You are hereOpiniestukken
Opiniestukken
Familiebedrijf
Politiek begint zo stilaan op een familiebedrijf te lijken. U kent ze beslist: Freya Van den Bossche, Bruno Tobback, Hilde Vautmans, Hilde Claeys, Karen Temmerman, Filip Antheunis, Melchior Wathelet, Charles Michel… allemaal probleemloos en vanaf hun puberteit parlementslid, met dank aan papa of oom… Waar Mark Eyskens nog een uitzondering was lijkt het parlement nu een arbeidsbureau.
Deze evolutie is niet alleen onfair t.o.v. lokale mandatarissen (met ambitie), ze worden reeds achtergesteld omdat ze een verkeerde familienaam hebben. En eerlijk gezegd: op enkele uitzonderingen na is de kwaliteit ver te zoeken. Zo is bij mijn weten het belangrijkste wapenfeit van Bruno Tobback dat hij een vliegtuig heeft gecharterd om 12 ooievaars terug te vliegen naar Italië. Hallo?!
Het is natuurlijk allemaal mede mogelijk geworden met de wijziging van de kieswet en de invoering van de provinciale kieskringen. Het waren niet langer de arrondissementen die de lijsten samenstelden maar de partijvoorzitters. Daarbij ging niet alleen een stuk directe democratie verloren maar het maakt ook de zittende parlementsleden zwakker. Wie durft nog dwars te liggen als je weet dat je de volgende keer kan doorgeschoven worden naar een niet verkiesbare plaats? Slechts weinigen wegen voldoende zwaar om rechtstreeks verkozen te geraken, en het blijft toch wel een goed betaald baantje…
De verandering van de kieswet had maar één doel: de kleine partijen onmogelijk maken zodat men langer aan de macht kan blijven en de parlementsleden afhankelijker maken van de partij. Wat betekent dat men trouwer moet zijn aan de partijstandpunten dan aan de burger.
Het parlement heet officieel het “huis van volksvertegenwoordigers”. En dat moet het weer worden. Er zijn nu teveel advocaten (vandaar al die slechte wetten?) en leraars en te weinig van al de rest. Het parlement zou een brede waaier van alle geledingen van de samenleving moeten zijn. Kandidaten moeten gedragen zijn door een (lokale) gemeenschap of bevolkingsgroepen en niet enkel door syndicaten, ziekenfondsen of landbouworganisaties.
Mandaten zouden beperkt moeten worden in tijd. Maximaal 3 periodes van 4 jaar als parlementslid en 2 periodes van 4 jaar als Minister. Je krijgt dan het voordeel dat je verlost geraakt van figuren als Herman De Croo die menen dat het dak instort als ze stoppen met politiek.
En het heeft zo zijn voordelen: je krijgt regelmatig nieuw bloed met nieuwe visies. Het realiseren van aandachtspunten wordt dan belangrijker dan overleven en zo lang mogelijk op het postje blijven plakken. Je krijgt automatisch meer gedreven en ambitieuzer kandidaten… daar kan de burger alleen maar beter van worden.
Bijkomend voordeel is dat kandidaten sneller zullen opteren voor een langere aanlooptijd omdat ze weten dat het om een beperkt mandaat gaat. Dat betekent ook dat men zich intenser zal bezighouden met de problemen/kansen van de lokale basis, wat een beter inzicht in de maatschappelijke problemen oplevert.
Laat de grote behoeders van de democratie dus maar eens in eigen winkel beginnen… dat is ongetwijfeld de beste waarborg op een goed en gedragen bestuur.
Rudi De Kerpel.
Deze evolutie is niet alleen onfair t.o.v. lokale mandatarissen (met ambitie), ze worden reeds achtergesteld omdat ze een verkeerde familienaam hebben. En eerlijk gezegd: op enkele uitzonderingen na is de kwaliteit ver te zoeken. Zo is bij mijn weten het belangrijkste wapenfeit van Bruno Tobback dat hij een vliegtuig heeft gecharterd om 12 ooievaars terug te vliegen naar Italië. Hallo?!
Het is natuurlijk allemaal mede mogelijk geworden met de wijziging van de kieswet en de invoering van de provinciale kieskringen. Het waren niet langer de arrondissementen die de lijsten samenstelden maar de partijvoorzitters. Daarbij ging niet alleen een stuk directe democratie verloren maar het maakt ook de zittende parlementsleden zwakker. Wie durft nog dwars te liggen als je weet dat je de volgende keer kan doorgeschoven worden naar een niet verkiesbare plaats? Slechts weinigen wegen voldoende zwaar om rechtstreeks verkozen te geraken, en het blijft toch wel een goed betaald baantje…
De verandering van de kieswet had maar één doel: de kleine partijen onmogelijk maken zodat men langer aan de macht kan blijven en de parlementsleden afhankelijker maken van de partij. Wat betekent dat men trouwer moet zijn aan de partijstandpunten dan aan de burger.
Het parlement heet officieel het “huis van volksvertegenwoordigers”. En dat moet het weer worden. Er zijn nu teveel advocaten (vandaar al die slechte wetten?) en leraars en te weinig van al de rest. Het parlement zou een brede waaier van alle geledingen van de samenleving moeten zijn. Kandidaten moeten gedragen zijn door een (lokale) gemeenschap of bevolkingsgroepen en niet enkel door syndicaten, ziekenfondsen of landbouworganisaties.
Mandaten zouden beperkt moeten worden in tijd. Maximaal 3 periodes van 4 jaar als parlementslid en 2 periodes van 4 jaar als Minister. Je krijgt dan het voordeel dat je verlost geraakt van figuren als Herman De Croo die menen dat het dak instort als ze stoppen met politiek.
En het heeft zo zijn voordelen: je krijgt regelmatig nieuw bloed met nieuwe visies. Het realiseren van aandachtspunten wordt dan belangrijker dan overleven en zo lang mogelijk op het postje blijven plakken. Je krijgt automatisch meer gedreven en ambitieuzer kandidaten… daar kan de burger alleen maar beter van worden.
Bijkomend voordeel is dat kandidaten sneller zullen opteren voor een langere aanlooptijd omdat ze weten dat het om een beperkt mandaat gaat. Dat betekent ook dat men zich intenser zal bezighouden met de problemen/kansen van de lokale basis, wat een beter inzicht in de maatschappelijke problemen oplevert.
Laat de grote behoeders van de democratie dus maar eens in eigen winkel beginnen… dat is ongetwijfeld de beste waarborg op een goed en gedragen bestuur.
Rudi De Kerpel.
Zeepbel
Het vertrek van Steve Stevaert doet mij terugdenken aan de internet-hype eind jaren '90. Ook toen ontpopte zich een generatie wonderboys uit de rangen van de 'big five' consultantbureaus die de zakenwereld eens op zijn kop ging zetten.
Het waren vooral degene die zelf nooit achter het stuur hadden gezeten maar wel beladen met master-degrees die de meest dwaze plannen ontwikkelden en er zelfs in slaagden om gevestigde beleggers te overtuigen. Het resultaat is ondertussen gekend: meer dan 1.000 miljard dollar kapitaalvernietiging. Ondertussen is het back to basics en overleefden enkel die concepten die gebaseerd waren op werkelijke noden of kansen. En ook daar vluchten de grote 'verlichters'met enkele miljoenen verloren beursgeld naar onbekende oorden.
Het is niet alleen Stevaert die voor de (politieke) noorderzon kiest, eerder al ging Luc Van Den Bossche hem voor en ook onze premier wou de sprong maken naar een goedbetaald Europees mandaat.
Kan u ze zich nog herinneren? De Derde Weg van Verhofstadt, De Vierde Golf van Blair, Socialisme is Gratis van Stevaert. Hoever staat men eigenlijk met al deze aangekondigde plannen van verandering en vernieuwing. Kritische analyses van de pers kan je daarbij niet verwachten, gezien de meeste van deze geschriften wel door een of andere bevriende (hoofd)redacteur bij elkaar zijn geschreven.
Dat Stevaert nu vertrekt mag niet verbazen. Hij weet als cafébaas beter dan wie ook dat de voorgestelde recepten niet deugen. En zelfs in een café kan je wel eens een rondje van de baas geven maar finaal moet er wel geld in de kas komen, er moet gewerkt worden.
De tijd van de ontnuchtering zal zich dan ook snel aandienen. De eerste signalen zijn er reeds met het stilvallen van de economische groei. Ongetwijfeld gevolgd door een explosie van de werkloosheid.
Los van de dramatische vooruitzichten blijft deze generatie volhouden dat er niet echt problemen zijn. Het meest ergerlijke daarbij is dat ze enorm veel tijd en kansen heeft laten liggen om de noodzakelijke reserves aan te leggen voor slechtere tijden.
De generatie Verhofstadt/Stevaert had de mogelijkheid om geschiedenis te schrijven. De besparingen waren ingezet door Dehaene en ze kregen de kans om in tijden van economische welvaart de noodzakelijke bestuurlijke vernieuwing aan te brengen, te snoeien in het overheidsapparaat, de Walen aan te spreken op hun eigen verantwoordelijkheid, noodzakelijke saneringen door te voeren in de uitgaven van de sociale zekerheid. Helaas, de persoonlijke ambities wogen zwaarder dan het geweten en het aangekondigde engagement.
Daarom wordt het hoog tijd dat een nieuwe beweging zich aandient van verantwoordelijke burgers om een zwenk naar extreem-rechts te voorkomen. Je zou het 'verstandig rechts' kunnen noemen. Het uitgesproken succes van Fortuyn en Sarkozy in zowel in Nederland als Frankrijk bevestigen de schreeuw naar echt bestuur met respect voor de eigen culturele en morele verworvenheden.
Het is niet de volksmens die verzuurd is, maar de politiek correct denkende intellectueel. Als de bevolking een signaal stuurt moet daarmee iets gedaan worden en dat doen ze dus niet!
Het bedrijfsleven mag dan ook niet lijdzaam toezien en wachten tot het te laat is. Het moet via zijn organisaties druk uitoefenen voor de noodzakelijke veranderingen en eventueel het heft in eigen handen nemen. We hebben met z'n allen niet alleen een economische maar ook een sociaal/maatschappelijke verantwoordelijkheid. En dat kan alvast beginnen met het open en duidelijker communiceren met onze medewerkers. Over de bedreigingen maar ook de kansen die op ons afkomen.
Want besef is nog steeds het begin van de verandering.
Rudi De Kerpel.
Het waren vooral degene die zelf nooit achter het stuur hadden gezeten maar wel beladen met master-degrees die de meest dwaze plannen ontwikkelden en er zelfs in slaagden om gevestigde beleggers te overtuigen. Het resultaat is ondertussen gekend: meer dan 1.000 miljard dollar kapitaalvernietiging. Ondertussen is het back to basics en overleefden enkel die concepten die gebaseerd waren op werkelijke noden of kansen. En ook daar vluchten de grote 'verlichters'met enkele miljoenen verloren beursgeld naar onbekende oorden.
Het is niet alleen Stevaert die voor de (politieke) noorderzon kiest, eerder al ging Luc Van Den Bossche hem voor en ook onze premier wou de sprong maken naar een goedbetaald Europees mandaat.
Kan u ze zich nog herinneren? De Derde Weg van Verhofstadt, De Vierde Golf van Blair, Socialisme is Gratis van Stevaert. Hoever staat men eigenlijk met al deze aangekondigde plannen van verandering en vernieuwing. Kritische analyses van de pers kan je daarbij niet verwachten, gezien de meeste van deze geschriften wel door een of andere bevriende (hoofd)redacteur bij elkaar zijn geschreven.
Dat Stevaert nu vertrekt mag niet verbazen. Hij weet als cafébaas beter dan wie ook dat de voorgestelde recepten niet deugen. En zelfs in een café kan je wel eens een rondje van de baas geven maar finaal moet er wel geld in de kas komen, er moet gewerkt worden.
De tijd van de ontnuchtering zal zich dan ook snel aandienen. De eerste signalen zijn er reeds met het stilvallen van de economische groei. Ongetwijfeld gevolgd door een explosie van de werkloosheid.
Los van de dramatische vooruitzichten blijft deze generatie volhouden dat er niet echt problemen zijn. Het meest ergerlijke daarbij is dat ze enorm veel tijd en kansen heeft laten liggen om de noodzakelijke reserves aan te leggen voor slechtere tijden.
De generatie Verhofstadt/Stevaert had de mogelijkheid om geschiedenis te schrijven. De besparingen waren ingezet door Dehaene en ze kregen de kans om in tijden van economische welvaart de noodzakelijke bestuurlijke vernieuwing aan te brengen, te snoeien in het overheidsapparaat, de Walen aan te spreken op hun eigen verantwoordelijkheid, noodzakelijke saneringen door te voeren in de uitgaven van de sociale zekerheid. Helaas, de persoonlijke ambities wogen zwaarder dan het geweten en het aangekondigde engagement.
Daarom wordt het hoog tijd dat een nieuwe beweging zich aandient van verantwoordelijke burgers om een zwenk naar extreem-rechts te voorkomen. Je zou het 'verstandig rechts' kunnen noemen. Het uitgesproken succes van Fortuyn en Sarkozy in zowel in Nederland als Frankrijk bevestigen de schreeuw naar echt bestuur met respect voor de eigen culturele en morele verworvenheden.
Het is niet de volksmens die verzuurd is, maar de politiek correct denkende intellectueel. Als de bevolking een signaal stuurt moet daarmee iets gedaan worden en dat doen ze dus niet!
Het bedrijfsleven mag dan ook niet lijdzaam toezien en wachten tot het te laat is. Het moet via zijn organisaties druk uitoefenen voor de noodzakelijke veranderingen en eventueel het heft in eigen handen nemen. We hebben met z'n allen niet alleen een economische maar ook een sociaal/maatschappelijke verantwoordelijkheid. En dat kan alvast beginnen met het open en duidelijker communiceren met onze medewerkers. Over de bedreigingen maar ook de kansen die op ons afkomen.
Want besef is nog steeds het begin van de verandering.
Rudi De Kerpel.
Nieuwe leiders
We hebben nood aan nieuwe leiders in dit land. Dat kan de enige conclusie zijn als je de premier, bepaalde partijvoorzitters en de vakbondsleiding beluistert.
Een premier die verklaart dat er geen probleem is bij de bekendmaking van een stilgevallen economie kan niet anders dan een wereldvreemde premier zijn. Het is ook beangstigend want zijn verklaring betekent dat de noodzakelijke maatregelen niet genomen zullen worden gezien er toch geen probleem zijn …
Zolang deze regering zichzelf blijft verheerlijken met valse goed-nieuwsberichten kan van een ommekeer geen sprake zijn. Het wordt steeds duidelijker dat men tijdens de hoogconjunctuur van ‘Paars 1’ niet de kracht en inzichten heeft gehad om noodzakelijke veranderingen aan te brengen binnen bepaalde structuren (bv. de sociale zekerheidsstructuur).
De zuinigheid was ingezet door Dehaene en men had hier perfect kunnen op verder bouwen. Men heeft echter gekozen voor de uitverkoop van de laatste parels van België om een goed-nieuws-show blijven te kunnen opvoeren. De kasten zijn leeg en het enige wat er overblijft is een Zilverfonds dat opgebouwd is met Enron-technieken en zero-bond leningen… Rekenen is blijkbaar nooit een talent geweest van socialisten.
Dat de échte premier Elio Di Rupo heet, is ondertussen genoegzaam bekend. Die blijft op een rustige manier de Belgische citroen uitpersen. Zolang hij het begrip “solidariteit” als slogan kan blijven misbruiken zonder er alle aspecten van te erkennen – zoals wederkerigheid! –, is zijn broodje gebakken. Gezien de groep die afhankelijk is van één of andere uitkering steeds groter wordt, kan hij nog een tijdje doorgaan op de huidige koers. Waarschijnlijk gaat hij ervan uit dat, als de Belgische kas leeg is, de Europese wel met de nodige fondsen over de brug zal komen…
En dan zijn er de vakbonden. Het is schokkend vast te stellen dat, terwijl onderzoeken uitwijzen dat bedrijven volop uitkijken naar verhuis naar het buitenland, hier diverse stakingen bedrijven plat leggen en dit voor onredelijke loonsverhogingen boven indexstijgingen.
De tijd van Daens is al lang voorbij en die van Che Guevara ook. Men vergeet zijn visie te koppelen aan middelen van de huidige tijd. Er is geen inlevingsvermogen in de huidige situatie en de problemen die op de samenleving afkomen. Omdat men de waarheid niet WIL zien, vlucht men in achterhaalde retoriek en wordt het bijna een misdrijf als een bedrijf nog winsten durft te publiceren. Men wil nog steeds zijn zegje blijven hebben over andermans verdiende geld waarbij men graag het eigen geld op de Zwitserse rekeningen liever niet ter sprake brengt …
Men triomfeert met grote optochten om het ongenoegen van de werknemer te demonstreren. Maar hoeveel zouden er deelnemen aan zo’n optocht als ze die dag zelf zouden moeten betalen?
Men vergeet dat welvaart onlosmakelijk verbonden is met de economie, enkel in dromenland groeit geld aan de bomen. De economie bekampen en beperken kan niet anders zijn dan de welvaart bekampen.
Maar ook ondernemers moeten uit hun schelp komen. We moeten in directe dialoog treden met onze medewerkers i.p.v. die exclusief over te laten aan de vakbonden. Werknemers moeten inzien dat de situatie niet zomaar recht te trekken zal zijn. Bedrijven en werknemers kunnen partners zijn, ook zonder de aanwezigheid van vakbonden.
Het is geen populaire maar noodzakelijke boodschap. Men moet beseffen dat bedrijven, door de onredelijke eisen van vakbonden, gedwongen worden tot verregaande automatisatie of delocalisatie. De werknemer moet op zijn verantwoordelijkheid gewezen worden, ze moeten de consequenties van hun eigen gedrag zullen ondergaan. Je kan niet de ene dag de fabriekpoorten blokkeren om hogere looneisen maar na sluitingstijd snel als consument de goedkoopste producten in het winkelkarretje leggen die uit Oost-Europa of Azië komen…
Kunnen wij uit de impasse geraken? Ja, zonder meer. Maar dan is er nood aan nieuwe moedige leiders. Daarom zou het geen slechte zaak zijn mochten een aantal (bruggepensioneerde) politici zich opnieuw in de arena begeven met een duidelijk plan: hervormen en de zieke & dode takken wegsnijden i.p.v. de puur cosmetische ingrepen die vandaag plaatsvinden. Maatregelen die de huidige generatie politici niet durven nemen omdat ze bang zijn niet herverkozen te worden, temeer (te)veel inkomensafhankelijk zijn geworden van hun mandaat…
Een premier die verklaart dat er geen probleem is bij de bekendmaking van een stilgevallen economie kan niet anders dan een wereldvreemde premier zijn. Het is ook beangstigend want zijn verklaring betekent dat de noodzakelijke maatregelen niet genomen zullen worden gezien er toch geen probleem zijn …
Zolang deze regering zichzelf blijft verheerlijken met valse goed-nieuwsberichten kan van een ommekeer geen sprake zijn. Het wordt steeds duidelijker dat men tijdens de hoogconjunctuur van ‘Paars 1’ niet de kracht en inzichten heeft gehad om noodzakelijke veranderingen aan te brengen binnen bepaalde structuren (bv. de sociale zekerheidsstructuur).
De zuinigheid was ingezet door Dehaene en men had hier perfect kunnen op verder bouwen. Men heeft echter gekozen voor de uitverkoop van de laatste parels van België om een goed-nieuws-show blijven te kunnen opvoeren. De kasten zijn leeg en het enige wat er overblijft is een Zilverfonds dat opgebouwd is met Enron-technieken en zero-bond leningen… Rekenen is blijkbaar nooit een talent geweest van socialisten.
Dat de échte premier Elio Di Rupo heet, is ondertussen genoegzaam bekend. Die blijft op een rustige manier de Belgische citroen uitpersen. Zolang hij het begrip “solidariteit” als slogan kan blijven misbruiken zonder er alle aspecten van te erkennen – zoals wederkerigheid! –, is zijn broodje gebakken. Gezien de groep die afhankelijk is van één of andere uitkering steeds groter wordt, kan hij nog een tijdje doorgaan op de huidige koers. Waarschijnlijk gaat hij ervan uit dat, als de Belgische kas leeg is, de Europese wel met de nodige fondsen over de brug zal komen…
En dan zijn er de vakbonden. Het is schokkend vast te stellen dat, terwijl onderzoeken uitwijzen dat bedrijven volop uitkijken naar verhuis naar het buitenland, hier diverse stakingen bedrijven plat leggen en dit voor onredelijke loonsverhogingen boven indexstijgingen.
De tijd van Daens is al lang voorbij en die van Che Guevara ook. Men vergeet zijn visie te koppelen aan middelen van de huidige tijd. Er is geen inlevingsvermogen in de huidige situatie en de problemen die op de samenleving afkomen. Omdat men de waarheid niet WIL zien, vlucht men in achterhaalde retoriek en wordt het bijna een misdrijf als een bedrijf nog winsten durft te publiceren. Men wil nog steeds zijn zegje blijven hebben over andermans verdiende geld waarbij men graag het eigen geld op de Zwitserse rekeningen liever niet ter sprake brengt …
Men triomfeert met grote optochten om het ongenoegen van de werknemer te demonstreren. Maar hoeveel zouden er deelnemen aan zo’n optocht als ze die dag zelf zouden moeten betalen?
Men vergeet dat welvaart onlosmakelijk verbonden is met de economie, enkel in dromenland groeit geld aan de bomen. De economie bekampen en beperken kan niet anders zijn dan de welvaart bekampen.
Maar ook ondernemers moeten uit hun schelp komen. We moeten in directe dialoog treden met onze medewerkers i.p.v. die exclusief over te laten aan de vakbonden. Werknemers moeten inzien dat de situatie niet zomaar recht te trekken zal zijn. Bedrijven en werknemers kunnen partners zijn, ook zonder de aanwezigheid van vakbonden.
Het is geen populaire maar noodzakelijke boodschap. Men moet beseffen dat bedrijven, door de onredelijke eisen van vakbonden, gedwongen worden tot verregaande automatisatie of delocalisatie. De werknemer moet op zijn verantwoordelijkheid gewezen worden, ze moeten de consequenties van hun eigen gedrag zullen ondergaan. Je kan niet de ene dag de fabriekpoorten blokkeren om hogere looneisen maar na sluitingstijd snel als consument de goedkoopste producten in het winkelkarretje leggen die uit Oost-Europa of Azië komen…
Kunnen wij uit de impasse geraken? Ja, zonder meer. Maar dan is er nood aan nieuwe moedige leiders. Daarom zou het geen slechte zaak zijn mochten een aantal (bruggepensioneerde) politici zich opnieuw in de arena begeven met een duidelijk plan: hervormen en de zieke & dode takken wegsnijden i.p.v. de puur cosmetische ingrepen die vandaag plaatsvinden. Maatregelen die de huidige generatie politici niet durven nemen omdat ze bang zijn niet herverkozen te worden, temeer (te)veel inkomensafhankelijk zijn geworden van hun mandaat…
Wet zal niet helpen!
Op geregelde tijdstippen gaan stemmen op om verplichte quota op te leggen voor verplichte tewerkstelling van werknemers van allochtone afkomst. Het idee alsook de onregelmatigheid waarmee ze herhaaldelijk gelanceerd wordt toont aan dat men noch een analyse heeft gemaakt naar het “waarom” noch over de kennis blijkt te bezitten omtrent de mechanismen van tewerkstelling.
Bedrijven zijn geen Disneyparken noch openbare instellingen. Concreet wil dat zeggen dat voor alle functies bepaalde verwachtingen gesteld worden rond opleiding, inzet, bekwaamheid. Het doel is natuurlijk winst maken maar er is ook een grote verantwoordelijkheid: mensen hebben gezinnen, bedrijven hebben leveranciers. Enkel door goed beheer blijft de balans positief en kunnen alle verplichten nagekomen worden.
Maar wat het meeste stoort is het volledig gebrek aan analyse van de problematiek. Bedrijven hebben inderdaad sociaal-maatschappelijke plichten, maar kunnen niet instaan voor de tekortkomingen van het beleid! Beleid dat niet inspeelt op de problemen die zich stellen alvorens men gaat werken: de scholing, ouders wijzen op hun eigen verantwoordelijkheid, de mentaliteit van sommige allochtone bevolkingsgroepen…
Daarom is bv het oprichten van moslimscholen een slechte zaak voor de toekomst van de jongere leerling. Als je als ouder de Koran verkiest boven algemeen vormende en maatschappelijke onderwerpen van het zeer degelijke basisonderwijs in Vlaanderen, dan zadel je je kind al op met een achterstand alvorens het aan de race begint. Op school leren kinderen de basisvaardigheden in omgang met anderen, communicatie, opkomen voor jezelf, het opbouwen van zelfvertrouwen… elementen die moeilijk kunnen als je gescheiden moet gaan zwemmen, de meisjes zich gesluierd verplaatsen, de ouders jongens van 9 jaar tot ’s avonds laat op straat rondhangen…
De problematiek van de Brusselse beroepsscholen is gekend. De recente staking van leerkrachten die meer veiligheid eisten bij de uitvoering van hun taken spreekt boekdelen. Hierbij komen we op het grootste pijnpunt van de overheid! Ze treedt pas op bij problemen, nooit pro-actief of met een visie.
Vele onderzoeken tonen aan de kinderen een achterstand oplopen omdat ze reeds vanaf de start de basis missen. Vaak omdat ze vermoeid op school komen omdat ze reeds zeer jong bv. Koranlessen moeten volgen en vaak te laat het lager onderwijs instappen. Waarom wordt daar niets aan gedaan. Hoe langer men hiermee wacht, hoe meer generaties verloren zullen gaan voor de arbeidsmarkt… Het zou een actiepunt van onderwijs kunnen zijn om, vooral in (beroeps)scholen met een hoge concentratie allochtone kinderen, inzicht te verschaffen in het model van onze samenleving, de hiërarchische verhoudingen, de gelijkheid van man en vrouw… Deze taak kan niet door het bedrijfsleven overgenomen worden.
Maar wat men het vaakst vergeet: de analyse en soms pijnlijke resultaten. Waarom wordt bij het zoeken naar oplossingen de beschikbare cijfers en de parate kennis van feiten steeds discreet weggemoffeld… Waarom wordt de vraag niet gesteld hoe het komt dat er het dubbele aantal jongens werkloos blijft t.o.v. meisjes en dat die groep hoofdzakelijk bestaat uit Marokkanen en in mindere mate Turken?
Een eerder gepubliceerd rapport van Philips (een bedrijf dat toch niet bepaald als racistisch bestempeld kan worden) legt de waarheid pijnlijk bloot: een interne opleidingscel schrijft in haar jaarverslag “alleen met individuele begeleiding, in theorie en praktijk van het werk, mentorship en aangepaste leerstof, is het nog haalbaar om deze deelnemers zodanig te scholen dat er nog “basic skills” verworven worden” en verder “voor de werving van de mogelijke kandidaten valt er reeds een deel af omdat ze te weinig bagage hebben meegekregen”. Uiteindelijk blijft ong. 60 % van de deelnemers gedurende de gehele cyclus.
Kern van het probleem blijkt bij een grote groep een mentaliteitsprobleem te zijn. Dat zorgwekkend voor de toekomst, temeer omdat bedrijven deze jongeren hard nodig hebben. Zijn er dan geen oplossingen? Ja!
Waarom organiseert de VDAB geen gemeenschappelijke opleidingen waarin zowel de allochtone kans-jongeren samen met zijn toekomstige werkgever worden opgeleid. De ene omtrent bv. de bevelstructuur binnen een bedrijf, want dat is steeds een wederkerend probleempunt. Men voelt zich bij een correctie snel beledigd, vernederd, want niet iedere weigering of opmerking mag gezien worden als “discriminatie” of “racistisch”. Over omgangsvormen met collega’s, wederzijdse gebruiken en tradities, … De werkgever kan kennis vergaren over de leefwereld van allochtone werknemers, hun leefpatronen en gewoontes, … want wat men kent, begrijpt men beter… en uiteindelijk zijn werkgevers tot heel wat bereid om gemotiveerde werkkrachten te krijgen. Dit soort maatregelen is beter en zal effectiever zijn dan het enkel toekennen van lastenverlagingen (al zijn die bij aanvang een niet te verwaarlozen bijkomend argument).
En tot slot voor alle duidelijkheid: persoonlijk stel ik op dit moment tot grote tevredenheid één Marokaanse, één Turkse, 10 Gentenaren, 3 West-Vlaamse, … en 1 Iraniër tewerk… van een kleurrijk bedrijf gesproken…
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
Bedrijven zijn geen Disneyparken noch openbare instellingen. Concreet wil dat zeggen dat voor alle functies bepaalde verwachtingen gesteld worden rond opleiding, inzet, bekwaamheid. Het doel is natuurlijk winst maken maar er is ook een grote verantwoordelijkheid: mensen hebben gezinnen, bedrijven hebben leveranciers. Enkel door goed beheer blijft de balans positief en kunnen alle verplichten nagekomen worden.
Maar wat het meeste stoort is het volledig gebrek aan analyse van de problematiek. Bedrijven hebben inderdaad sociaal-maatschappelijke plichten, maar kunnen niet instaan voor de tekortkomingen van het beleid! Beleid dat niet inspeelt op de problemen die zich stellen alvorens men gaat werken: de scholing, ouders wijzen op hun eigen verantwoordelijkheid, de mentaliteit van sommige allochtone bevolkingsgroepen…
Daarom is bv het oprichten van moslimscholen een slechte zaak voor de toekomst van de jongere leerling. Als je als ouder de Koran verkiest boven algemeen vormende en maatschappelijke onderwerpen van het zeer degelijke basisonderwijs in Vlaanderen, dan zadel je je kind al op met een achterstand alvorens het aan de race begint. Op school leren kinderen de basisvaardigheden in omgang met anderen, communicatie, opkomen voor jezelf, het opbouwen van zelfvertrouwen… elementen die moeilijk kunnen als je gescheiden moet gaan zwemmen, de meisjes zich gesluierd verplaatsen, de ouders jongens van 9 jaar tot ’s avonds laat op straat rondhangen…
De problematiek van de Brusselse beroepsscholen is gekend. De recente staking van leerkrachten die meer veiligheid eisten bij de uitvoering van hun taken spreekt boekdelen. Hierbij komen we op het grootste pijnpunt van de overheid! Ze treedt pas op bij problemen, nooit pro-actief of met een visie.
Vele onderzoeken tonen aan de kinderen een achterstand oplopen omdat ze reeds vanaf de start de basis missen. Vaak omdat ze vermoeid op school komen omdat ze reeds zeer jong bv. Koranlessen moeten volgen en vaak te laat het lager onderwijs instappen. Waarom wordt daar niets aan gedaan. Hoe langer men hiermee wacht, hoe meer generaties verloren zullen gaan voor de arbeidsmarkt… Het zou een actiepunt van onderwijs kunnen zijn om, vooral in (beroeps)scholen met een hoge concentratie allochtone kinderen, inzicht te verschaffen in het model van onze samenleving, de hiërarchische verhoudingen, de gelijkheid van man en vrouw… Deze taak kan niet door het bedrijfsleven overgenomen worden.
Maar wat men het vaakst vergeet: de analyse en soms pijnlijke resultaten. Waarom wordt bij het zoeken naar oplossingen de beschikbare cijfers en de parate kennis van feiten steeds discreet weggemoffeld… Waarom wordt de vraag niet gesteld hoe het komt dat er het dubbele aantal jongens werkloos blijft t.o.v. meisjes en dat die groep hoofdzakelijk bestaat uit Marokkanen en in mindere mate Turken?
Een eerder gepubliceerd rapport van Philips (een bedrijf dat toch niet bepaald als racistisch bestempeld kan worden) legt de waarheid pijnlijk bloot: een interne opleidingscel schrijft in haar jaarverslag “alleen met individuele begeleiding, in theorie en praktijk van het werk, mentorship en aangepaste leerstof, is het nog haalbaar om deze deelnemers zodanig te scholen dat er nog “basic skills” verworven worden” en verder “voor de werving van de mogelijke kandidaten valt er reeds een deel af omdat ze te weinig bagage hebben meegekregen”. Uiteindelijk blijft ong. 60 % van de deelnemers gedurende de gehele cyclus.
Kern van het probleem blijkt bij een grote groep een mentaliteitsprobleem te zijn. Dat zorgwekkend voor de toekomst, temeer omdat bedrijven deze jongeren hard nodig hebben. Zijn er dan geen oplossingen? Ja!
Waarom organiseert de VDAB geen gemeenschappelijke opleidingen waarin zowel de allochtone kans-jongeren samen met zijn toekomstige werkgever worden opgeleid. De ene omtrent bv. de bevelstructuur binnen een bedrijf, want dat is steeds een wederkerend probleempunt. Men voelt zich bij een correctie snel beledigd, vernederd, want niet iedere weigering of opmerking mag gezien worden als “discriminatie” of “racistisch”. Over omgangsvormen met collega’s, wederzijdse gebruiken en tradities, … De werkgever kan kennis vergaren over de leefwereld van allochtone werknemers, hun leefpatronen en gewoontes, … want wat men kent, begrijpt men beter… en uiteindelijk zijn werkgevers tot heel wat bereid om gemotiveerde werkkrachten te krijgen. Dit soort maatregelen is beter en zal effectiever zijn dan het enkel toekennen van lastenverlagingen (al zijn die bij aanvang een niet te verwaarlozen bijkomend argument).
En tot slot voor alle duidelijkheid: persoonlijk stel ik op dit moment tot grote tevredenheid één Marokaanse, één Turkse, 10 Gentenaren, 3 West-Vlaamse, … en 1 Iraniër tewerk… van een kleurrijk bedrijf gesproken…
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
Bijverdienen
De VLD wil gepensioneerden onbeperkt laten bijverdienen. Het is een sympathieke, politiek risicoloze maar puur cosmetische maatregel in het vergrijzingsdebat en de financiering ervan. Dat 65-plussers vrijwillig actief willen blijven is positief, maar het is niet deze doelgroep die moet zorgen voor continuering van de overheidsfinanciën.
De knelpunten zitten lager op de leeftijdsladder. Bijvoorbeeld de steeds grotere groep bruggepensioneerden, al vanaf 48 jaar. Deze groep wordt gegijzeld in zijn statuut: een deel van de werkgever met daarbovenop een werkloosheidsuitkering. Daarbij komt dat betrokkene bij de babyboomers behoren waarvan het huis is afbetaald, de kinderen de deur uit en in het beste geval met een (part-time) werkende echtgenoot met links of rechts een erfenis. Concreet betekent gaan werken het verliezen van het voordelig statuut... want het is natuurlijk mooi meegenomen als je nog een beetje handig bent... Er is steeds wel een klusje te klaren bij familie of vrienden...
Het is temeer ontgoochelend dat de liberalen geen "non" hebben gezegd tegen het resultaat van de sociale onderhandelingen, omdat er nog steeds geen einde komt aan de uitstroom van deze arbeidsgroep. En ondertussen glijden we steeds dieper in de ravijn van de onbetaalbaarheid.
Er moet meer creativiteit aan de dag worden gelegd. Toen ik enkele jaren geleden een initiatief nam met enkele ondernemers om een senioren-interim bureau te beginnen was de belangstelling bij zowel bedrijfsleiders als 50-plussers overweldigend. In amper 2 maand hadden we meer dan 1.500 waarvolle c.v.'s alsook tientallen vragen van het bedrijfsleven… om ervaren mensen, voor tijdelijke of zelfs midden lange termijnprojecten. Het initiatief moest vroegtijdig worden stopgezet omdat we ons vastreden in het kluwen aan arbeidswetgeving die totaal niet voorzag in dergelijke flexibele maar vooral creatieve antwoorden op vragen van het bedrijfsleven...
Mocht de overheid werkelijk geïnteresseerd zijn in het activeren van de meer dan 125.000 bruggepensioneerden, dan zou men zorgen voor een eenvoudige en flexibele in- en uitstapregeling binnen dit statuut. Daarbij zal het aanzienlijke meeropbrengsten teweegbrengen voor de staatskas, het brengt opnieuw een stuk knowhow in de bedrijven en vooral: het geeft aan veel personen het gevoel nog iets te beteken in de samenleving!
<%image(20050430-freya-rudi.jpg|480|234|)%>
En ook Freya belooft weinig beterschap. Nee, je kan de markt niet omkaderen en nee, het zijn niet alleen de bedrijven die plichten hebben! Maar hoe geloofwaardig is een minister die pleit voor allerlei flexibele, bijna onmogelijke, arbeidsregelingen maar ondertussen zelf verklaart dat ze haar zwangerschapverlof niet volledig gaat opnemen omdat ze teveel werk heeft... Zelfs als Ministers problemen aan den lijve ondervinden blijven ze blijkbaar blind voor de realiteit van anderen...?
Als men echt werk wil maken van werk, moet men ophouden met het verkappen van loopbanen in allerlei zinloze spaarkredietsystemen en plannen. Men doet nog altijd alsof men aan de slag moet in arbeidsomstandigheden van de jaren '60. Gelukkig zijn die werkomstandigheden vandaag een stuk anders dan vroeger, waardoor ze in feite een stuk aangenamer en dus langer vol te houden zijn.
Hoe wereldvreemd moet je zijn om als minister te pleiten voor een "ontspannen loopbaan" en "een tijdelijke uitstap of voor een tijdje overstappen naar deeltijds werken is dan heel normaal" als je weet dat ze 1.000 km verder probleemloos 50 u. (willen) werken voor één vierde van hetzelfde loon! Mensen moeten inderdaad soms hard werken, maar beginnen we stilaan niet te overdrijven? Is daar trouwens ooit iemand van gestorven? En hoe hebben onze ouders dat dan gedaan?
Als men werkelijk initiatieven wil nemen is het misschien niet onbelangrijk in dialoog te gaan met het bedrijfsleven en bij voorkeur met échte bedrijfsleiders i.p.v. teksten te laten schrijven door een of andere afgestofte professor of belezen maar onervaren tekstschrijver...
Het meest cynische blijft dat onze beleidsmaker grote discours afsteken en boeken en pamfletten publiceren waar ze aangeven precies te weten waar de pijnpunten liggen maar dat er niemand het probleem echt durft aan te pakken, hoofdzakelijk vanwege mogelijke electorale gevolgen.
Daarom en tot slot deze tip: benoem geen ervaringsloze dandy als minister van Arbeid maar kies voor een verstandige en ervaren staatsman/vrouw, minstens 60 jaar of ouder (type Van Miert en geen krokodil als Decroo, Eyskens, etc) en die zich nog 4 jaar wil engageren voor 's lands belang. Die kan dan de nodige tijd nemen om de maatregelen door te voeren die, weliswaar niet altijd populair, noodzakelijk zijn om ons sociaal model financieel te laten overleven en om ervoor te zorgen dat de volgende generatie iets anders krijgt voorgeschoteld dan bodemloze putten en geplunderde rekeningen...
De knelpunten zitten lager op de leeftijdsladder. Bijvoorbeeld de steeds grotere groep bruggepensioneerden, al vanaf 48 jaar. Deze groep wordt gegijzeld in zijn statuut: een deel van de werkgever met daarbovenop een werkloosheidsuitkering. Daarbij komt dat betrokkene bij de babyboomers behoren waarvan het huis is afbetaald, de kinderen de deur uit en in het beste geval met een (part-time) werkende echtgenoot met links of rechts een erfenis. Concreet betekent gaan werken het verliezen van het voordelig statuut... want het is natuurlijk mooi meegenomen als je nog een beetje handig bent... Er is steeds wel een klusje te klaren bij familie of vrienden...
Het is temeer ontgoochelend dat de liberalen geen "non" hebben gezegd tegen het resultaat van de sociale onderhandelingen, omdat er nog steeds geen einde komt aan de uitstroom van deze arbeidsgroep. En ondertussen glijden we steeds dieper in de ravijn van de onbetaalbaarheid.
Er moet meer creativiteit aan de dag worden gelegd. Toen ik enkele jaren geleden een initiatief nam met enkele ondernemers om een senioren-interim bureau te beginnen was de belangstelling bij zowel bedrijfsleiders als 50-plussers overweldigend. In amper 2 maand hadden we meer dan 1.500 waarvolle c.v.'s alsook tientallen vragen van het bedrijfsleven… om ervaren mensen, voor tijdelijke of zelfs midden lange termijnprojecten. Het initiatief moest vroegtijdig worden stopgezet omdat we ons vastreden in het kluwen aan arbeidswetgeving die totaal niet voorzag in dergelijke flexibele maar vooral creatieve antwoorden op vragen van het bedrijfsleven...
Mocht de overheid werkelijk geïnteresseerd zijn in het activeren van de meer dan 125.000 bruggepensioneerden, dan zou men zorgen voor een eenvoudige en flexibele in- en uitstapregeling binnen dit statuut. Daarbij zal het aanzienlijke meeropbrengsten teweegbrengen voor de staatskas, het brengt opnieuw een stuk knowhow in de bedrijven en vooral: het geeft aan veel personen het gevoel nog iets te beteken in de samenleving!
<%image(20050430-freya-rudi.jpg|480|234|)%>
En ook Freya belooft weinig beterschap. Nee, je kan de markt niet omkaderen en nee, het zijn niet alleen de bedrijven die plichten hebben! Maar hoe geloofwaardig is een minister die pleit voor allerlei flexibele, bijna onmogelijke, arbeidsregelingen maar ondertussen zelf verklaart dat ze haar zwangerschapverlof niet volledig gaat opnemen omdat ze teveel werk heeft... Zelfs als Ministers problemen aan den lijve ondervinden blijven ze blijkbaar blind voor de realiteit van anderen...?
Als men echt werk wil maken van werk, moet men ophouden met het verkappen van loopbanen in allerlei zinloze spaarkredietsystemen en plannen. Men doet nog altijd alsof men aan de slag moet in arbeidsomstandigheden van de jaren '60. Gelukkig zijn die werkomstandigheden vandaag een stuk anders dan vroeger, waardoor ze in feite een stuk aangenamer en dus langer vol te houden zijn.
Hoe wereldvreemd moet je zijn om als minister te pleiten voor een "ontspannen loopbaan" en "een tijdelijke uitstap of voor een tijdje overstappen naar deeltijds werken is dan heel normaal" als je weet dat ze 1.000 km verder probleemloos 50 u. (willen) werken voor één vierde van hetzelfde loon! Mensen moeten inderdaad soms hard werken, maar beginnen we stilaan niet te overdrijven? Is daar trouwens ooit iemand van gestorven? En hoe hebben onze ouders dat dan gedaan?
Als men werkelijk initiatieven wil nemen is het misschien niet onbelangrijk in dialoog te gaan met het bedrijfsleven en bij voorkeur met échte bedrijfsleiders i.p.v. teksten te laten schrijven door een of andere afgestofte professor of belezen maar onervaren tekstschrijver...
Het meest cynische blijft dat onze beleidsmaker grote discours afsteken en boeken en pamfletten publiceren waar ze aangeven precies te weten waar de pijnpunten liggen maar dat er niemand het probleem echt durft aan te pakken, hoofdzakelijk vanwege mogelijke electorale gevolgen.
Daarom en tot slot deze tip: benoem geen ervaringsloze dandy als minister van Arbeid maar kies voor een verstandige en ervaren staatsman/vrouw, minstens 60 jaar of ouder (type Van Miert en geen krokodil als Decroo, Eyskens, etc) en die zich nog 4 jaar wil engageren voor 's lands belang. Die kan dan de nodige tijd nemen om de maatregelen door te voeren die, weliswaar niet altijd populair, noodzakelijk zijn om ons sociaal model financieel te laten overleven en om ervoor te zorgen dat de volgende generatie iets anders krijgt voorgeschoteld dan bodemloze putten en geplunderde rekeningen...
Bezwaarschrift
Dit is geen reclame, maar een belangrijk bericht omtrent uw gemeentebelasting!
Beste collega-ondernemer,
Betreft: Merelbeke Onderneemt 2005 ; gemeentelijke belasting op vennootschappen 2005.
Zoals aangekondigd tijdens de laatste editie van Merelbeke Onderneemt 2005 stelt er zich een probleem wat betreft de gemeentebelasting op vennootschappen.
Gezien deze belasting zich beperkt tot vennootschappen en niet tot alle zelfstandigen, kan men spreken van een schending van het gelijkheidsbeginsel. Wij wensen hier tegen op te treden! Reden van deze actie mag niet zijn dat ze toegepast wordt op alle zelfstandigen, het gaat eerder om het principe dat we niet akkoord gaan met een belasting omwille van het feit dat we een bedrijf en/of zelfstandige ondernemer zijn.
Ook de zelfstandigen werden niet gespaard: zij kregen een aanslag voor milieubelasting, die de vennootschappen niet kregen. Ook dat valt onder diezelfde schending!
We vernemen van de gemeente dat het om de uitvoering van een gemeentebesluit van de vorige coalitie gaat. Bezwaarschriften, in het verleden ingediend door bedrijven, werden verworpen. Totdat in 2004 de Raad van State een uitspraak deed in een identiek geschil dat zich voordeed in de gemeente Zelzate. Daar werd de gemeente veroordeeld voor deze handelswijze en was zij verplicht de onterechte belastingen terug te betalen aan de bedrijven.
Daarom zal ik op korte termijn nagaan in welke mate een soortgelijke actie tot resultaat kan leiden voor de Merelbeekse ondernemingen. We sluiten een rechtsprocedure niet uit teneinde deze belasting te laten vernietigen.
Indien U zich wenst aan te sluiten bij een mogelijke positieve uitspraak, is het belangrijk dat u voor 10 april 2005 as een bezwaarschrift indient bij de gemeente via een aangetekend schrijven. U vindt de modelbrief in bijlage.
Indien U een bezwaarschrift indient ontving ik graag een kopie van dit schrijven teneinde de actie te kunnen coördineren en uw belangen ten volle te behartigen.
Omdat het onmogelijk is iedereen per brief op de hoogte te houden omtrent de evolutie in dit dossier, zou ik u vriendelijk willen verzoeken mij uw e-mail adres te bezorgen. U zal dan geregeld informatie krijgen over het verder verloop van deze actie. Bevestig uw belangstelling via rudi@eurotuin.be. U kan deze brief alsook het bezwaarschrift downloaden op mijn website www.dekerpel.com onder de rubriek “categorieën” gaat u naar “Merelbeke”.
Tot slot geef ik u graag mee dat ik deze brief naar een 150-tal ondernemers en zelfstandigen stuur. Uiteraard wil ik graag iedereen bereiken… stuur, fax of geef deze brief dan ook aan uw buurman, collega-ondernemer, …. Want alleen massale druk kan tot een positief resultaat leiden!
Met vriendelijke groeten,
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
Beste collega-ondernemer,
Betreft: Merelbeke Onderneemt 2005 ; gemeentelijke belasting op vennootschappen 2005.
Zoals aangekondigd tijdens de laatste editie van Merelbeke Onderneemt 2005 stelt er zich een probleem wat betreft de gemeentebelasting op vennootschappen.
Gezien deze belasting zich beperkt tot vennootschappen en niet tot alle zelfstandigen, kan men spreken van een schending van het gelijkheidsbeginsel. Wij wensen hier tegen op te treden! Reden van deze actie mag niet zijn dat ze toegepast wordt op alle zelfstandigen, het gaat eerder om het principe dat we niet akkoord gaan met een belasting omwille van het feit dat we een bedrijf en/of zelfstandige ondernemer zijn.
Ook de zelfstandigen werden niet gespaard: zij kregen een aanslag voor milieubelasting, die de vennootschappen niet kregen. Ook dat valt onder diezelfde schending!
We vernemen van de gemeente dat het om de uitvoering van een gemeentebesluit van de vorige coalitie gaat. Bezwaarschriften, in het verleden ingediend door bedrijven, werden verworpen. Totdat in 2004 de Raad van State een uitspraak deed in een identiek geschil dat zich voordeed in de gemeente Zelzate. Daar werd de gemeente veroordeeld voor deze handelswijze en was zij verplicht de onterechte belastingen terug te betalen aan de bedrijven.
Daarom zal ik op korte termijn nagaan in welke mate een soortgelijke actie tot resultaat kan leiden voor de Merelbeekse ondernemingen. We sluiten een rechtsprocedure niet uit teneinde deze belasting te laten vernietigen.
Indien U zich wenst aan te sluiten bij een mogelijke positieve uitspraak, is het belangrijk dat u voor 10 april 2005 as een bezwaarschrift indient bij de gemeente via een aangetekend schrijven. U vindt de modelbrief in bijlage.
Indien U een bezwaarschrift indient ontving ik graag een kopie van dit schrijven teneinde de actie te kunnen coördineren en uw belangen ten volle te behartigen.
Omdat het onmogelijk is iedereen per brief op de hoogte te houden omtrent de evolutie in dit dossier, zou ik u vriendelijk willen verzoeken mij uw e-mail adres te bezorgen. U zal dan geregeld informatie krijgen over het verder verloop van deze actie. Bevestig uw belangstelling via rudi@eurotuin.be. U kan deze brief alsook het bezwaarschrift downloaden op mijn website www.dekerpel.com onder de rubriek “categorieën” gaat u naar “Merelbeke”.
Tot slot geef ik u graag mee dat ik deze brief naar een 150-tal ondernemers en zelfstandigen stuur. Uiteraard wil ik graag iedereen bereiken… stuur, fax of geef deze brief dan ook aan uw buurman, collega-ondernemer, …. Want alleen massale druk kan tot een positief resultaat leiden!
Met vriendelijke groeten,
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
De ondernemers staken (nog) niet
Wanneer gaan wij staken, vroeg een collega-ondernemer mij. Hij had net gehoord dat de vakbonden opnieuw dreigen met stakingen omdat ze loonsverhoging eisen opdat de koopkracht bewaard zou worden. Hoe zit dat eigenlijk met het statuut van de zelfstandige, vroeg hij mij? Daar is nog niet veel aan verbeterd sedert de Tweede Wereldoorlog, op wat cosmetica- en verkiezingstrucjes na. Misschien moeten we ook eens staken. Een weekje de deuren dicht. Iedereen goed betaald door de stakingskas van de vakbonden.
Natuurlijk doen we dat als ondernemers (nog) niet. Maar ondertussen gaat het duidelijk de foute kant op met dit land en Europa. De selectieve blindheid en het permanente bedrog van onze leiders neemt schrikbarende vormen aan. Men regeert op halve waarheden en uitzichtloze beloftes, gaande van tewerkstellingcijfers tot de financiële toestand van het land.
Het Zilverfonds, de spaarpot om de vergrijzing op te vangen, bestaat uit opeengestapelde zerobondleningen, die ervoor zorgen dat de begroting in evenwicht blijft maar tegelijk een hypotheek zijn op de toekomstige generaties, omdat op de vervaldag van deze leningen zowel het kapitaal als alle intresten in één keer terugbetaald moeten worden. Het kijk- en luistergeld werd met veel bravoure afgevoerd maar ondertussen krijgt de burger een factuur van Mixt!Cs voor abonnement kabel en provisie voor rechten. Het is de zoveelste misleiding van Stevaert & co.
Ons land is virtueel failliet en toch vindt met het niet nodig streng te saneren tegen de misbruiken in de ziekteverzekering (Wallonnië) en tegen de sociale fraude. Men verspeelt per werkloze liever 25.000 euro per jaar dan de werkgever te belonen met een vermindering van de torenhoge lasten op arbeid. Na de textielsector is nu ook een geruisloze maar onomkeerbare uittocht van andere sectoren naar Oost-Europa begonnen. Die regio biedt, mede door de toetreding bij de EU, de garantie op stabiliteit en groei.
De vakbonden trekken de kaart van de babyboomers door te pleiten voor een behoud van het brugpensioen. Het gaat om een generatie die blijft vasthouden aan voorrechten die niet langer meer te betalen zijn. Het gaat om een generatie die het land op een desastreuze wijze beheerde : autowegen en smeerpijpen aanlegde die miljarden kosten maar die geen enkel nut hadden, behalve voor de aannemers en de partijkassen. Het gaat om een generatie die een torenhoge staatsschuld achterliet en nu snel nog wat voordelen wil sprokkelen om hun eigen vetlaag in stand te houden.
De vakbonden liegen (uit vrees voor een confrontatie) hun achterban liever voor over de werkelijke situatie van de arbeidsmarkt dan moedig te zoeken naar haalbare oplossingen voor het behoud van werk en welvaart in onze regio's.
De vakbonden spreken met gemak over zaken waar ze geen verstand van hebben en laten zich vooral leiden door vooroordelen of eigen profijt. Kan iemand van de Christelijke vakbon ACV mij eens uitleggen, als ondernemen dan toch zo makkelijk is, waarom ze hun drukkerij en krant in Gent hebben gesloten en het personeel op straat gezet? Had men er bijvoorbeeld geen arbeidsduurvermindering kunnen invoeren naar 32 uur, zoals men bij Renault in Vilvoorde vraagt?
Ondernemers
Het wordt tijd dat (KMO-)ondernemers het publieke forum betreden en hun vertegenwoordigers van het Verbond van Belgische Ondernemingen (VBO) en de zelfstandigenorganisatie Unizo publiekelijk ondersteunen, zo niet dreigen deze laatste in de hoek geduwd te worden en komen er opnieuw onhaalbare en onbetaalbare eisen op hen af.
De ondernemers moeten in dialoog gaan met hun werknemers en toelichtingen geven over de lasten die ze samen moeten opbrengen om de onvoorstelbare dorst van de overheid te blijven lessen.
Ze moeten hen uitleggen dat een bedrijf uiteindelijk het volledig brutoloon van een werknemer moet terugverdienen en daarbovenop nog extra belastingen moet betalen, gewoon omdat men een bedrijf is. Of hoe kan je anders de andermaal verhoogde 'solidariteitsbijdrage' noemen? Solidariteit? Met wie trouwens?
Ze moeten hen wijzen op de gevaren van hun politieke keuzes en kleur bekennen. Zelfs na het falen van het communisme blijven (vooral Waalse) socialisten prediken dat het model van herverdelen eindeloos kan blijven duren. Dat het fatale gevolgen heeft voor de lokale economie wordt verzwegen en afgedaan onder het mom van 'werkgevers willen terug naar de tijd van Daens'. Men wil doen geloven dat 40 procent van de bevolking in staat is 60 procent ervan een luxeleventje te blijven geven.
We moeten duidelijk maken dat de eisen van de vakbonden onredelijk zijn en leiden tot onherstelbare vernietiging van arbeidsplaatsen.
Oost-Europa
Weten werknemers dat bedrijven vandaag aangetrokken worden door Oost-Europese landen met voorwaarden als belastingsvrijstelling, gratis gronden, flexibele arbeidstijden (om het nog niet te hebben over de lonen)? We moeten de leugen doorprikken dat we hier kunnen overleven zonder industrie en dat dienstenbedrijven volstaan, wat Stevaert of Di Rupo ook beweren.
Bedrijven zullen en kunnen hier slechts blijven als ze mee kunnen spelen in een mondiale context. Van een 'kennisstaat' alleen kan een gemeenschap niet bestaan. We zullen hier hoe dan ook een productiestaat moeten instandhouden.
Ondernemers en werknemers zullen partners moeten worden, willen ze hier beiden overleven. Er is dringend nood aan objectieve berichtgeving maar er is nog meer nood aan politieke leiders die de moed hebben het volk de werkelijke toestand te tonen en de juiste maatregelen te nemen. Er moet snel worden gehandeld. De uittocht is volop aan de gang en wat vertrekt komt nooit meer terug.
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
(column verschenen in De Tijd van 14 december 2004)
Natuurlijk doen we dat als ondernemers (nog) niet. Maar ondertussen gaat het duidelijk de foute kant op met dit land en Europa. De selectieve blindheid en het permanente bedrog van onze leiders neemt schrikbarende vormen aan. Men regeert op halve waarheden en uitzichtloze beloftes, gaande van tewerkstellingcijfers tot de financiële toestand van het land.
Het Zilverfonds, de spaarpot om de vergrijzing op te vangen, bestaat uit opeengestapelde zerobondleningen, die ervoor zorgen dat de begroting in evenwicht blijft maar tegelijk een hypotheek zijn op de toekomstige generaties, omdat op de vervaldag van deze leningen zowel het kapitaal als alle intresten in één keer terugbetaald moeten worden. Het kijk- en luistergeld werd met veel bravoure afgevoerd maar ondertussen krijgt de burger een factuur van Mixt!Cs voor abonnement kabel en provisie voor rechten. Het is de zoveelste misleiding van Stevaert & co.
Ons land is virtueel failliet en toch vindt met het niet nodig streng te saneren tegen de misbruiken in de ziekteverzekering (Wallonnië) en tegen de sociale fraude. Men verspeelt per werkloze liever 25.000 euro per jaar dan de werkgever te belonen met een vermindering van de torenhoge lasten op arbeid. Na de textielsector is nu ook een geruisloze maar onomkeerbare uittocht van andere sectoren naar Oost-Europa begonnen. Die regio biedt, mede door de toetreding bij de EU, de garantie op stabiliteit en groei.
De vakbonden trekken de kaart van de babyboomers door te pleiten voor een behoud van het brugpensioen. Het gaat om een generatie die blijft vasthouden aan voorrechten die niet langer meer te betalen zijn. Het gaat om een generatie die het land op een desastreuze wijze beheerde : autowegen en smeerpijpen aanlegde die miljarden kosten maar die geen enkel nut hadden, behalve voor de aannemers en de partijkassen. Het gaat om een generatie die een torenhoge staatsschuld achterliet en nu snel nog wat voordelen wil sprokkelen om hun eigen vetlaag in stand te houden.
De vakbonden liegen (uit vrees voor een confrontatie) hun achterban liever voor over de werkelijke situatie van de arbeidsmarkt dan moedig te zoeken naar haalbare oplossingen voor het behoud van werk en welvaart in onze regio's.
De vakbonden spreken met gemak over zaken waar ze geen verstand van hebben en laten zich vooral leiden door vooroordelen of eigen profijt. Kan iemand van de Christelijke vakbon ACV mij eens uitleggen, als ondernemen dan toch zo makkelijk is, waarom ze hun drukkerij en krant in Gent hebben gesloten en het personeel op straat gezet? Had men er bijvoorbeeld geen arbeidsduurvermindering kunnen invoeren naar 32 uur, zoals men bij Renault in Vilvoorde vraagt?
Ondernemers
Het wordt tijd dat (KMO-)ondernemers het publieke forum betreden en hun vertegenwoordigers van het Verbond van Belgische Ondernemingen (VBO) en de zelfstandigenorganisatie Unizo publiekelijk ondersteunen, zo niet dreigen deze laatste in de hoek geduwd te worden en komen er opnieuw onhaalbare en onbetaalbare eisen op hen af.
De ondernemers moeten in dialoog gaan met hun werknemers en toelichtingen geven over de lasten die ze samen moeten opbrengen om de onvoorstelbare dorst van de overheid te blijven lessen.
Ze moeten hen uitleggen dat een bedrijf uiteindelijk het volledig brutoloon van een werknemer moet terugverdienen en daarbovenop nog extra belastingen moet betalen, gewoon omdat men een bedrijf is. Of hoe kan je anders de andermaal verhoogde 'solidariteitsbijdrage' noemen? Solidariteit? Met wie trouwens?
Ze moeten hen wijzen op de gevaren van hun politieke keuzes en kleur bekennen. Zelfs na het falen van het communisme blijven (vooral Waalse) socialisten prediken dat het model van herverdelen eindeloos kan blijven duren. Dat het fatale gevolgen heeft voor de lokale economie wordt verzwegen en afgedaan onder het mom van 'werkgevers willen terug naar de tijd van Daens'. Men wil doen geloven dat 40 procent van de bevolking in staat is 60 procent ervan een luxeleventje te blijven geven.
We moeten duidelijk maken dat de eisen van de vakbonden onredelijk zijn en leiden tot onherstelbare vernietiging van arbeidsplaatsen.
Oost-Europa
Weten werknemers dat bedrijven vandaag aangetrokken worden door Oost-Europese landen met voorwaarden als belastingsvrijstelling, gratis gronden, flexibele arbeidstijden (om het nog niet te hebben over de lonen)? We moeten de leugen doorprikken dat we hier kunnen overleven zonder industrie en dat dienstenbedrijven volstaan, wat Stevaert of Di Rupo ook beweren.
Bedrijven zullen en kunnen hier slechts blijven als ze mee kunnen spelen in een mondiale context. Van een 'kennisstaat' alleen kan een gemeenschap niet bestaan. We zullen hier hoe dan ook een productiestaat moeten instandhouden.
Ondernemers en werknemers zullen partners moeten worden, willen ze hier beiden overleven. Er is dringend nood aan objectieve berichtgeving maar er is nog meer nood aan politieke leiders die de moed hebben het volk de werkelijke toestand te tonen en de juiste maatregelen te nemen. Er moet snel worden gehandeld. De uittocht is volop aan de gang en wat vertrekt komt nooit meer terug.
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
(column verschenen in De Tijd van 14 december 2004)
.jpg)
