of een stuk land kopen om over te regeren. We spreken af dat de volgende generaties hun eigen boontjes moeten doppen en het (financiële) feest dan ook afgelopen is, met andere woorden: hun statuut is uitdovend!
En maak u geen zorgen over de Vlamingen: die zullen bijzonder enthousiast zijn omdat ze eindelijk eens een koningin krijgen die hun taal spreekt.
Leve de 17 provinciën!... euh 18 dus!
Rudi De Kerpel.
Lid Denkgroep In De Warande & Orangist!
Het zal u verbazen een brief te krijgen van een Vlaming.
U zal het mij niet kwalijk nemen dat ik u aanspreek volgens de geplogenheden van het Belgische Protocol, want daar zit al een deel verantwoording in van mijn brief. Onze troonopvolger (Prins Filip) dient immers op deze wijze te worden aangesproken. Een Vlaams synoniem is er niet en is er nooit geweest. Dat geeft meteen aan hoe het establishment aankijkt tegenover uw voormalige staatsburgers.
Uw voorvader, Willem II, verliet in 1830 Vlaanderen, waardoor België ontstond. Een volk kon hierdoor decennialang worden (mis)-ge-bruikt. Enkel en alleen om als "muurtje" te fungeren tussen de Nederlanden en Frankrijk, omdat de Engelsen er zo hadden over beslist. Ze moesten hiervoor zelfs een koning gaan halen in Duitsland. Nu ja, in die tijden was het niet anders. Oppositie of weerstand voeren zonder kranten (Nederlandstalige waren er al helemaal niet), t.v. of radio was ook niet zo eenvoudig. De weinige media was hoofdzakelijk in handen van het Franstalig establishment. En je kan niet iedere dag, bij manier van spreken, de Opera en de straten van Brussel bezetten of in brand steken.
Het ging ons nochtans niet echt tegen, toen Uw voorvader het roer overnam van Napoleon. Geschiedkundigen bevestigen dat tijdens het bewind van Willem II Vlaanderen een enorme economische opbloei kende en de middenstand er zich goed ontwikkelde. Helaas, na het ontstaan van België verlegde de dynamiek zich naar Wallonië, waar Vlamingen massaal naartoe moesten trekken wilden ze nog iets verdienen.
21e eeuw: einde van de wafelijzerpolitiek?
Door de eeuwen heen en vooral na de tweede wereldoorlog werd duidelijk dat de Vlamingen genoeg kregen van de Franstalige overheersing. Honderd jaar bezetting en vernedering volstonden, en sommigen meenden van de Duitse bezetting gebruik te kunnen maken om de Vervlaamsing te realiseren. Gelukkig werd de bezetter verslagen, maar helaas voor de voorvechters van de Vlaamse zaak werden ze herinnerd aan hun dubbelzinnig bondgenootschap na de oorlog. Vaak terecht, soms ook ten onrechte. Het hypothekeerde hun (terechte) strijd voor meer Vlaamse medezeggenschap gedurende verschillende decennia.
In de jaren '70 en '80 werd het Vlaamse bewustzijn groter alsook de roep om meer zelfstandigheid. Temeer toen er in Vlaanderen een economische dynamiek ontstond, terwijl Wallonië er niet in slaagde zijn industrie (kolen, staal) om te vormen naar een hedendaagse economie. Bijkomend probleem voor deze bedrijven was dat het beheer gebeurde in de Brusselse francofone salons en die hadden enkel interesse in het behoud van de macht. Ze gingen ervan uit dat, zoals vanouds, het "systeem" het wel zou regelen dat hun oude industrieën nog een tijdje zouden floreren.
Vlaanderen barste echter van de activiteiten terwijl Wallonië helemaal stil viel. Het contract tussen beide regio's werd steeds groter en duidelijker. Grootste handicap voor de Vlaamse economie is en was dat er slechts omvormingen mogelijk waren met de goedkeuring van Brussel en het politieke establishment.
Toen ontstond trouwens ook het begrip "wafelijzerpolitiek". Kan u zich voorstellen dat uw regering beslist een brug te leggen in Eindhoven omdat Rotterdam, vanwege de expansie van zijn haven, een sluis wil bouwen? Wel dat gebeurt, tot op heden, nog steeds in België. Zo kreeg Charleroi een zeevaartlift ter waarde van 650 miljoen euro (!) om dagelijks 1 schip mee te verplaatsen, enkel en alleen omdat Zeebrugge extra wegenfaciliteiten nodig had om zijn groei te sturen. Of zo werd in Luik een TGV station gebouwd van 250 miljoen euro omdat Antwerpen zijn station wilde moderniseren… Of zo werd een fusie tussen KLM en Sabena verhinderd door het Koninklijk Paleis omdat het bedrijf Vlaams zou worden (het ging 10 jaar later failliet!).
Meer door minder…
U zal begrijpen dat de jarenlange onderdrukking stilaan tot voldoende zelfvertrouwen ging leiden om de wens hard te maken tot meer zelfstandigheid… En zo geschiede. Ingezet door de "Egmont-akkoorden" (vernoemd naar het kasteel waar het akkoord werd geregeld) onder Eerste Minister Wilfried Martens ontstonden de Gemeenschappen en kreeg Vlaanderen, regering na regering, meer bevoegdheden. De prijs die ervoor betaald moest worden was ontzettend groot, niet alleen financieel maar ook bestuurskundig, met als gevolg: vandaag zitten we met een versnipperd land met o.a. 6 regeringen met evenveel parlementen, een eerste minister, 4 minister-presidenten, 100 ministers en staatssecretarissen, 9 provincies, 365 burgemeesters, 10.000 wethouders, … en 250 miljard euro staatsschuld! Samengevat: een structuur waar een kat haar jongen niet meer in terugvindt.
Dankzij deze regionalisering kreeg Vlaanderen wel een hele reeks (deel)bevoegdheden zoals onderwijs, economie, mobiliteit, financiën, cultuur,… maar de grote budgetten als sociale zekerheid, ziektezorg, buitenlandse beleid blijven in federale handen. Zo smeekte onze Chinese ambassadeur geen delegaties meer te sturen omdat men in Beijing helemaal de kluts kwijt is, gezien daar op één jaar tijd een Waalse, Vlaamse, Brusselse én nationale minister van economie op bezoek krijgt met een zakenmissie… en dat voor een land dat kleiner is dan een doorsnee Chinese provincie. Een Chinese vriend rekende uit dat China 10.000 ministers zou tellen, indien zij in dezelfde verhouding hun land zouden indelen. Maar dit geheel terzijde.
Maar waarom is het allemaal zo ingewikkeld gemaakt, zal U denken?
Een volkomen terechte vraag, waarop maar één antwoord op te verzinnen is: de transfers!
Het zal u niet onlogisch voorkomen dat in een land alle gewesten en gemeenschappen, of in Uw geval de Provincies, de bewoners gelijke rechten en plichten hebben als het op, bijvoorbeeld, sociale zekerheid op aankomt. Dat heet solidariteit en daar heeft niemand moeite mee.
Voor België gaat die logica echter niet op. Gezien Wallonië de trein van de vernieuwing heeft gemist en Vlaanderen zich - door hard te werken en innovatief te zijn - bij de Europese top heeft geplaatst, zijn er sociaal maatschappelijk grote verschillen merkbaar. Dat blijkt uit de werkloosheidscijfers die nu reeds jarenlang een piek vertonen in Wallonië ten opzichte van alle andere Europese regio's, namelijk 16,5 %. Opvallend daarbij is dat deze cijfers zo hoog zijn, niettegenstaande 35 % van de bevolking tewerkgesteld is bij de overheid!
Transparantie dankzij de "Denkgroep in De Warande"
Door deze ontwikkelingen, zijn de Vlamingen reeds jaren vragende partij naar meer transparantie omtrent de financiering van één en ander. Zo zijn er, in het kader van "dé solidariteit" jarenlang financiële transfers van het Noorden naar het Zuiden. Daarbij mogen echter geen - kritische - vragen gesteld worden…
Iedereen die hierover vragen durfde te stellen, werd onmiddellijk veroordeeld tot separatist en zoveel mogelijk uitgesloten bij de politieke besluitvorming (de Koning benoemt nog steeds Ministers en wie téveel vragen stelt valt sowieso uit de boot)!.
In 2000 was er even hoop! De nieuwe en jonge Vlaamse Minister President Bart Somers bestelde een studie om meer zicht te krijgen op de ongelijkheden en de financiële transfers tussen de gewesten. De studie kwam er … maar bleef in zijn schuif zitten. Hij durfde/wilde die niet bekend maken … Ambitie, weet je wel…
Ondertussen was er, op initiatief van de Voorzitter van het Vlaams Economisch Verbond, een denkgroep opgericht in hét Vlaams huis te Brussel, nl. De Warande. Bedoeling was om na te denken hoe Vlaanderen meer (economische) slagkracht kon ontwikkelen om een antwoord te bieden aan uitdagingen van morgen…
Ironisch genoeg ligt deze ontmoetingsplek aan het Warandepark dat het Parlement verbindt met het Koninklijk Paleis. In deze buurt vonden trouwens ook de gevechten plaats met de soldaten van Oranje, die later, resulteerden in het ontstaan van België.
Gelet op het feit dat de regering weigerde meer duidelijkheid te verschaffen, besloot de Denkgroep In De Warande de klus te klaren. Men maakte op basis van objectieve analyses een financiële en economische doorlichting van de n.v. België. Het resultaat werd een heus boekwerk dat omgevormd werd tot het Manifest voor een Zelfstandig Vlaanderen.
De reacties op de publicatie bleven niet uit en waren bijzonder heftig. Eén van de ondertekenaars, een directielid bij McKinsey België, moest ontslag nemen omdat één van hun grote (Franstalige) klanten anders dreigde alle contracten op te zeggen… Zelfs Koning Albert wees er in weliswaar verdoken termen, scherp naar in zijn jaarlijkse nieuwjaarstoespraak.
Het boek illustreerde op een eenvoudige en objectieve manier de grote verschillen tussen beide gemeenschappen, niet alleen financieel, maar ook structureel. De grote verschillen in aanpak en dynamiek. Zowel politiek als sociaal. Politiek kiest Vlaanderen hoofdzakelijk rechts, Wallonië links. Vlaanderen pleit voor een beperkte werkloosheidsuitkering, Wallonië voor een permanente. Vlaanderen kiest voor meer zelfbeschikking, Wallonië voor de absolute verzorgingsstaat, … Dat alles onderbouwd met cijfers en feiten… Er was dan ook maar één conclusie mogelijk: de enige weg naar een welvarend Vlaanderen is een zelfstandig Vlaanderen!
De grootste verdienste van Het Manifest is dat er nu minstens objectief cijfermateriaal op tafel ligt dat door niemand (met feiten) aangevochten is. Ze zullen ongetwijfeld belangrijk zijn bij de vorming van de volgende federale regering, gezien de grootste partij in de peilingen (CD&V-N.Va) aangekondigd heeft niet te zullen regeren als er niet meer bevoegdheden naar de deelstaten worden overgeheveld!
En daar ligt uw grote kans, Monseigneur, om de historische vergissing van 176 jaar geleden recht te zetten.
Want de kans is niet gering dat deze gesprekken tot een blokkering zullen leiden en Vlaanderen & Wallonië niet tot overeenstemming zullen komen over het te voeren beleid. Tevens moeten wij in 2008 sowieso aan tafel gaan zitten over het Benelux - verdrag, dat dan afloopt.
Vlaanderen zou dan zijn onafhankelijk kunnen uitroepen en een alliantie aangaan met zijn echt "vader-land" Nederland. Samen hebben we trouwens heel wat troeven. We vormen een grotere taalunie binnen Europa waar wij met onze 21 miljoen burgers een belangrijkere inbreng zullen krijgen in de beslissingen. Daarbij hebben we samen de 3 belangrijkste havens van de Europa (Rotterdam, Antwerpen en Zeebrugge). Politiek zal het centrum rechts Vlaanderen voor meer stabiliteit zorgen in Den Haag.
Daarnaast beschikken we niet alleen over de beste scholen van de wereld maar ook over een snelle en goede medische verzorging. Nederland heeft dan weer een sterk vereenvoudigd en efficiënt ambtenarenapparaat, een goed en snel werkende justitie (Dutroux kreeg pas na 120 maanden zijn proces, de moordenaar van Fortuyn na 18 maand!) maar heeft ook een internationaal goed draaiend netwerk!
Wat doen we met Brussel? En met Filip en Mathilde?
Brussel wordt financieel in stand gehouden door Vlaamse middelen en de aanwezigheid van de Europese instellingen. Laat de keuze aan Brussel zelf: ofwel worden ze een soort stadsstaat (zoals Washington D.C.) en beheerd door de Europese Unie. Of ze sluiten zich aan bij het zelfstandig Vlaanderen of bij het zelfstandig Wallonië. Een ding moet wel duidelijk zijn: wie het binnenhaalt zal ook hier de rekeningen moeten betalen…
En wat met Filip en Mathilde? We weten dat dit een gevoelige snaar zal raken… Daarom willen we een faire deal voorstellen: ze mogen al hun huidige faciliteiten behouden (paleis, kinderjuffrouwen, chauffeurs, etc.) en blijven officieel Prins en Prinses van Saksen Coburg, weliswaar zonder land. We kunnen ze daar misschien een groot bos of een stuk land kopen om over te regeren. We spreken af dat de volgende generaties hun eigen boontjes moeten doppen en het (financiële) feest dan ook afgelopen is, met andere woorden: hun statuut is uitdovend!
En maak u geen zorgen over de Vlamingen: die zullen bijzonder enthousiast zijn omdat ze eindelijk eens een koningin krijgen die hun taal spreekt.
Leve de 17 provinciën!... euh 18 dus!
Rudi De Kerpel.
Lid Denkgroep In De Warande & Orangist!
.jpg)
