Opiniestukken

Naar aanleiding van de tragische gebeurtenissen in Antwerpen de afgelopen weken worden we opnieuw bijna gestalkt met opiniestukken en statements van de multiculturele moraalridders die zich inspannen om de spanningen van de huidige samenleving in de schoenen te schuiven van zij die het ondergaan, toekijken of slachtoffer van worden.

Zo ook is andermaal de teneur van het opiniestuk van Erwin Verdoolaege & Mohamed Bouziani die stellen dat "de uitsluiting en marginalisering van een deel van de (jonge) allochtone gemeenschap in een vicieuze cirkel van de criminaliteit worden geduwd".

Ik raad beide heren het boek "Leven aan de onderkant" van Theodore Dalrymple te lezen waarin hij genadeloos en onderbouwd brandhout maakt van de mythe dat armoede en achterstand automatisch tot crimineel gedrag moeten leiden.

Het is natuurlijk gemakkelijk te stellen dat 55 % van de allochtonen van Marokkaanse origine en 59 % van de Turkse in armoede leeft. Vraag is natuurlijk: over welke allochtonen gaat het? Zij die massaal emigreren in het kader van gezinshereniging en die taal noch cultuur (er)kennen en zich op die manier automatisch in de marge van de samenleving plaatsen? En hoe was de situatie van waaruit ze voortkomen? Konden ze in hun betrokken landen aanspraak maken op dezelfde sociale voorzieningen als ze hier genieten zoals een "leefloon" en een sociale zekerheid?

En wat is armoede? Ik onderken dat 800 euro per maand niet royaal is, maar als je dit onvoorwaardelijk ontvangt zijn er toch wel wat broden mee te kopen… het wordt natuurlijk een stuk moeilijker als men oordeelt dat gsm, plasma-tv, auto, … de elementen zijn om "gelukkig" te leven… Maar laat ons bij de feiten blijven…

Maar de auteurs gaan in essentie aan de kern van het probleem voorbij, nl. die van de eigen verantwoordelijkheid. En dat doen ze om alzo zelf bevestigd te worden in hun rol bij de elite (linkse) intellectuelen te horen, die graag blijven beweren dat het vooral de anderen zijn die de oorzaak zijn van de problemen en niet het individu zelf. Deze elite kiest voor het korte-termijn belang (zoveel mogelijk allochtone stemmen ronselen?) maar vergeet daarbij welke onvoorstelbare ravage ze aanrichten in de levens van deze mensen.

Het meest kwalijke is dat men de illusie creëert dat mensen niet in staat zijn hun lot in eigen hand te nemen. Dat komt omdat men het gedrag van mensen probeert te verklaren uit omstandigheden buiten hun wil, de menselijke vrijheid en verantwoordelijkheid compleet genegeerd.

Mensen plegen geen misdaden omdat ze daarvoor kiezen, maar omdat ze het slachtoffer zijn van een onrechtvaardige maatschappij.

Theodore Dalrymple toont vanuit zijn praktijkervaring dat criminelen dergelijke argumenten gaan gebruiken in hun verdediging. Zij zijn niet de schuldige "dat het mes er letterlijk in ging", maar de samenleving die hen geen kansen biedt… Tevens stelt hij vast dat het beeld die criminelen schetsen van de oorzaken, vaak overeenstemt met het portret dat progressieven vaak ophangen rond deze problematiek.

Tevens ontkracht hij de stelling dat criminaliteit voorkomt uit armoede. Dit is een dwaling die berust op het verwarren van een statisch met een oorzakelijk verband. De afgelopen vijftig jaar (met o.a. de sociale zekerheid) is de armoede in absolute termen nog nooit zo sterk afgenomen terwijl de criminaliteit sterk is toegenomen. 10 jaar geleden was er geen sprake om beschermingsschotten te plaatsen in bussen van de Lijn, zoiets zag je enkel in Amerikaanse films… Vandaag is het noodzakelijk wil een buschauffeur een minimale veiligheid genieten in het uitoefenen van zijn werk. Zijn die buschauffeurs dan zo veranderd?

Maar wat zijn dan wel de oorzaken? "Hebzucht, luiheid en sensatiezucht" oppert Dalrymple en daarmee komt hij bij de kern van het probleem.

Fatima Bali concludeerde recent in een proefschrift dat Marokkaanse jongeren het "slachtoffer" zijn van hun ouders die er een andere cultuur op nahouden, onze samenleving niet begrijpen en daardoor hun kinderen overlaten aan de straat.

Zal best zijn dat het niet makkelijk is, leven in een ander land, maar moeten wij daarom onze maatschappelijke en ethische verworvenheden opofferen? Hebben ze daar niet zelf voor gekozen? Moeten wij daarom accepteren dat kinderen niet naar school worden gestuurd? Moeten wij daarom accepteren dat het probleem ten lange leste wordt opgelost door voor de "probleemjongeren" een bruid te importeren om de jongeren "op het rechte pad" te krijgen? dixit Bali in De Morgen.

Auteurs van het artikel verwijzen ook naar Canada. Men vergeet daarbij te vermelden dat Canada zeer strenge regels heeft betreffende immigratie waardoor inderdaad veel problemen voorkomen worden. Zo krijgt men slechts een vergunning als men kan aantonen dat men werk heeft. Het is inderdaad een uitgekiend langetermijnbeleid dat als voorbeeld kan gelden.

Landen waar integratie wel werkt/lukt (zoals Canada maar ook Zweden, Denemarken, Ierland) hebben allemaal één ding gemeen: duidelijkheid naar betrokkenen toe en vertrekken vanuit kansen die men biedt en niet vanuit zelfmedelijden en opportunisme!

Ook worden keer op keer ondernemers afgeschilderd als racisten die weigeren allochtonen in dienst te nemen.
Om te beginnen vergeet men daarbij dat het aanbod zeer ruim is en dat er naast allochtone werklozen ook zo'n 500.000 autochtonen het moeilijk hebben een vaste job te vinden. Sommigen van hen solliciteren ook maanden en jaren om een gepaste job te vinden… Ik kan niet leven met de gedachte dat werkgevers bewust discrimineren, omdat iedere ondernemer weet hoe moeilijk het is competente mensen te vinden. En als men hem vindt, zal men hem zeker geen kansen bieden omwille van het kleurtje op zijn huid…

Maar ook valt het opnieuw op dat men zich amper de vraag stelt hoe het komt dat het vooral Marokkaanse jongens zijn die geen werk vinden in tegenstelling tot bv. de Turkse allochtonen… Hoe het komt dat Marokkaanse vrouwen wel een job vinden in tegenstelling tot hun mannelijke collega's… De redenen zijn hiervoor nochtans gekend, doch die verzwijgt men angstvalling… waardoor de mythe in stand kan blijven.

Deze en andere mentaliteits- en samenlevingsproblemen zullen enkel en alleen maar opgelost geraken als er duidelijkheid wordt gecreëerd rond de algemeen geldende normen en waarden van de Westerse samenleving.

Wil men deze verloren geachte generatie redden dan is er maar een oplossing: duidelijkheid! Stellen dat er geen concessies gedaan zullen/kunnen worden als het gaat over maatschappelijke ethische verworvenheden. Samen met een doorgedreven politieke besluitvorming die de scheefgegroeide situatie rechttrekt door middel van globale aanpak i.p.v. versnipperde initiatieven.

Oplossingen zijn ondertussen gekend: consequenties koppelen aan uitbetaling kinderbijslag voor kinderen die afwezig blijven op school, strenger optreden tegen kleinere criminaliteit, verplichting om te kunnen voorzien in levensonderhoud van partner die men laat overkomen, het verhogen van de leeftijdgrens voor importbruiden (21 jaar), stopzetten van gezinshereniging (het importeren van armoede, dixit Mieke Vogels), bij zware of herhaalde criminele feiten er niet voor terugdeinzen alle misdadigers met een dubbele nationaliteit onmiddellijk laten terugkeren naar hun land van oorsprong, onmiddellijke stopzetting van de vrije immigratie (eerst even de problemen oplossen en dan zien we wel weer), enz. Krachtdadige en logische maatregelen, … je hebt er natuurlijk (politieke) moed voor nodig.

Allochtonen moeten bevrijd worden van het idee dat ze slachtoffer zijn. We moeten ze aanmoedigen hun eigen verantwoordelijkheid op te nemen. We moeten hen aantonen dat het leven voor een simpele autochtone Vlaming ook niet alle dagen van een leien dakje loopt.

Veel Vlamingen bewijzen dagelijks het tegendeel van wat auteurs beweren. Zelf van gewone komaf heb ik geleerd dat ge in uw leven wordt wat ge wilt worden. Met mij vele honderdduizenden anderen. Als je de afkomst nagaat van vele topmanagers, dokters, professoren zal je vaststellen dat velen onder hen van eenvoudige afkom zijn: vader of moeder werkten vaak aan de band of in één of ander naaisalon. Ook zij moesten destijds opboksen tegen een (Franstalige) elite of establishment. En toen was er amper sprake van kindergeld of sociale zekerheden…

Laat ons dus ophouden met de hete aardappel door te schuiven naar de volgende generatie en ieder, op zijn niveau, aan te moedigen zijn eigen verantwoordelijkheid te nemen. Het vraagt moed en doorzettingsvermogen, maar de resultaten in andere landen tonen aan dat het werkt… waar wachten we dan nog op?

Rudi De Kerpel.
Ondernemer.

Dankzij ons lidmaatschap bij VOKA ontvingen we recent allemaal het boekwerkje "administratieve vereenvoudiging - prioriteiten uit de bedrijfspraktijk". Interessante lectuur en Staatssecretaris Q weet alvast wat doen de komende dagen…

Wat het boekje vooral interessant maakt, is het feit dat het hoofdzakelijk zijn invulling kreeg door mensen uit de praktijk. Daarom richt ik bij deze een oproep om hetzelfde te doen rond het thema "tewerkstelling". Daar zijn namelijk nogal wat hiaten en precedenten die toch wel enige aanpak en/of aanpassing vereisen. Een getuigenis van eigen ervaringen.

Vele studenten willen steeds vaker wat bijverdienen om hun telefoon, bromfiets of uitstapjes te bekostigen. Een goede zaak want ze leren er onder gezag te werken en dit binnen een bepaalde structuur. Maar wist je dat een student die in de maand juli werkt, automatisch ook recht heeft op de feestdagen van de maand augustus (ook al is hij dan niet meer in dienst ??) !

En wat met het educatief verlof : het is uiteraard zinvol dat medewerkers, in deze snel veranderende wereld, op regelmatige tijdstippen kunnen bijscholen. Maar vindt u het logisch dat een werknemer in de bouwsector een cursus naaien & breien kan volgen waarbij de werkgever verplicht wordt deze medewerker x aantal weken educatief verlof te geven en daarbij deze afwezigheid ook nog te betalen ?! Bijkomstig doch niet onbelangrijk detail: de werknemer is beschermd van het ogenblik dat hij melding maakt van zijn inschrijving in één of ander lesinstituut!

Als je ontslagen wordt, heb je recht op 2 halve dagen per week sollicitatieverlof wat op zich aanvaardbaar lijkt ; solliciteren gebeurt nu eenmaal tijdens de diensturen. Maar hoe verklaart men het feit dat iemand die zelf zijn ontslag geeft, ook recht heeft op die 2 halve dagen? In vele gevallen gaat die toch weg omdat hij reeds ander werk heeft gevonden? Wel, men gaat ervan uit dat die iemand, los van het contract dat hij reeds heeft, mogelijks nog naar een andere betrekking kan zoeken en daarom heeft hij die dagen dan nodig… Begrijp jij het nog?

Het is duidelijk dat dergelijke maatregelen tot aanzienlijke meerkost kunnen leiden. Dit zijn excessen die destijds aan de vakbonden werden toegeven om de sociale vrede af te kopen. Maar de gouden tijden zijn voorbij en de noodzaak tot redelijkheid, langs beide zijden, is wenselijk willen we hier nog wat welvaart behouden.

En tot slot: mocht u eveneens een dergelijke, bijna Kafkaiaanse ervaring hebben: mail ze mij door! Ik ga ze bundelen en aan de VOKA-directie bezorgen! Je weet maar nooit…

Rudi De Kerpel

Afgelopen weken zag ik op borden langs de autostrade de slogan "100 % logisch" met daarbij een verwijzing naar de nieuwe verkeerswet die sedert april van toepassing is. Zo geven de borden de boodschap : "duurder per km/u te snel" en "hoe gevaarlijker hoe duurder".

Daarmee bevestigt men nogmaals dat België of moeten we zeggen Vlaanderen, ongetwijfeld koploper is wat verkeersveiligheid betreft. Sedert Steve Stevaert Vlaams Minister van verkeer is geweest, kennen we een onophoudelijk opbod van verkeersregels en reglementen.

Dat resulteert in de gekste dingen. Dankzij Dehaene mag de "zwakke weggebruiker" sedert enige jaren ongestoord met 3 naast elkaar gaan rijden op de openbare weg, rond scholen rijzen de verkeersborden als paddestoelen uit de grond waarbij eigenlijk niemand nog weet wat waar mag; om maar niet te spreken van de cameragekte die vooral Vlaanderen treft. Gelukkig voor de autogebruiker werkt 2/3 ervan niet omdat men er maar niet in slaagt de toestellen geijkt te krijgen. Helaas voor de vele miljoenen belastingsgeld die ze gekost hebben, maar geen nood, daar is nog altijd "uw vriend" de politie die zich op de meest creatieve manier weet op te stellen zodat er meer geflitst wordt op één uur dan op de catwalk van een modeshow.

Van de nieuwe verkeerswet weten we ondertussen dat bellen achter het stuur zeer gevaarlijk is en dus werd de boete verdubbeld. En wie te snel rijdt, betaalt evenredig de te vele kilometers op de teller. Maar wat blijkbaar helemaal ontsnapt aan de aandacht van onze bezorgde overheid is rijden onder invloed. Ik maakte mij deze bedenking toen ik vorige week stopte in mijn vertrouwd tankstation om mijn yoghurt uit het frigovak te halen want wat bleek… deze werd weggehaald.

Enige uitleg aan de vriendelijke kassierster leerde mij dat men de koeltogen had herschikt om voldoende gekoelde dagvoorraad te hebben van een aantal producten. Resultaat: 1/3 van de frigo's zag gewoon knalrood van de blikjes Jupiler. Een snelle rekensom leerde mij dat er meer dan 1000 blikjes bier - per dag - op een eigenaar wachten. En wie daar soms eens stopt weet dat ze vlot per 4 en 8 verkocht worden, ja, er zijn zelfs heuse promoties voor grote hoeveelheden;

En als ik zie wie deze biertjes koopt, heb ik niet de indruk dat die meegenomen worden om thuis een feestje te bouwen maar wel om lekker onderweg een pilsje te proeven Als je weet dat er zo'n 8 stopplaatsen zijn tussen Brussel en de kust en ervan uitgaande dat 1 op 2 zelf chauffeur is, wil dat zeggen dat er minimaal 4.000 chauffeurs zijn die met minstens 0,5 promille alcohol in hun bloed rondrijden.

Toch vreemd dat een overheid die zo bezorgd is over de veiligheid van haar burgers dat zomaar toelaat of zou dat de deal geweest zijn die Freya heeft afgesloten om haar oliefactuur terug te betalen?

Rudi De Kerpel.

Iedere bedrijfsleider weet dat wanneer het even moeilijk gaat of er zich een onverwachte crisis aandient men moet focussen op de hoofdlijnen.

Als je de toestand van ons land bekijkt vanuit ondernemersperspectief kan je terecht stellen dat we eigenlijk virtueel failliet zijn. We hebben nog steeds een gigantische overheidsschuld, begrotingen die kunstmatig in evenwicht worden gehouden, een loodzwaar bestuursniveau en tot slot: geen enkel gemeenschappelijk doel.

Ooit werd ons door een ambitieuze dertiger een "modelstaat" beloofd en dit via allerlei manifesten. Hij herhaalde die belofte zelfs bij zijn eerste regeringsverklaring. Maar wie vandaag werkelijkheid onder ogen ziet, kan niet anders dan plaatsvervangende schaamte krijgen voor onze bewindvoerders.

Het wordt steeds meer duidelijk dat de veelbelovende generatie van de "nieuwe weg" vooral gebouwd is op drijfzand met een totaal gebrek aan inlevingsvermogen van wat enerzijds werkelijk leeft bij de bevolking en anderzijds het gebrek aan kwaliteit van de bestuurslui.

Het één is het gevolg van de politieke familiedynastieën, waar de familienaam belangrijker is dan de inhoudelijke kwaliteit. Het andere omdat deze politici, opgefokt door wat boekjesideologen, hun programma laten samenstellen met suggesties van hun spin-doctors, marktonderzoekers en wat men leest in lezersbrieven. Daardoor zijn de voorstellen die geformuleerd worden niet meer in functie van wat echt moet gebeuren maar om bij de volgende peiling een procentje te stijgen met als enig doel: blijven zitten!

En het gaat blijkbaar van kwaad naar erger.

Als er ooit een trofee wordt uitgereikt voor "strafbare domheid" dan wordt het drummen op het podium. Je kan jezelf toch geen "leider" noemen als je voorstellen lanceert om bijvoorbeeld de huurprijzen te blokkeren of te verwachten dat bouwgronden plots 60 % goedkoper worden… Of als je binnen een gezondheidsbeleid als een Taliban-leider de oorlog voert tegen het roken maar je voorzitter laconiek pleit voor het legitimeren van cannabis gebruik bij jongeren! Of een premie geven als werklozen willen solliciteren?!

Kan je nog van een rechtstaat spreken als gerechtszaken 15 jaar duren voor ze hun beslag krijgen? Of als je als Minister van Justitie vindt dat wie tankt zonder te betalen niet vervolgd moet worden? Of dat je als overheid zonder enige schroom toegeeft dat je niet langer de belastingsaangiftes kan controleren?

Zullen we dan toch voorzichtig hopen dat er in 2007 verandering komt?

Rudi De Kerpel.

Of 32 miljard oude Belgische franken kost het nieuwste speeltje van PS-minister Flahaut. Het gaat om de aankoop van pantservoertuigen die uitgerust moeten worden met kanonnen. Voertuigen en kanonnen voor een land dat bij het minste conflict in de wereld hoogdravende pacifistische slogans de wereld instuurt.Een land met als enige in de wereld een genocide-wet tegen oorlogsmisdadigers.

Het toont andermaal hoe dubbelzinnig deze regering omsprint met het geld van de burger. Die burger die straks dagelijks de staatskas spijst als hij gaat tanken, sigaretten koopt, iets te snel rijd (in Vlaanderen toch. De ondernemer die steeds maar te horen krijgt dat er geen geld is voor lastenverlaging op arbeid. Waar zijn de vakbonden trouwens in deze discussie? Met 800 mio euro kan je de begroting van de sociale zekerheid flink verlichten

Het is ontgoochelend te zien dat onze Vlaamse bewindsvoerder iedere keer opnieuw bezwijken voor de chantage van de PS om toch maar aan de macht te blijven. Men bevestigt er andermaal de machteloosheid mee van een aantal instellingen als de Inspectie voor Financiën die vorig jaar verschillende keren negatief advies gaven over deze investeringen. Er stond te lezen dat het meer een middel is om bepaalde ondernemingen in Wallonie werk te verschaffen dan dat het een efficiete en verantwoorde investering gaat. Geen enkele Navo-bondgenoot kiest voor dergelijke modellen. Met andere woorden: een nieuwe transfer van Vlaanderen naar Wallonië?

Hoelang gaan Vlaamse ondernemers de permanente verbranding van staatsmiddelen blijven verdragen? De slimste en/of zij die het technisch aankunnen pakken hun valiezen. De dramatisch dalende cijfers van de industriële activiteiten van het afgelopen jaar spreken blijkbaar nog niet voldoende?

Wat moet er in dit land eigenlijk gebeuren om de nodige veranderingen teweeg te brengen? Brengen de volgende (gemeenteraads)verkiezingen duidelijkheid over de richting?

Rudi De Kerpel.
Lid Denkgroep in De Warande
& Ondernemer.

Je kan toch geen beter moment bedenken om een Manifest voor een Zelfstandig Vlaanderen uit te brengen, nu België zijn 175e verjaardag viert.

Het boek is het resultaat van de denkgroep In de Warande, waar uw dienaar lid van is, en als doel heeft op een zakelijke, nuchtere manier de constructie België door te lichten en vooral: na te gaan wie de rekeningen betaald.

Het boek wil bevestigen aan iedereen die dit intuïtief aanvoelt dat Vlaanderen veel meer kansen en welvaart zou kennen mocht het loskomen van zijn huidige structuur en dit aan de hand van feiten en cijfers en niet met sentiment en slogans.

Je moet stekeblind zijn om niet vast te stellen dat de tegenstellingen groeien tussen de twee gemeenschappen. Het zou dan ook voor beide regios beter zijn mochten ze elkaar loslaten en hun eigen koers varen. En het resultaat zou kunnen zijn dat Wallonië veel sneller uit het dal kruipt dan gedacht wordt. Slowakije is daar een mooi voorbeeld van.

Vlaanderen transfereert meer dan 10 miljard naar Wallonië: 4 miljard aan rentelasten, 3,7 miljard in de Sociale Zekerheid, 1,5 miljard via het federaal budget en 1,5 miljard via de financiering van de gewesten. Deze transfers verhogen de loonkosten in Vlaanderen, want de Belgische economische context is bepaald niet goed. België heeft nog steeds de op twee na grootste staatsschuld van Europa, gecombineerd met de op twee na hoogste belastingsdruk. Daarbij komt dat het Belgische pensioenstelsel het zwakste isvan Europa.

Als gemeenschappen niet aangesproken kunnen/zullen worden op een stuk eigen verantwoordelijkheid zal nooit de noodzakelijke dynamiek ontstaan om het heft in eigen handen te nemen. Deze solidariteit is al decennialang aan de gang en lijkt nogal éénzijdigte worden geïnterpreteerd. Want steeds meer wordt duidelijk dat de transfers (en dan spreken we nog niet van de Europese structuursubsidies) in Wallonië niet de verwachte dynamiek opleveren die verwacht zou kunnen worden. Het zakt steeds dieper in schandalen, cliëntilisme, slecht bestuur met als gevolg een gebrek aan inzet & visie.

Het is een beetje vergelijkbaar met ontwikkelingshulp: zolang je geld blijft sturen denkt men niet na en begint men niet met het aanplanten van eigen teelten... Pas als men verplicht wordt zijn eigen boontjes te doppen, groeit het initiatief en volgt hetzelfvertrouwen en de wil om zelfstandig te opereren.

De federalisering brengt geen verbetering voor de regios want de belangrijkste hefbomen om de uitdagingen van de globalisering, de internationale concurrentie en de vergrijzing op te vangen blijven centraal. Het heeft alleen maar nadelen teweeggebracht: de complexe staatsstructuur (in Wallonië heeft men 3 minister van onderwijs), Brussel heeft meer dan 1000 lieden die zich burgemeester, schepen, OCMW voorzitter of gemeenteraadslid kunnen noemen en dat voor minder dan 600.000 inwoners... om maar niet te spreken van de torenhoge transfers.  

Maar het Manifest is niet alleen bedoeld om ondernemers en zelfstandigen objectief te informeren maar ook om ze op hun verantwoordelijkheid te wijzen. We hebben niet alleen een economische rol maar ook een sociaal/maatschappelijke. En dat wil zeggen: de waarheid onder ogen (durven) zien!

Willen we welvaart en toekomst bewaren voor onze kinderen en kleinkinderen dan moeten we kleur durven bekennen en de verantwoordelijken (politici) meer publiekelijk confronteren met de verkwisting van zoveel gemeenschapsgeld. En eisen stellen voor een ommekeer.

Alleen op die manier zal Vlaanderen een welvarende regio blijven en Wallonië uit zijn dal kunnen kruipen.

Rudi De Kerpel.



P.S.: het boek is verkrijgbaar in iedere reguliere boekhandel en ook bij de Standaard Boekhandels. Mocht het toch niet lukken een exemplaar te bekomen, dan kan je het bestellen via Azur of via Proxis.

Door het eindeloopbaandebat te beperken tot het brugpensioen en het radicaal afwijzen van hervormingen ervan, bewijst de vakbond andermaal dat ze kiest voor het verleden en niet voor de toekomst met name de jongeren. Erger nog: de noodzakelijke hervormingen voor de instandhouding van de sociale zekerheid worden op de helling gezet.

De onwil bleek reeds deze zomer al, toen werden stakingen aangekondigd, ook al wist men niet wat er ging komen. Een duidelijk bewijs van vooringenomenheid en kortzichtigheid. Het feit dat men toen reeds liet weten geen haast te hebben, maakt duidelijk dat ze amper voeling hebben met de werkelijkheid en de nood tot verandering.

Vakbonden blijven een houding aannemen, al leven we in een economische hoogconjunctuur, en schuwen leugens en bedrog niet. Daarbij maakt met gretig gebruik van superwinsten van bijvoorbeeld banken om aan te tonen hoe goed het wel gaat. Men vertelt er niet bij dat de industrie en KMOs amper geld verdienen en één na één overwegen hun productie buiten België te leggen ; als ze het al niet hebben gedaan. Zo leert ons een recente studie dat 60 % van de bedrijfsleiders overweegt hun productie te delocaliseren !

Er moet dringend nagedacht worden over het statuut en de bescherming van vakbonden. Die staan toe dat hun afgevaardigden de bedrijfsleiders zonder enige aarzeling gijzelen van zodra deze maatregelen aankondigen die hen niet zinnen. Een bedrijf dat een stelende werknemer aan de deur zet, wordt met één vingerknip door de vakbond platgelegd. Denkt men werkelijk dat dit de methode die de vertrouwensrelatie met het bedrijfsleven bevorderd?

Vraag daarbij is of hun leden werknemers, zich wel terdege bewust zijn van de uitdagingen waar ondernemers (hun werkgevers) vandaag voorstaan. Deze worden niet alleen geconfronteerd met de dreigende opkomst van Oost-Europese en Chinese producten aan dumpingprijzen, maar ook met het consumentendilemma.

Dat bestaat erin dat Europese werknemers, onder druk van hun vakbonden die steeds op zoek zijn om hun bestaan te verantwoorden, steeds minder willen werken voor hetzelfde geld. Anderzijds is deze werknemer vanaf 17.30 u. een consument die zich naar de supermarkt begeeft en op zoek gaat naar de goedkoopste producten. Producten die o.a. om die reden niet in Europa meer gemaakt kunnen worden, omdat de loonkosten gewoon te hoog zijn. Misschien kan het bewustzijn van deze situatie gestimuleerd worden door werknemers eens te vragen hun haardroger of radio om te keren en te kijken waar hij gemaakt werd...

Vanuit diverse hoeken, van de E.U. tot de Nationale bank, wordt op basis van objectieve criteria reeds jaren aangedrongen op een vermindering van de staatsschuld en het verlagen van de lasten op arbeid.

Daarbij speelt het budget van de sociale zekerheid een cruciale rol. Want hoe chaotischer men dit budget beheert, hoe zwaarder de factuur wordt die vooral doorgeschoven zal worden ... naar de jeugd van morgen. En juist daarover hoor je de vakbonden nooit. Blijkbaar telt die generatie niet voor hen.

De regering is zich reeds langer bewust van de situatie en het siert Freya Van Den Bossche dat ze de moed heeft de bakens te verzetten. Wellicht geïnspireerd door haar dubbel moederschap. Maar des te onverklaarbaarder is de houding van de vakbonden die steeds maar weer kiezen voor het status quo.

Ze hebben ook niet echt belang aan het keren van de situatie, want jaarlijks ontvangen ze 170 mio euro (of 6,8 miljard oude franken!) om de uitkeringen uit te betalen aan werklozen. Misschien moet de regering zich ook daar eens over bezinnen, met de vele ambtenaren op overschot mede door de automatisatie is de vraag of outsourcing van deze diensten nog nodig is.

Het grootste probleem van de vakbonden is niet alleen hun blindheid , maar ook het feit dat ze permanent proberen de definitie van het begrip verworven rechten wijzigen. Waar een werkloosheidsvergoeding en brugpensioen als een overgangsmaatregel gelden, probeert men er nu een recht van te maken zonder voorwaarden of engagementen van degene die ze krijgt. Iedere vorm van controle wordt afgewezen en voorgesteld als een sociale slachtpartij terwijl van iedere werkloze toch verwacht mag worden dat hij actief aan het zoeken gaat. Door het vasthouden aan het brugpensioen op 58-jarige leeftijd creëert men eigenlijk een situatie waarin men de pensioenleeftijd gaat verlagen tot 58 jaar!

Maar het meest trieste van hun houding is dat ze door halsstarrig vast te houden aan het verleden, de toekomst van de jeugd volledig hypothekeren. Want je hoeft geen genie te zijn om te beseffen dat ondernemers stilaan moegestreden geraken en noodgedwongenhun geluk elders zullen gaan zoeken. Men vergeet te vaak dat een bedrijfssluiting niet alleen een drama is voor degene die er werken, maar dat dit ook voor de ondernemer het einde van een droom betekent...

Vraag is eigenlijk wat die achterban écht denkt van de situatie. Het wordt tijd dat werknemers zich gaan bezinnen over welke toekomst ze eigenlijk willen voor hun kinderen. Tijden veranderen nu éénmaal en zijn mede het gevolg van technologische (r)evoluties. De laatste decennia zijn er fundamentele grenzen overschreden met o.a. de opkomst van internet dat een ingrijpende impact heeft op het businessmodel van veel bedrijven. Vraag het maar aan de reisbureaus en boekenwinkels.

Die achterban, die werknemer, ziet dat toch ook en het moet toch stilaan doordringen dat de huidige sinterklaaspolitiek waarvoor vakbonden staan, onhoudbaar is voor de toekomst. Men kan een bedrijf niet bij wet verplichten hier te blijven en nog minder mensen tewerk te stellen.

Daarom moeten werknemers en werkgevers de handen in elkaar slaan, desnoods zonder vakbonden, om samen tot een redelijke oplossing te komen. Zoniet dreigt een catastrofe, niet alleen op economisch vlak, maar vooral de sociaal zwakkeren en de jeugd zullen het eerst getroffen worden. En dat willen we toch niet?

Rudi De Kerpel.
Ondernemer.