You are hereOpiniestukken
Opiniestukken
België werkt niet meer
DHL is er het zoveelste bewijs van. Maar ook het steeds weerkerende en arrogante optreden van Elio di Rupo. "NON" tegen werknemerscontrole bij het verlaten van het bedrijf. "Non" tegen verscherpte controle op misbruiken bij werkloosheidsuitkering. "Non" tegen de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde.
Het verschil in beleidsaanpak tussen de 3 gewesten wordt steeds duidelijker en de samenwerking steeds moeilijker. De complexiteit van het hedendaags bestuur vereist een mate van deskundigheid waar blijkbaar niet iedereen over beschikt. Het valt op dat de werking vanaf het niveau van het Vlaams Parlement/Regering naar onder toe tekenen dynamiek, efficiëntie en klantgerichtheid vertoont, en dat in tegenstelling tot het Belgisch huishouden wat stilaan synoniem is van slecht, wanordelijk en onbekwaam bestuur.
De federale regering is niet bekwaam om cruciale oplossingen te vinden op de uitdagingen van de toekomst (hoe zit dat nu met de aanpak van de vergrijzing?, het verhogen van de activiteitsgraad? Dat heeft niet alleen te maken met de onbekwaamheid van een aantal ministers (waar zat de minister van Verkeer eigenlijk tijdens de DHL onderhandelingen?) maar ook met het verschil in visie over de aanpak rond deze problemen.
Nu het geleidelijk aan ook bij Stevaert begint door te dringen dat voor solidariteit ook een minimale wederkerigheid en respect verwacht mag worden, is het tijdstip misschien aangebroken om maar eens definitief het mes te zetten in België;. Er zijn steden in Europa met evenveel inwoners als België; die het doen met één burgemeester en zijn College. België heeft daar 6 regeringen, 68 ministers en staatssecretarissen, 10 provincieraden met ongeveer 100 deputés, 650 gemeentebesturen met evenveel burgemeester en een 3.000 schepen voor nodig! Enige bescheidenheid zou hier niet misplaatst zijn.
Deze situatie is niet alleen lachwekkend, ze is onverklaarbaar naar het buitenland toe. Daarbij komt dat ze niet alleen vele miljarden kost aan de burger (want ieder keizertje heeft zijn hofhouding), is ook inefficiënt maar vooral: het zorgt voor slecht bestuur van de gemeenschap met alle kwalijke gevolgen vandien.
Daarom moet Vlaanderen voluit de kaart van Europa trekken en streven naar volledige onafhankelijkheid. Gelijktijdig moet men de kans aangrijpen om tot een flinke afslanking te komen van het aantal politici en ambtenaren met eenvoudige structuren. Terug naar het model (Vlaamse) regering, provincie & gemeente waarbij iedere overheid een duidelijk afgelijnde functie en verantwoordelijkheid krijgt.
De overheid bepaalt het beleid en de spelregels van de gemeenschap. De bevolking geeft invulling aan de keuzes van de toekomst door het verkiezen van het Vlaams Parlement. De regering telt maximum 10 ministers. De Minisister President wordt meteen ook het Staatshoofd voor internationale contacten toe. Iedere Europese hoofdstad heeft trouwens ook maar één burgemeester.
De centrale overheid draagt zorg voor en organiseert de essentiële elementen van onze rechtstaat: kontakten met Europa, de veiligheid van de burgers, de rechtszekerheid van burgers en bedrijven, de sociale maatregelen voor de zwakkeren, het onderwijs, ...
De provincie krijgt de verantwoordelijkheid voor een aantal operationele taken van de overheid zoals administratie, gebouwen, wegen, e.a. Zo wordt het beheer van bv. de wegen volledig in handen gegeven van de provincies. Dus gedaan met rijks- gewest-, en gemeentewegen. Vanuit een centrale visie worden wegen aangelegd en onderhouden i.s.m. de gemeentebesturen. Dat betekent geen conflicten meer voor vergunningen tussen verschillende diensten, snel en efficiënt beheer van de middelen en grotere transparantie t.o.v. bv. aannemers (lees: minder uitgaven)!
Tot slot wordt de gemeente het aanspreekpunt tussen burger en overheid. Via een centrale loketfunctie kan men hier terecht voor alle vragen en diensten (van paspoort tot belastingsaangifte). Door gedecentraliseerd te opereren krijgt de burger een duidelijker en sneller antwoord. Hij komt in contact met iemand uit zijn buurt en verzuipt niet in bodemloze putten van administraties en procedures. Het beste recept tegen verzuring.
Alles wordt maximaal geautomatiseerd: geboorteaangiftes gebeuren automatisch in het ziekenhuis, werklozensteun, zorgvergoeding, kinderbijslag; wordt rechtstreeks geregeld tussen overheid en artsen. De burger betaalt enkel zijn bijdrage rechtstreeks aan de arts of krijgt de vergoedingen van de overheid. Gedaan met dure vergoedingen aan vakbonden en mutualiteiten. Gedaan met overheden die elkaar bezig houden. Een bouwaanvraag kan op dit moment soms door meer dan 10 administraties behandeld worden. Waar is dat allemaal voor nodig? Wat is het voordeel? De overheid maakt één beleidsplan, de provincie vult het in op provinciaal niveau in overleg met de gemeente. De burger weet op die manier precies wat waar kan en binnen welke omstandigheden.
Dit vereenvoudigd staatsmodel zal leiden tot flinke besparingen binnen de overheid. Dit heeft tot dat de overheid minder geld nodig heeft voor het beheer van de staat waardoor de lasten op bv. arbeid drastisch verlaagt kunnen worden. Dat zal een gunstig effect hebben op de tewerkstelling, waar de overtollige ambtenaren terecht kunnen.
En de solidariteit met Brussel en Wallonië; dan? Tja, hoe ver gaan we daar in? 125 jaar geleden hebben we Congo/Zaïre leeggeplunderd; heeft dat als resultaat gehad dat alle Zaïrezen vandaag aanspraak kunnen maken op een uitkering van België;? Vlamingen hebben 100 jaar in Wallonië; gewerkt en er de lokale economie mee in stand gehouden. En het sprookje dat Wallonië; in die tijd meer bijdroeg aan België; is ondertussen ook doorbroken door de Gentse Prof. Hannes, die aantoont dat dit nooit het geval is geweest!
Brussel zal afstand moeten doen van zijn lokale baroniën en kan de hoofdstad van Europa worden. De Waalse bevolking zal zijn toekomst moeten kiezen door de keuze van zijn leiders. Benieuwd of er dan nog steeds zo kwistig met het (Vlaamse) geld rondgestrooid zal worden. Hoe dan ook zal het op middellange termijn een zegen betekenen voor het Waalse volk. Aangesproken op hun eigen verantwoordelijkheid maar op hun eigen dynamiek, zonder verantwoording aan derden af te leggen, hun eigen regio ontwikkelen en open bloeien. En het recept is eenvoudig: werken.
Rudi De Kerpel.
Vlaams Ondernemer.
Het verschil in beleidsaanpak tussen de 3 gewesten wordt steeds duidelijker en de samenwerking steeds moeilijker. De complexiteit van het hedendaags bestuur vereist een mate van deskundigheid waar blijkbaar niet iedereen over beschikt. Het valt op dat de werking vanaf het niveau van het Vlaams Parlement/Regering naar onder toe tekenen dynamiek, efficiëntie en klantgerichtheid vertoont, en dat in tegenstelling tot het Belgisch huishouden wat stilaan synoniem is van slecht, wanordelijk en onbekwaam bestuur.
De federale regering is niet bekwaam om cruciale oplossingen te vinden op de uitdagingen van de toekomst (hoe zit dat nu met de aanpak van de vergrijzing?, het verhogen van de activiteitsgraad? Dat heeft niet alleen te maken met de onbekwaamheid van een aantal ministers (waar zat de minister van Verkeer eigenlijk tijdens de DHL onderhandelingen?) maar ook met het verschil in visie over de aanpak rond deze problemen.
Nu het geleidelijk aan ook bij Stevaert begint door te dringen dat voor solidariteit ook een minimale wederkerigheid en respect verwacht mag worden, is het tijdstip misschien aangebroken om maar eens definitief het mes te zetten in België;. Er zijn steden in Europa met evenveel inwoners als België; die het doen met één burgemeester en zijn College. België heeft daar 6 regeringen, 68 ministers en staatssecretarissen, 10 provincieraden met ongeveer 100 deputés, 650 gemeentebesturen met evenveel burgemeester en een 3.000 schepen voor nodig! Enige bescheidenheid zou hier niet misplaatst zijn.
Deze situatie is niet alleen lachwekkend, ze is onverklaarbaar naar het buitenland toe. Daarbij komt dat ze niet alleen vele miljarden kost aan de burger (want ieder keizertje heeft zijn hofhouding), is ook inefficiënt maar vooral: het zorgt voor slecht bestuur van de gemeenschap met alle kwalijke gevolgen vandien.
Daarom moet Vlaanderen voluit de kaart van Europa trekken en streven naar volledige onafhankelijkheid. Gelijktijdig moet men de kans aangrijpen om tot een flinke afslanking te komen van het aantal politici en ambtenaren met eenvoudige structuren. Terug naar het model (Vlaamse) regering, provincie & gemeente waarbij iedere overheid een duidelijk afgelijnde functie en verantwoordelijkheid krijgt.
De overheid bepaalt het beleid en de spelregels van de gemeenschap. De bevolking geeft invulling aan de keuzes van de toekomst door het verkiezen van het Vlaams Parlement. De regering telt maximum 10 ministers. De Minisister President wordt meteen ook het Staatshoofd voor internationale contacten toe. Iedere Europese hoofdstad heeft trouwens ook maar één burgemeester.
De centrale overheid draagt zorg voor en organiseert de essentiële elementen van onze rechtstaat: kontakten met Europa, de veiligheid van de burgers, de rechtszekerheid van burgers en bedrijven, de sociale maatregelen voor de zwakkeren, het onderwijs, ...
De provincie krijgt de verantwoordelijkheid voor een aantal operationele taken van de overheid zoals administratie, gebouwen, wegen, e.a. Zo wordt het beheer van bv. de wegen volledig in handen gegeven van de provincies. Dus gedaan met rijks- gewest-, en gemeentewegen. Vanuit een centrale visie worden wegen aangelegd en onderhouden i.s.m. de gemeentebesturen. Dat betekent geen conflicten meer voor vergunningen tussen verschillende diensten, snel en efficiënt beheer van de middelen en grotere transparantie t.o.v. bv. aannemers (lees: minder uitgaven)!
Tot slot wordt de gemeente het aanspreekpunt tussen burger en overheid. Via een centrale loketfunctie kan men hier terecht voor alle vragen en diensten (van paspoort tot belastingsaangifte). Door gedecentraliseerd te opereren krijgt de burger een duidelijker en sneller antwoord. Hij komt in contact met iemand uit zijn buurt en verzuipt niet in bodemloze putten van administraties en procedures. Het beste recept tegen verzuring.
Alles wordt maximaal geautomatiseerd: geboorteaangiftes gebeuren automatisch in het ziekenhuis, werklozensteun, zorgvergoeding, kinderbijslag; wordt rechtstreeks geregeld tussen overheid en artsen. De burger betaalt enkel zijn bijdrage rechtstreeks aan de arts of krijgt de vergoedingen van de overheid. Gedaan met dure vergoedingen aan vakbonden en mutualiteiten. Gedaan met overheden die elkaar bezig houden. Een bouwaanvraag kan op dit moment soms door meer dan 10 administraties behandeld worden. Waar is dat allemaal voor nodig? Wat is het voordeel? De overheid maakt één beleidsplan, de provincie vult het in op provinciaal niveau in overleg met de gemeente. De burger weet op die manier precies wat waar kan en binnen welke omstandigheden.
Dit vereenvoudigd staatsmodel zal leiden tot flinke besparingen binnen de overheid. Dit heeft tot dat de overheid minder geld nodig heeft voor het beheer van de staat waardoor de lasten op bv. arbeid drastisch verlaagt kunnen worden. Dat zal een gunstig effect hebben op de tewerkstelling, waar de overtollige ambtenaren terecht kunnen.
En de solidariteit met Brussel en Wallonië; dan? Tja, hoe ver gaan we daar in? 125 jaar geleden hebben we Congo/Zaïre leeggeplunderd; heeft dat als resultaat gehad dat alle Zaïrezen vandaag aanspraak kunnen maken op een uitkering van België;? Vlamingen hebben 100 jaar in Wallonië; gewerkt en er de lokale economie mee in stand gehouden. En het sprookje dat Wallonië; in die tijd meer bijdroeg aan België; is ondertussen ook doorbroken door de Gentse Prof. Hannes, die aantoont dat dit nooit het geval is geweest!
Brussel zal afstand moeten doen van zijn lokale baroniën en kan de hoofdstad van Europa worden. De Waalse bevolking zal zijn toekomst moeten kiezen door de keuze van zijn leiders. Benieuwd of er dan nog steeds zo kwistig met het (Vlaamse) geld rondgestrooid zal worden. Hoe dan ook zal het op middellange termijn een zegen betekenen voor het Waalse volk. Aangesproken op hun eigen verantwoordelijkheid maar op hun eigen dynamiek, zonder verantwoording aan derden af te leggen, hun eigen regio ontwikkelen en open bloeien. En het recept is eenvoudig: werken.
Rudi De Kerpel.
Vlaams Ondernemer.
Doktersbriefje…
Niettegenstaande de smeekbede van zowat iedereen om werk, doen een aantal politici en vakbondsmensen opnieuw hun best om ondernemers zoveel mogelijk te ontmoedigen hier initiatief voor te nemen.
Er is Stevaert die zegt dat “er meer flexibiliteit moet komen, maar dan wel van de werkgevers”. Ik ga er dus van uit dat hij zijn cafe’s op vrijdag- en zaterdagavond sluit zodat zijn personeel de kans krijgt zelf een pintje te gaan drinken. Nu is er ook het ACW en Greta D’hont die vinden dat één ziektedag moet kunnen zonder doktersbriefje en dit om het budget van de Sociale Zekerheid te sparen. … Wanneer gaat men nu eens ophouden om het ene dwaze voorstel na andere te lanceren?
Iedereen weet dat op maandag de dokterskabinetten het volst zitten. Is het dan preventief om de misbruiker te belonen? Het zijn niet allemaal misbruiken natuurlijk, maar deze maatregel zal in ieder geval niet bijdragen aan het tegendeel ervan. Het zal een vorm van extra-vakantiedagen worden. Tevens is het een zeer a-sociale maatregel, want het zal de werkdruk voor de achtergebleven – gezonde – collega’s weer doen toenemen…
Als men de kosten voor de Sociale Zekerheid wil drukken, geef ik graag – gratis - twee tips. Ten eerste: laat ons het doktersbriefje voor 1 dag inderdaad afschaffen maar koppel er tegelijk aan dat de werknemer die dag dan ook niet betaald wordt. Waarom moeten ondernemingen opdraaien voor het maandaghumeur van zijn werknemer?
Tweede besparing: België is het enige land waar de terugbetaling geschiedt via de mutualiteit, wat een extra kost van de gemeenschap betekent van 100.000 euro (4 miljard B.FR.!) per jaar. Waarom kan die terugbetaling, zoals in andere landen, niet rechtstreeks verlopen via artsen en ziekenhuizen? In een wereld van internet en automatisatie mag dat toch geen enkel probleem zijn?
Dit soort voorstellen bewijst opnieuw hoe groot de vervreemding van vakbonden en politici is naar het bedrijfsleven toe. Men probeert de werknemers te winnen voor de syndicale beweging door maatregelen voor te stellen die nefast zijn voor de tewerkstelling en het ondernemersklimaat. Men probeert permanent tegenstellingen te creëren tussen werknemers en werkgevers, om z’n eigen bestaansrecht te verdedigen.
Men probeert steeds te scoren door werknemers angst aan te praten onder het motto: “ we willen niet terug naar de Middeleeuwen of werken aan de lonen van China”. Werkgevers willen dat ook niet, ze verlangen niet naar het verleden, maar vragen wel om minstens naar het “heden” te kijken en liefst nog naar de toekomst... Niemand wil werken aan het loon van een Pool, maar het probleem wordt dat de Polen voor datzelfde loon wel hier komen werken.
Vakbonden missen iedere flexibiliteit in het ontstaan van de 24-uur economie. Mensen beschikken over meer vrije tijd en zoeken daar invulling voor. Het sluiten van winkels mag niet afhankelijk gemaakt worden van de regelgeving van bovenaf maar van de voorkeuren van onderuit, die in de markt tot uitdrukking komen.
De invulling van de wensen kan geboden worden door bedrijven die er op hun beurt een specialiteit van maken. Langere openingstijden wil zeggen: meer tewerkstelling op dezelfde plaats maar ook andere werktijden dan van 9 tot 5. Uitdrukkelijk dient daarbij opgemerkt dat de werknemer de vrije keuze heeft om in te gaan op wisselende werktijden of niet. Daarbij komt dat sommige werknemers er zelfs de voorkeur aan geven om buiten de reguliere uren te werken omdat ze op die manier de gezinstaken beter kunnen verdelen en bv. beter in kinderopvang kunnen voorzien.
Tot slot wekt men té vaak de indruk dat ondernemers handenwrijvend verzoeken om dit soort maatregelen. Het is natuurlijk fantastisch om te stellen dat we een halt moeten toeroepen aan een aantal economische ontwikkelingen die een andere manier van werken vergen. Maar men vergeet daarbij dat er geen muren staan rond België, laat staan rond Europa. Men vergist zich daarin. Ondernemers ondergaan vaak de gevolgen van de marktwerking en proberen door erop in te spelen, hun positie te behouden.
De grootste uitdaging wordt dan ook hoe bedrijven en overheid een antwoord vinden op de duale ontwikkeling van de vragende consument die steeds betere producten wil aan lagere prijzen (uit lage-loon landen dus) en diezelfde consument, die als werknemer steeds meer wil verdienen door minder te werken (waardoor producten steeds duurder worden).
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
Er is Stevaert die zegt dat “er meer flexibiliteit moet komen, maar dan wel van de werkgevers”. Ik ga er dus van uit dat hij zijn cafe’s op vrijdag- en zaterdagavond sluit zodat zijn personeel de kans krijgt zelf een pintje te gaan drinken. Nu is er ook het ACW en Greta D’hont die vinden dat één ziektedag moet kunnen zonder doktersbriefje en dit om het budget van de Sociale Zekerheid te sparen. … Wanneer gaat men nu eens ophouden om het ene dwaze voorstel na andere te lanceren?
Iedereen weet dat op maandag de dokterskabinetten het volst zitten. Is het dan preventief om de misbruiker te belonen? Het zijn niet allemaal misbruiken natuurlijk, maar deze maatregel zal in ieder geval niet bijdragen aan het tegendeel ervan. Het zal een vorm van extra-vakantiedagen worden. Tevens is het een zeer a-sociale maatregel, want het zal de werkdruk voor de achtergebleven – gezonde – collega’s weer doen toenemen…
Als men de kosten voor de Sociale Zekerheid wil drukken, geef ik graag – gratis - twee tips. Ten eerste: laat ons het doktersbriefje voor 1 dag inderdaad afschaffen maar koppel er tegelijk aan dat de werknemer die dag dan ook niet betaald wordt. Waarom moeten ondernemingen opdraaien voor het maandaghumeur van zijn werknemer?
Tweede besparing: België is het enige land waar de terugbetaling geschiedt via de mutualiteit, wat een extra kost van de gemeenschap betekent van 100.000 euro (4 miljard B.FR.!) per jaar. Waarom kan die terugbetaling, zoals in andere landen, niet rechtstreeks verlopen via artsen en ziekenhuizen? In een wereld van internet en automatisatie mag dat toch geen enkel probleem zijn?
Dit soort voorstellen bewijst opnieuw hoe groot de vervreemding van vakbonden en politici is naar het bedrijfsleven toe. Men probeert de werknemers te winnen voor de syndicale beweging door maatregelen voor te stellen die nefast zijn voor de tewerkstelling en het ondernemersklimaat. Men probeert permanent tegenstellingen te creëren tussen werknemers en werkgevers, om z’n eigen bestaansrecht te verdedigen.
Men probeert steeds te scoren door werknemers angst aan te praten onder het motto: “ we willen niet terug naar de Middeleeuwen of werken aan de lonen van China”. Werkgevers willen dat ook niet, ze verlangen niet naar het verleden, maar vragen wel om minstens naar het “heden” te kijken en liefst nog naar de toekomst... Niemand wil werken aan het loon van een Pool, maar het probleem wordt dat de Polen voor datzelfde loon wel hier komen werken.
Vakbonden missen iedere flexibiliteit in het ontstaan van de 24-uur economie. Mensen beschikken over meer vrije tijd en zoeken daar invulling voor. Het sluiten van winkels mag niet afhankelijk gemaakt worden van de regelgeving van bovenaf maar van de voorkeuren van onderuit, die in de markt tot uitdrukking komen.
De invulling van de wensen kan geboden worden door bedrijven die er op hun beurt een specialiteit van maken. Langere openingstijden wil zeggen: meer tewerkstelling op dezelfde plaats maar ook andere werktijden dan van 9 tot 5. Uitdrukkelijk dient daarbij opgemerkt dat de werknemer de vrije keuze heeft om in te gaan op wisselende werktijden of niet. Daarbij komt dat sommige werknemers er zelfs de voorkeur aan geven om buiten de reguliere uren te werken omdat ze op die manier de gezinstaken beter kunnen verdelen en bv. beter in kinderopvang kunnen voorzien.
Tot slot wekt men té vaak de indruk dat ondernemers handenwrijvend verzoeken om dit soort maatregelen. Het is natuurlijk fantastisch om te stellen dat we een halt moeten toeroepen aan een aantal economische ontwikkelingen die een andere manier van werken vergen. Maar men vergeet daarbij dat er geen muren staan rond België, laat staan rond Europa. Men vergist zich daarin. Ondernemers ondergaan vaak de gevolgen van de marktwerking en proberen door erop in te spelen, hun positie te behouden.
De grootste uitdaging wordt dan ook hoe bedrijven en overheid een antwoord vinden op de duale ontwikkeling van de vragende consument die steeds betere producten wil aan lagere prijzen (uit lage-loon landen dus) en diezelfde consument, die als werknemer steeds meer wil verdienen door minder te werken (waardoor producten steeds duurder worden).
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
Vlaanderen heeft kansen...
Zullen we ons binnenkort gelukkig prijzen dat het Vlaams Blok een geweldige vooruitgang maakte tijdens de laatste Vlaamse verkiezingen? Het ziet er in ieder geval naar uit...
Het wordt alvast duidelijk dat een jonge generatie politici (Somers, Q) zich stilaan bewust begint te worden van de realiteit en niet langer bereid zijn hun kop in het zand te steken omwille van een leuk mandaat met chauffeur. Blijkbaar begint het stilaan door te dringen dat de solidariteit met België het doodvonnis betekent van vele Vlaamse bedrijven: lees welvaart. Het is dan ook noodzakelijk dat het begrip;solidariteit; een nieuwe definitie krijgt.
Vele Vlaamse ondernemers zijn koele minnaars van België. Het zal bij Di Rupo toch stilaan moeten gaan doordringen dat we van hem en zijn gemeenschap meer verwachten dan enkele luttele woordjes Nederlands. Het moet hem eens duidelijk gemaakt worden dat solidariteit geen éénrichtingsverkeer is, m.a.w. transfers kunnen nog enkel indien de regel gelijk gehanteerd worden. D.w.z. boetes in Vlaanderen zijn boetes in Wallonnië, misbruiken in sociale zekerheid en werkloosheidsuitkeringen worden er even consequent aangepakt als in Vlaanderen; Eigenlijk is het grootste probleem van Di Rupo dat hij tegen zijn kiezers niet durft zeggen: vrienden, we moeten opnieuw aan de slag; hoe moeilijk zo'n boodschap ook is;
Ondernemers hebben het recht maar ook de plicht zich te mengen in het debat over hoe de welvaart de komende decennia in stand kan gehouden worden, gezien zij er de enige en belangrijkste sponsor van zijn. Hierbij alvast 10 ideeën voor meer welvaart in Vlaanderen.
Wie zich wil opwerpen als een leider van een gemeenschap moet durven, net zoals iedere goede huisvader weet, af en toe eens wat gas terug nemen om nadien voluit te kunnen gaan.
Rudi De Kerpel – Ondernemer.
Het wordt alvast duidelijk dat een jonge generatie politici (Somers, Q) zich stilaan bewust begint te worden van de realiteit en niet langer bereid zijn hun kop in het zand te steken omwille van een leuk mandaat met chauffeur. Blijkbaar begint het stilaan door te dringen dat de solidariteit met België het doodvonnis betekent van vele Vlaamse bedrijven: lees welvaart. Het is dan ook noodzakelijk dat het begrip;solidariteit; een nieuwe definitie krijgt.
Vele Vlaamse ondernemers zijn koele minnaars van België. Het zal bij Di Rupo toch stilaan moeten gaan doordringen dat we van hem en zijn gemeenschap meer verwachten dan enkele luttele woordjes Nederlands. Het moet hem eens duidelijk gemaakt worden dat solidariteit geen éénrichtingsverkeer is, m.a.w. transfers kunnen nog enkel indien de regel gelijk gehanteerd worden. D.w.z. boetes in Vlaanderen zijn boetes in Wallonnië, misbruiken in sociale zekerheid en werkloosheidsuitkeringen worden er even consequent aangepakt als in Vlaanderen; Eigenlijk is het grootste probleem van Di Rupo dat hij tegen zijn kiezers niet durft zeggen: vrienden, we moeten opnieuw aan de slag; hoe moeilijk zo'n boodschap ook is;
Ondernemers hebben het recht maar ook de plicht zich te mengen in het debat over hoe de welvaart de komende decennia in stand kan gehouden worden, gezien zij er de enige en belangrijkste sponsor van zijn. Hierbij alvast 10 ideeën voor meer welvaart in Vlaanderen.
- Meer werken…
Jarenlang werd geprobeerd de werkloosheid te bestrijden met arbeidsduurvermindering. Het heeft niet alleen helemaal zijn effect gemist, het zorgt er ook voor dat de werkdruk op mensen is toegenomen en we onszelf uit de markt prijzen qua kost. Als vakbonden alternatieven hiervoor hebben moeten ze met feitelijke argumenten komen en niet met slogans.
Loonsvermindering zou het welvaartniveau aantasten, maar we kunnen wel met z'n allen een tandje bijsteken door gewoon bv. 10 % langer te werken voor hetzelfde loon. Het kost in wezen niets aan de werknemer behalve zijn tijd. Maar hij krijgt in ruil een grotere garantie op jobbehoud. Daarbij stijgt de competitiviteit van de onderneming waardoor ze kan groeien en nieuwe mensen aannemen.
Als men bij Ford Genk een referendum zou gehouden hebben onder de werknemers met als keuze: allen 40 u. werken en alle banen behouden of 36 u. werken en de helft eruit… wat denk u dat het resultaat zou geweest zijn? In Duitsland koos men alvast voor het eerste, met positieve gevolgen voor tewerkstelling. - Eenvoudiger systeem overuren
Door een sterk veranderde aanvoermarkt worden bedrijven soms geconfronteerd met onverwachte productiepieken. Via uitbetaalde overuren moet een bedrijf hiervoor beroep kunnen doen op zijn werknemers, zonder dat die daarvoor gestraft wordt. Als morgen een werknemer extra uren werkt, krijgt de staat hiervan 50 %. Wat biedt die Staat eigenlijk aan betrokkene om dat bedrag te rechtvaardigen? - Drastische aanpak van misbruiken
Het is een publiek geheim dat duizenden werklozen onterecht hun vergoeding ontvangen omdat ze niet actief naar werk zoeken omwille van het bijklussen in het zwart. De overheid wil terecht de fiscale fraude aanpakken bij ondernemingen maar ontwricht het systeem door de sociale fraude te laten gedijen. Zwartwerk werkt niet alleen marktverstorend maar is ook arbeidsvernietigend bij de ondernemingen die netjes volgens de spelregels opereren. - Werken is leuk
"werken" moet opnieuw geherwaardeerd worden. Welvaart creëer je niet met slogans maar wel door hard te werken. Men ontwikkelt momenteel een dubbelzinnige perceptie : enerzijds smeekt men om meer banen maar anderzijds stelt men steeds meer onredelijke eisen aan degenen die voor banen zorgen. Men wil stilaan van ieder bedrijf een Disneyland maken, maar zoals iedereen weet: Disney is een sprookjespark en helaas, sprookjes bestaan niet in de bedrijfswereld.
Werken kan ook een bijdrage leveren aan persoonlijke ontplooiing, intellectuele verrijking, voldoening over wat men bereikt… We moeten met z'n allen de vrijetijdsmythe doorbreken. - Opleiding en opvolging
Reeds heel wat opleidingsprogramma's zijn beschikbaar, zowel bij de overheid als het bedrijfsleven. Maar werklozen moeten ook na deze opleidingen aangemoedigd worden instapbanen te aanvaarden die, soms tijdelijk, onder hun niveau zijn. Een beperking van de werkloosheidsuitkering voor allen, niet gezinshoofden, zal velen aanzetten tot effectief gaan werken i.p.v. te blijven "genieten" van de werkloosheidsuitkering. - Laat ons werknemers belonen voor hun inzet …
Omwille van de hoge lasten is het bijna onmogelijk voor een onderneming om hun medewerkers te belonen. Voor de goede tijden zou er een flexibel en minimum belast dividend moeten beschikbaar zijn voor alle werknemers van een bedrijf.
Veel ondernemers klagen terecht dat men de winsten graag wil delen met de werknemers maar dat daar amper iets van overblijft wil men het toepassen. Een bedrijf zou over de mogelijkheid moeten beschikken om bv. 5 % van zijn winst, VRIJWILLIG, te verdelen over alle medewerkers die het resultaat hebben helpen realiseren. Het zal niet alleen stimulerend en motiverend werken, het zal ook de koopkracht doen toenemen en zo automatisch de welvaart in stand houden.
- Instapbanen voor zelfstandigen
Het vrij ondernemerschap dient ondersteund te worden door drempelverlagende maatregelen. Starters moeten niet alleen kunnen beschikken over eenvoudig toegankelijk startkapitaal maar ook een betere sociale bescherming krijgen bij ziekte of tegenslag. Waarom kan een afgestuurde aanspraak maken op een basis sociale zekerheid (ook al heeft hij nog nooit één cent bijgedragen) en wordt een zelfstandige, bij ziekte of falen, aan zijn lot overgelaten... Waarom eigenlijk? - Ruimtelijke Ordening
Heel wat KMO bedrijven zijn klaar om extra banen te scheppen maar beschikken niet over de noodzakelijke ruimte. Bedrijven blijven het slachtoffer van de nu reeds jarenlange aanslepende problemen betreffende zonevreemde bedrijven waar nog altijd geen flexibel antwoord is op gegeven. - Beloon innovatie
Overheidssteun voor bedrijven mag in de toekomst niet enkel gebruikt worden als beloning voor tewerkstelling maar dient ook uitgebreid te worden naar ondersteuning voor innovatieve projecten. Want innovatie is de sleutel naar behoud van bedrijven én tewerkstelling. - Nieuwe rol voor vakbonden…
In de 19de eeuw en dit tot aan de tweede wereldoorlog, waren de vakbonden de belangrijkste maatschappelijke bron van vernieuwing - hun rol is van essentieel belang geweest in het tot stand brengen van onze welvaart en welzijn. Sinds de golden sixties zijn vakbonden echter omgevormd van progressieve motor tot conservatieve belangenvereniging.
De vakbond is meestal tegen iets, zelden voor iets. Ook niet als een verandering op korte termijn een verbetering op lange termijn kan betekenen. Vakbonden moeten eerlijker zijn in het erkennen van marktsystemen en niet langer handelen alsof wij in een geïsoleerde omgeving leven. Het behouden van welvaart en werkgelegenheid zal niet lukken met slogans en ronkende verklaringen. Het kan enkel met gezond verstand en eerlijkheid.
Wie zich wil opwerpen als een leider van een gemeenschap moet durven, net zoals iedere goede huisvader weet, af en toe eens wat gas terug nemen om nadien voluit te kunnen gaan.
Rudi De Kerpel – Ondernemer.
Vlamingen zijn geen mestkevers...
Niettegenstaande het er zat aan te komen, is er, zowel in Vlaanderen als in de rest van Europa, grote beroering ontstaan rond de keuze van meer dan 1 miljoen kiezers voor de extreem rechts partij het Vlaams Blok afgelopen weekend.
Nochtans zijn Vlamingen geen mestkevers, zoals destijds de VLD voorzitter de leiding van het Vlaams Blok noemde, maar gewoon wanhopige burgers die de leidende politieke klasse een signaal wilden geven.
De publieke opinie schrijft het succes van het Blok toe aan het invoeren van het migrantenstemrecht voor niet Belgen waaraan de liberalen, onder zware druk van de Waalse Parti Socialiste, begin dit jaar toegaven en er zelfs – tijdelijk – hun anders zo standvastige voorzitter moesten voor opofferen.
Is het stemgedrag van deze Vlamingen te verklaren? JA.
De belangrijkste redenen zijn te vinden in de rol van de media t.o.v. de Paarse bewindvoerders, de tegenstellingen tussen zowel socialisten als liberalen maar ook Vlamingen en Walen, het veranderen van de kieswet, het invoeren van extreme maatregelen en tot slot het negeren van de problemen die ontstaan vanuit de multiculturele samenleving.
Na meer dan decennialang bestuur van de katholieken, kon de pers (waarvan uit een recent onderzoek blijkt dat meer dan 70 % links georiënteerd is) de vreugde niet op toen Paars aan het bewind kwam.
De tijd van de grote veranderingen zouden zich aandienen en het enthousiasme droop van het scherm. Een flinke ruzie tussen coalitiegenoten werd omgedoopt tot “open debatcultuur”. Een diarree aan nieuwe voorstellen en ideetjes (die echter amper werden gerealiseerd) werd “voluntaristisch” beleid genoemd. Het forum dat geboden werd aan Abou Jahjah spreekt boekdelen en behoeft weinig commentaar. Wie durfde te kritisch te zijn kreeg onmiddellijk het etiket “extremistisch” en werd verbannen van het scherm.
Het totaal gebrek aan kritische ingesteldheid t.o.v. het gevoerde beleid en de luiheid van de meeste journalisten om zich werkelijk bezig te houden met wat leefde onder de bevolking, zorgden voor een totale vervreemding tussen burger, pers en politiek. Want hoe meer de eerste zich probeerde te manifesteren en aandacht te vragen voor zijn problemen, des te meer werd hij verketterd als verzuurd, ontevreden, verwend…
Maar wat bond de Paarse regeerpartijen? In wezen zijn socialisten en liberalen elkaars tegengestelden. Voor de socialisten was het behoud van de macht cruciaal, met wie, hoe of wat was hierbij ondergeschikt. Voor de liberalen was het belangrijkste motief de rekening presteren aan de voormalige CVP omwille van de woordbreuk van 12 jaar voordien… En de dioxine-kippen deden de rest: CVP werd verslagen en een lang gekoesterde droom werd werkelijkheid: paars was geboren.
Om zeker te zijn de macht enige tijd te kunnen sturen, veranderde men op korte termijn de kieswet. Waar eerder de vertegenwoordigers van het volk verkozen werden vanuit de kantons (die zelf hun lijsten samenstelden en op die manier ontsnapten aan de dictaten van het partijbureau met als gevolg dat ze weinig manipuleerbaar waren) trokken de partijleiders alle macht naar zich toe door de kieskringen te hervormen.
Alles werd herleid tot provinciale lijsten waar zij de volgorde bepaalden van de kandidaten (Nederlands model) met de invoering van een kiesdrempel. Op die manier werden 2 problemen tegelijk opgelost: lastige parlementsleden die teveel vragen stelden konden verwijderd worden en nieuwe initiatieven kregen weinig kans, mede gelet op de partijdigheid van o.a. de openbare omroep die bijna publiekelijk flirten met de socialistische leider Stevaert. De partijslaven waren geboren.
Snel werd duidelijk dat het behoud van de macht voor de liberalen belangrijker was dan het uitvoeren van hun partijprogramma. Het liberale VLD schoof steeds meer naar de linkerkant, mede gedwongen onder druk van de Waalse socialisten die daar een bijna volstrekte meerderheid halen.
Niettegenstaande een belastingsverlaging (die echter te traag op gang kwam) en een aantal sociale uitbreidingen, herkende de liberale achterban, die toch nog steeds uit zelfstandigen en kaderleden bestaat, zich niet langer in het gevoerde – linkse – beleid.. Het migrantenstemrecht, opgedrongen door de socialisten, was voor velen de spreekwoordelijke druppel…
Maar ook de tegenstellingen tussen Wallonië en Vlaanderen nemen steeds verder toe. Als Vlaanderen besliste om de verkeersveiligheid te verhogen door het plaatsen van meer dan 500 camera’s op risico-gebieden, deden de Walen dat ook … maar met slechts 10 camera’s. In Wallonië kent men binnenkort binnen één familie een derde generatie die W.A.O. uitkeringen genieten… Het zegt genoeg over het verschil aan dynamiek tussen de regio’s. De uitgaven in de sociale zekerheid liggen gemiddeld 20 % hoger in Wallonië dan in Vlaanderen…
Begrijpelijk wordt dan ook de ergernis rond de financiële transfers van Vlaanderen naar Wallonië om het sociale zekerheidsstelsel betaalbaar te houden en dat in het kader van solidariteit tussen regio’s. Vlaanderen sponsort Wallonië jaarlijks met ong. 19 miljard euro per jaar. Dat het Vlaams Blok dit handig kan uitspelen heeft niets met hén te maken, maar met het feit dat de huidige politieke klasse dit laat gebeuren.
Maar er was ook nog de nieuwe verkeerswet. Wie verkeerd parkeert riskeert een boete tot 500 euro, een snelheidsovertreding van 20 km extra kan snel 2.500 euro kosten… Of het vrijmaken van de energiemarkt: bedrijven en particulieren betalen vandaag gemiddeld 18 % meer dan vroeger voor dezelfde energie…
Deze cocktail van non-beleid, samen met de goedkeuring van het migrantenstemrecht, maakt het begrijpelijker dat meer dan 1 miljoen Vlamingen in de handen werden gedreven van het Vlaams Blok, met slechts één signaal: Zo kan het niet langer …
Het heeft niets te maken met intolerantie maar met een aantal juridische & culturele tegenstellingen. In België is er stemplicht voor iedere burger terwijl allochtonen het recht zouden krijgen om te stemmen (zonder verplichting). Maar ook vanuit culturele achtergrond moet het deelnemen aan het democratisch proces een beloning zijn bij totale integratie. Het is onfair om enkel te willen deelnemen aan de lusten maar niet aan de lasten. Er werd een snel-Belg-wet gemaakt die ervoor moet zorgen dat wie dat wil, via een eenvoudige procedure, de Belgische nationaliteit kan verwerven met o.a. recht om te stemmen.
Deze cocktail van non-beleid, samen met het blijven miskennen van een aantal samenlevingsproblemen tussen allochtonen en autochtonen, leidden tot het succes van het Vlaams Blok die ondubbelzinnig en duidelijk stellen hoe ze aankijken tegen deze problemen. Het totaal gebrek aan een beleid rond de multiculturele samenleving, ook al wordt daar 10 jaar over gesproken en groots aangekondigd, zorgt ervoor dat we steeds verder zakken in het moeras.
Waar in Nederland duidelijk lessen zijn getrokken uit het tijdperk Fortuyn, weigert men in Vlaanderen de werkelijkheid onder ogen te zien.
De huidige politieke klasse staat dus – opnieuw – voor een heldere uitdaging: starten met effectieve maatregelen zoals maximale integratie, strenger aanpakken van de criminaliteit, optreden tegen schijnhuwelijken, het beperken van een aantal uitkeringen in tijd en bedrag, het stimuleren van de positie van de vrouw, de eigen Vlaamse cultuur centraal stellen met echter alle ruimte, binnen het grondwettelijk kader, voor eigen cultuurbeleving.
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
Nochtans zijn Vlamingen geen mestkevers, zoals destijds de VLD voorzitter de leiding van het Vlaams Blok noemde, maar gewoon wanhopige burgers die de leidende politieke klasse een signaal wilden geven.
De publieke opinie schrijft het succes van het Blok toe aan het invoeren van het migrantenstemrecht voor niet Belgen waaraan de liberalen, onder zware druk van de Waalse Parti Socialiste, begin dit jaar toegaven en er zelfs – tijdelijk – hun anders zo standvastige voorzitter moesten voor opofferen.
Is het stemgedrag van deze Vlamingen te verklaren? JA.
De belangrijkste redenen zijn te vinden in de rol van de media t.o.v. de Paarse bewindvoerders, de tegenstellingen tussen zowel socialisten als liberalen maar ook Vlamingen en Walen, het veranderen van de kieswet, het invoeren van extreme maatregelen en tot slot het negeren van de problemen die ontstaan vanuit de multiculturele samenleving.
Na meer dan decennialang bestuur van de katholieken, kon de pers (waarvan uit een recent onderzoek blijkt dat meer dan 70 % links georiënteerd is) de vreugde niet op toen Paars aan het bewind kwam.
De tijd van de grote veranderingen zouden zich aandienen en het enthousiasme droop van het scherm. Een flinke ruzie tussen coalitiegenoten werd omgedoopt tot “open debatcultuur”. Een diarree aan nieuwe voorstellen en ideetjes (die echter amper werden gerealiseerd) werd “voluntaristisch” beleid genoemd. Het forum dat geboden werd aan Abou Jahjah spreekt boekdelen en behoeft weinig commentaar. Wie durfde te kritisch te zijn kreeg onmiddellijk het etiket “extremistisch” en werd verbannen van het scherm.
Het totaal gebrek aan kritische ingesteldheid t.o.v. het gevoerde beleid en de luiheid van de meeste journalisten om zich werkelijk bezig te houden met wat leefde onder de bevolking, zorgden voor een totale vervreemding tussen burger, pers en politiek. Want hoe meer de eerste zich probeerde te manifesteren en aandacht te vragen voor zijn problemen, des te meer werd hij verketterd als verzuurd, ontevreden, verwend…
Maar wat bond de Paarse regeerpartijen? In wezen zijn socialisten en liberalen elkaars tegengestelden. Voor de socialisten was het behoud van de macht cruciaal, met wie, hoe of wat was hierbij ondergeschikt. Voor de liberalen was het belangrijkste motief de rekening presteren aan de voormalige CVP omwille van de woordbreuk van 12 jaar voordien… En de dioxine-kippen deden de rest: CVP werd verslagen en een lang gekoesterde droom werd werkelijkheid: paars was geboren.
Om zeker te zijn de macht enige tijd te kunnen sturen, veranderde men op korte termijn de kieswet. Waar eerder de vertegenwoordigers van het volk verkozen werden vanuit de kantons (die zelf hun lijsten samenstelden en op die manier ontsnapten aan de dictaten van het partijbureau met als gevolg dat ze weinig manipuleerbaar waren) trokken de partijleiders alle macht naar zich toe door de kieskringen te hervormen.
Alles werd herleid tot provinciale lijsten waar zij de volgorde bepaalden van de kandidaten (Nederlands model) met de invoering van een kiesdrempel. Op die manier werden 2 problemen tegelijk opgelost: lastige parlementsleden die teveel vragen stelden konden verwijderd worden en nieuwe initiatieven kregen weinig kans, mede gelet op de partijdigheid van o.a. de openbare omroep die bijna publiekelijk flirten met de socialistische leider Stevaert. De partijslaven waren geboren.
Snel werd duidelijk dat het behoud van de macht voor de liberalen belangrijker was dan het uitvoeren van hun partijprogramma. Het liberale VLD schoof steeds meer naar de linkerkant, mede gedwongen onder druk van de Waalse socialisten die daar een bijna volstrekte meerderheid halen.
Niettegenstaande een belastingsverlaging (die echter te traag op gang kwam) en een aantal sociale uitbreidingen, herkende de liberale achterban, die toch nog steeds uit zelfstandigen en kaderleden bestaat, zich niet langer in het gevoerde – linkse – beleid.. Het migrantenstemrecht, opgedrongen door de socialisten, was voor velen de spreekwoordelijke druppel…
Maar ook de tegenstellingen tussen Wallonië en Vlaanderen nemen steeds verder toe. Als Vlaanderen besliste om de verkeersveiligheid te verhogen door het plaatsen van meer dan 500 camera’s op risico-gebieden, deden de Walen dat ook … maar met slechts 10 camera’s. In Wallonië kent men binnenkort binnen één familie een derde generatie die W.A.O. uitkeringen genieten… Het zegt genoeg over het verschil aan dynamiek tussen de regio’s. De uitgaven in de sociale zekerheid liggen gemiddeld 20 % hoger in Wallonië dan in Vlaanderen…
Begrijpelijk wordt dan ook de ergernis rond de financiële transfers van Vlaanderen naar Wallonië om het sociale zekerheidsstelsel betaalbaar te houden en dat in het kader van solidariteit tussen regio’s. Vlaanderen sponsort Wallonië jaarlijks met ong. 19 miljard euro per jaar. Dat het Vlaams Blok dit handig kan uitspelen heeft niets met hén te maken, maar met het feit dat de huidige politieke klasse dit laat gebeuren.
Maar er was ook nog de nieuwe verkeerswet. Wie verkeerd parkeert riskeert een boete tot 500 euro, een snelheidsovertreding van 20 km extra kan snel 2.500 euro kosten… Of het vrijmaken van de energiemarkt: bedrijven en particulieren betalen vandaag gemiddeld 18 % meer dan vroeger voor dezelfde energie…
Deze cocktail van non-beleid, samen met de goedkeuring van het migrantenstemrecht, maakt het begrijpelijker dat meer dan 1 miljoen Vlamingen in de handen werden gedreven van het Vlaams Blok, met slechts één signaal: Zo kan het niet langer …
Het heeft niets te maken met intolerantie maar met een aantal juridische & culturele tegenstellingen. In België is er stemplicht voor iedere burger terwijl allochtonen het recht zouden krijgen om te stemmen (zonder verplichting). Maar ook vanuit culturele achtergrond moet het deelnemen aan het democratisch proces een beloning zijn bij totale integratie. Het is onfair om enkel te willen deelnemen aan de lusten maar niet aan de lasten. Er werd een snel-Belg-wet gemaakt die ervoor moet zorgen dat wie dat wil, via een eenvoudige procedure, de Belgische nationaliteit kan verwerven met o.a. recht om te stemmen.
Deze cocktail van non-beleid, samen met het blijven miskennen van een aantal samenlevingsproblemen tussen allochtonen en autochtonen, leidden tot het succes van het Vlaams Blok die ondubbelzinnig en duidelijk stellen hoe ze aankijken tegen deze problemen. Het totaal gebrek aan een beleid rond de multiculturele samenleving, ook al wordt daar 10 jaar over gesproken en groots aangekondigd, zorgt ervoor dat we steeds verder zakken in het moeras.
Waar in Nederland duidelijk lessen zijn getrokken uit het tijdperk Fortuyn, weigert men in Vlaanderen de werkelijkheid onder ogen te zien.
De huidige politieke klasse staat dus – opnieuw – voor een heldere uitdaging: starten met effectieve maatregelen zoals maximale integratie, strenger aanpakken van de criminaliteit, optreden tegen schijnhuwelijken, het beperken van een aantal uitkeringen in tijd en bedrag, het stimuleren van de positie van de vrouw, de eigen Vlaamse cultuur centraal stellen met echter alle ruimte, binnen het grondwettelijk kader, voor eigen cultuurbeleving.
Rudi De Kerpel.
Ondernemer.
10 ideeën voor meer werk
Renault Vilvoorde, Philips Hasselt, Ford Genk…. Pijnlijke realiteiten waar de politiek iedere keer de kans had/heeft te anticiperen op een dreigende werkelijkheid. Zal men opnieuw het hoofd afkeren en zich beperken tot holle slogans of kiezen voor een daadkrachtig, soms pijnlijk maar vooral noodzakelijk beleid?
Een resolute wijziging van denken omtrent arbeid zal de enige weg blijken te zijn om België (West-Europa) op de kaart van de tewerkstelling te houden. Want het is een vergissing te denken dat het enkel de industriële jobs zijn die bedreigd worden. Meer en meer gaat men richting Azië en Midden Europa voor het uitvoeren van intellectuele opdrachten zoals programmeren, call-centers, etc. Dus ook de klassieke midden- en hogere beroepen worden op korte termijn bedreigd…
Het wordt dus kiezen : aanpassen of wegrotten. Een alternatief bestaat niet. Arbeid wordt onbetaalbaar omdat het bijna éénzijdig dient om een mandje exuberante sociale voordelen te sponsoren waarin iedereen kan graaien. Men heeft de moed niet eens om het aan enig kritisch onderzoek te onderwerpen laat staan er enige controle op uit te oefenen wat betreft misbruiken. Natuurlijk zijn er echte werklozen die terecht van een vervangingsinkomen kunnen genieten. Maar iedereen weet ook dat er tienduizenden zijn die misbruik maken van het systeem door zwart te werken of niet effectief op zoek te gaan naar een job omdat men het de moeite niet vindt om voor 100 euro extra per maand te gaan werken.
Hoe blijven we dan toch competitief ? En omdat kritiek geen recht heeft zonder alternatief : hierbij 10 ideeën tot het behoud van meer werk in dit land…
Meer werken…
Jarenlang werd geprobeerd de werkloosheid te bestrijden met arbeidsduurvermindering. Het heeft niet alleen helemaal zijn effect gemist, het zorgt er ook voor dat de werkdruk op mensen is toegenomen en we onszelf uit de markt prijzen qua kost en ….
Loonsvermindering zou het welvaartniveau aantasten, maar we kunnen wel met z'n allen een tandje bijzetten door gewoon bv. 10 % langer te werken voor hetzelfde loon. Het kost in wezen niets aan de werknemer behalve zijn tijd en hun baan is verzekerd. Daarbij stijgt de competitiviteit van de onderneming waardoor ze kan groeien en nieuwe mensen aannemen.
Als men morgen in Genk een referendum zou houden onder de werknemers met de keuze: allen 10 % meer werken en alle banen behouden of 36 u. werken en de helft eruit… wat denk u dat het resultaat zou zijn?
Drastische aanpak van misbruiken…
Het is een publiek geheim dat duizenden werklozen onterecht hun vergoeding ontvangen omdat ze niet actief naar werk zoeken omwille van het bijklussen in het zwart. De overheid wil – terecht – de fiscale fraude aanpakken bij ondernemingen maar ontwricht het systeem door de sociale fraude te laten gedijen. Zwartwerk werkt niet alleen marktverstorend maar is ook arbeidsvernietigend bij de ondernemingen die netjes volgens de spelregels opereren.
Werken is leuk…
"werken" moet opnieuw geherwaardeerd worden. Welvaart creëer je niet met slogans maar wel door hard te werken. Men ontwikkelt momenteel een dubbelzinnige perceptie : enerzijds smeekt men om meer banen maar anderzijds stelt men steeds meer onredelijke eisen aan degenen die voor banen zorgen. Men wil stilaan van ieder bedrijf een Disneyland maken, maar zoals iedereen weet: Disney is een sprookjespark en helaas, sprookjes bestaan niet in de bedrijfswereld.
Werken kan ook een bijdrage leveren aan persoonlijke ontplooiing, intellectuele verrijking, voldoening over wat men bereikt… We moeten met z'n allen de vrijetijdsmythe doorbreken.
Opleiding en opvolging
Reeds heel wat opleidingsprogramma's zijn beschikbaar, zowel bij de overheid als het bedrijfsleven. Maar werklozen moeten ook na deze opleidingen aangemoedigd worden instapbanen te aanvaarden die, soms tijdelijk, onder hun niveau zijn. Een beperking van de werkloosheidsuitkering voor alle, niet gezinshoofden, zal velen aanzetten tot effectief gaan werken i.p.v. te blijven "genieten" van de werkloosheidsuitkering.
Geen verplichte rustdagen voor winkels…
Laat ondernemers vrij beslissen over openingsuren. Veel winkels kampen met rentabiliteitsproblemen omdat ze open zijn als er geen klanten komen (omdat die aan het werken zijn) en gesloten zijn als die vrije tijd hebben. Of om het op zijn Stevaerts te zeggen: "een café doet toch ook zijn deuren niet dicht op zaterdagavond”. Een extra winkeldag, bv. op zondag, zorgt onmiddellijk voor een heleboel extra tewerkstelling. Het is fout ervan uit te gaan dat alle werknemers een probleem hebben om op zondag te werken. Het creëert de mogelijkheid om bv. op woensdag een extra vrije dag te hebben voor de kinderen. Uiteindelijk ligt de keuze om deel te nemen aan zondagswerk bij de werknemer zelf? Als hij het niet wil, kan hij steeds de baan weigeren.
Laat ons werknemers belonen voor hun inzet …
Omwille van de hoge lasten is het bijna onmogelijk voor een onderneming om hun medewerkers te belonen. Voor de goede tijden zou er een flexibel en minimum belast dividend moeten beschikbaar zijn voor alle werknemers van een bedrijf.
Veel ondernemers klagen terecht dat men de winsten graag wil delen met de werknemers maar dat daar amper iets van overblijft wil men het toepassen. Een bedrijf zou over de mogelijkheid moeten beschikken om bv. 5 % van zijn winst, VRIJWILLIG, te verdelen over alle medewerkers die het resultaat hebben helpen realiseren. Het zal niet alleen stimulerend en motiverend zijn, het zal ook de koopkracht doen toenemen en zo automatisch de welvaart in stand houden.
Instapbanen … voor zelfstandigen
Het vrij ondernemerschap dient ondersteund te worden door drempelverlagende maatregelen. Starters moeten kunnen beschikken over toegankelijk startkapitaal (zoals de Nederlandse tante Kaat-regeling), een sociale bescherming bij ziekte of tegenslag, aangepaste opleidings- en volgtrajecten…
Ruimtelijke Ordening
Heel wat KMO bedrijven zijn klaar om extra banen te scheppen maar… beschikken niet over de noodzakelijke ruimte of zijn het slachtoffer van de nu reeds jarenlange aanslepende problemen met overheid die na 5 jaar beloven voor een heleboel zonevreemde bedrijven nog altijd geen snel en flexibel antwoord hebben.
Beloon innovatie
Overheidssteun voor bedrijven mag in de toekomst niet enkel gebruikt worden als beloning voor tewerkstelling maar dient ook uitgebreid te worden naar ondersteuning voor innovatieve projecten. Want innovatie is de sleutel naar behoud van bedrijven én tewerkstelling.
Nieuwe rol voor vakbonden…
In de 19de eeuw en dit tot aan de tweede wereldoorlog, waren de vakbonden de belangrijkste maatschappelijke bron van vernieuwing - hun rol is van essentieel belang geweest in het tot stand brengen van onze welvaart en welzijn. Sinds de golden sixties zijn vakbonden echter omgevormd van progressieve motor tot conservatieve belangenvereniging.
De vakbond is meestal tegen iets, zelden voor iets. Ook niet als een verandering op korte termijn een verbetering op lange termijn kan betekenen. Vakbonden moeten eerlijker zijn in het erkennen van marktsystemen en niet langer handelen alsof wij in een geïsoleerde omgeving leven.
Het behouden van welvaart en werkgelegenheid zal niet lukken met slogans en ronkende verklaringen. Het kan enkel met gezond verstand en eerlijkheid.
Wie zich wil opwerpen als een leider van een gemeenschap, moet durven, net zoals ieder goed huisvader weet, af en toe eens wat gas terug te nemen om nadien voluit te kunnen gaan.
rudi@dekerpel.com
K.M.O. ondernemer.
Een resolute wijziging van denken omtrent arbeid zal de enige weg blijken te zijn om België (West-Europa) op de kaart van de tewerkstelling te houden. Want het is een vergissing te denken dat het enkel de industriële jobs zijn die bedreigd worden. Meer en meer gaat men richting Azië en Midden Europa voor het uitvoeren van intellectuele opdrachten zoals programmeren, call-centers, etc. Dus ook de klassieke midden- en hogere beroepen worden op korte termijn bedreigd…
Het wordt dus kiezen : aanpassen of wegrotten. Een alternatief bestaat niet. Arbeid wordt onbetaalbaar omdat het bijna éénzijdig dient om een mandje exuberante sociale voordelen te sponsoren waarin iedereen kan graaien. Men heeft de moed niet eens om het aan enig kritisch onderzoek te onderwerpen laat staan er enige controle op uit te oefenen wat betreft misbruiken. Natuurlijk zijn er echte werklozen die terecht van een vervangingsinkomen kunnen genieten. Maar iedereen weet ook dat er tienduizenden zijn die misbruik maken van het systeem door zwart te werken of niet effectief op zoek te gaan naar een job omdat men het de moeite niet vindt om voor 100 euro extra per maand te gaan werken.
Hoe blijven we dan toch competitief ? En omdat kritiek geen recht heeft zonder alternatief : hierbij 10 ideeën tot het behoud van meer werk in dit land…
Meer werken…
Jarenlang werd geprobeerd de werkloosheid te bestrijden met arbeidsduurvermindering. Het heeft niet alleen helemaal zijn effect gemist, het zorgt er ook voor dat de werkdruk op mensen is toegenomen en we onszelf uit de markt prijzen qua kost en ….
Loonsvermindering zou het welvaartniveau aantasten, maar we kunnen wel met z'n allen een tandje bijzetten door gewoon bv. 10 % langer te werken voor hetzelfde loon. Het kost in wezen niets aan de werknemer behalve zijn tijd en hun baan is verzekerd. Daarbij stijgt de competitiviteit van de onderneming waardoor ze kan groeien en nieuwe mensen aannemen.
Als men morgen in Genk een referendum zou houden onder de werknemers met de keuze: allen 10 % meer werken en alle banen behouden of 36 u. werken en de helft eruit… wat denk u dat het resultaat zou zijn?
Drastische aanpak van misbruiken…
Het is een publiek geheim dat duizenden werklozen onterecht hun vergoeding ontvangen omdat ze niet actief naar werk zoeken omwille van het bijklussen in het zwart. De overheid wil – terecht – de fiscale fraude aanpakken bij ondernemingen maar ontwricht het systeem door de sociale fraude te laten gedijen. Zwartwerk werkt niet alleen marktverstorend maar is ook arbeidsvernietigend bij de ondernemingen die netjes volgens de spelregels opereren.
Werken is leuk…
"werken" moet opnieuw geherwaardeerd worden. Welvaart creëer je niet met slogans maar wel door hard te werken. Men ontwikkelt momenteel een dubbelzinnige perceptie : enerzijds smeekt men om meer banen maar anderzijds stelt men steeds meer onredelijke eisen aan degenen die voor banen zorgen. Men wil stilaan van ieder bedrijf een Disneyland maken, maar zoals iedereen weet: Disney is een sprookjespark en helaas, sprookjes bestaan niet in de bedrijfswereld.
Werken kan ook een bijdrage leveren aan persoonlijke ontplooiing, intellectuele verrijking, voldoening over wat men bereikt… We moeten met z'n allen de vrijetijdsmythe doorbreken.
Opleiding en opvolging
Reeds heel wat opleidingsprogramma's zijn beschikbaar, zowel bij de overheid als het bedrijfsleven. Maar werklozen moeten ook na deze opleidingen aangemoedigd worden instapbanen te aanvaarden die, soms tijdelijk, onder hun niveau zijn. Een beperking van de werkloosheidsuitkering voor alle, niet gezinshoofden, zal velen aanzetten tot effectief gaan werken i.p.v. te blijven "genieten" van de werkloosheidsuitkering.
Geen verplichte rustdagen voor winkels…
Laat ondernemers vrij beslissen over openingsuren. Veel winkels kampen met rentabiliteitsproblemen omdat ze open zijn als er geen klanten komen (omdat die aan het werken zijn) en gesloten zijn als die vrije tijd hebben. Of om het op zijn Stevaerts te zeggen: "een café doet toch ook zijn deuren niet dicht op zaterdagavond”. Een extra winkeldag, bv. op zondag, zorgt onmiddellijk voor een heleboel extra tewerkstelling. Het is fout ervan uit te gaan dat alle werknemers een probleem hebben om op zondag te werken. Het creëert de mogelijkheid om bv. op woensdag een extra vrije dag te hebben voor de kinderen. Uiteindelijk ligt de keuze om deel te nemen aan zondagswerk bij de werknemer zelf? Als hij het niet wil, kan hij steeds de baan weigeren.
Laat ons werknemers belonen voor hun inzet …
Omwille van de hoge lasten is het bijna onmogelijk voor een onderneming om hun medewerkers te belonen. Voor de goede tijden zou er een flexibel en minimum belast dividend moeten beschikbaar zijn voor alle werknemers van een bedrijf.
Veel ondernemers klagen terecht dat men de winsten graag wil delen met de werknemers maar dat daar amper iets van overblijft wil men het toepassen. Een bedrijf zou over de mogelijkheid moeten beschikken om bv. 5 % van zijn winst, VRIJWILLIG, te verdelen over alle medewerkers die het resultaat hebben helpen realiseren. Het zal niet alleen stimulerend en motiverend zijn, het zal ook de koopkracht doen toenemen en zo automatisch de welvaart in stand houden.
Instapbanen … voor zelfstandigen
Het vrij ondernemerschap dient ondersteund te worden door drempelverlagende maatregelen. Starters moeten kunnen beschikken over toegankelijk startkapitaal (zoals de Nederlandse tante Kaat-regeling), een sociale bescherming bij ziekte of tegenslag, aangepaste opleidings- en volgtrajecten…
Ruimtelijke Ordening
Heel wat KMO bedrijven zijn klaar om extra banen te scheppen maar… beschikken niet over de noodzakelijke ruimte of zijn het slachtoffer van de nu reeds jarenlange aanslepende problemen met overheid die na 5 jaar beloven voor een heleboel zonevreemde bedrijven nog altijd geen snel en flexibel antwoord hebben.
Beloon innovatie
Overheidssteun voor bedrijven mag in de toekomst niet enkel gebruikt worden als beloning voor tewerkstelling maar dient ook uitgebreid te worden naar ondersteuning voor innovatieve projecten. Want innovatie is de sleutel naar behoud van bedrijven én tewerkstelling.
Nieuwe rol voor vakbonden…
In de 19de eeuw en dit tot aan de tweede wereldoorlog, waren de vakbonden de belangrijkste maatschappelijke bron van vernieuwing - hun rol is van essentieel belang geweest in het tot stand brengen van onze welvaart en welzijn. Sinds de golden sixties zijn vakbonden echter omgevormd van progressieve motor tot conservatieve belangenvereniging.
De vakbond is meestal tegen iets, zelden voor iets. Ook niet als een verandering op korte termijn een verbetering op lange termijn kan betekenen. Vakbonden moeten eerlijker zijn in het erkennen van marktsystemen en niet langer handelen alsof wij in een geïsoleerde omgeving leven.
Het behouden van welvaart en werkgelegenheid zal niet lukken met slogans en ronkende verklaringen. Het kan enkel met gezond verstand en eerlijkheid.
Wie zich wil opwerpen als een leider van een gemeenschap, moet durven, net zoals ieder goed huisvader weet, af en toe eens wat gas terug te nemen om nadien voluit te kunnen gaan.
rudi@dekerpel.com
K.M.O. ondernemer.
Open brief aan Vincent Van Quickenborne - deel 2
We zijn dus in de fase gekomen dat we personeel gaan aanwerven. Met meer dan 500.000 werklozen zou je veronderstellen dat het een beetje soepel zal gaan. Hierbij een overzicht van de vervullen formaliteiten:
* aansluitingsverklaring bij Sociaal Secretariaat - 4 blz.
* overeenkomst met Sociaal Secretariaat - 1 blz. - gegevens idem als hierboven
* mandaat aan groepspolis rechtsbijstand - 1 blz. - gegevens idem als hierboven
* aansluitingsverklaring bij Externe Dienst voor Preventie en Bescherming op het werk - 2 blz. - gegevens idem als hierboven
* aansluitingsverklaring Acerta - 2 blz. - gegevens idem als hierboven
* R.S.Z. - Verzoek tot identificatie als werkgever - 3 blz. - gegevens idem als hierboven
* Procuratie R.S.Z. - 1 blz. - gegevens idem als hierboven
* Volmacht aan de Administratie van Directe Belastingen - 1 blz. - gegevens idem als hierboven
Wordt vervolgd...
* aansluitingsverklaring bij Sociaal Secretariaat - 4 blz.
* overeenkomst met Sociaal Secretariaat - 1 blz. - gegevens idem als hierboven
* mandaat aan groepspolis rechtsbijstand - 1 blz. - gegevens idem als hierboven
* aansluitingsverklaring bij Externe Dienst voor Preventie en Bescherming op het werk - 2 blz. - gegevens idem als hierboven
* aansluitingsverklaring Acerta - 2 blz. - gegevens idem als hierboven
* R.S.Z. - Verzoek tot identificatie als werkgever - 3 blz. - gegevens idem als hierboven
* Procuratie R.S.Z. - 1 blz. - gegevens idem als hierboven
* Volmacht aan de Administratie van Directe Belastingen - 1 blz. - gegevens idem als hierboven
Wordt vervolgd...
Open brief aan Vincent Van Quickenborne
Mijnheer de Staatssecretaris,
Beste Vincent,
Actieve beleidsmensen verliezen vaak, door het vele werk, een beetje voeling met de werkelijkheid... Ik ken uw goede bedoelingen en daarom wil ik je een handje helpen door chronologisch verslag uit te brengen van onze administratieve ervaringen bij het oprichtten van EUROTUIN 2.
Deel 1: 3 weken na oprichting ontvang je een briefje van het R.S.V.Z. (Rijksinstituut voor de sociale verzekeringen der zelfstandigen) met het verzoek de vennootschap aan te sluiten bij een sociaal verzekeringsfonds (wat er sociaal aan is, is mij een vraag, maar soit).
Zo gezegd zo gedaan: bij één van de erkende instellingen op de verso-kant van de brief aangeklopt en dan bekom je een aansluitingsformulier waarin je zowat alle reeds beschikbare informatie nog eens moet vermelden, wat heel wat tijd in beslag neemt want de oprichtingsakte zit veilig opgeborgen, het BTW nummer is dan weer een ander mapje, etc. ...
TIP 1: naar mijn informatie haalt het R.S.V.Z. deze informatie vanuit de kruispuntbank voor ondernemingen. Waarom de onderneming niet een reeds vooraf ingevuld formulier bezorgen (met de reeds beschikbare informatie zoals oprichtingsdatum, adres maatschappelijke zetel, zaakvoerder, bedrijsftak, etc.) met enkel nog verder aan te vullen (waarom trouwens niet via een website):
- financiële rekening
- evt. tel. & fax en e-mail
en tot slot: welk sociaal verzekeringsfonds verkiest men (aan te duiden uit de lijst op verso kant).
Resultaat: Klassieke versie (min. 30 min invultijd) - Versie 2: 3 minuten.
Vriendelijke groeten,
Rudi De Kerpel.
Zaakvoerder Eurotuin
Merelbeke & Deinze.
Beste Vincent,
Actieve beleidsmensen verliezen vaak, door het vele werk, een beetje voeling met de werkelijkheid... Ik ken uw goede bedoelingen en daarom wil ik je een handje helpen door chronologisch verslag uit te brengen van onze administratieve ervaringen bij het oprichtten van EUROTUIN 2.
Deel 1: 3 weken na oprichting ontvang je een briefje van het R.S.V.Z. (Rijksinstituut voor de sociale verzekeringen der zelfstandigen) met het verzoek de vennootschap aan te sluiten bij een sociaal verzekeringsfonds (wat er sociaal aan is, is mij een vraag, maar soit).
Zo gezegd zo gedaan: bij één van de erkende instellingen op de verso-kant van de brief aangeklopt en dan bekom je een aansluitingsformulier waarin je zowat alle reeds beschikbare informatie nog eens moet vermelden, wat heel wat tijd in beslag neemt want de oprichtingsakte zit veilig opgeborgen, het BTW nummer is dan weer een ander mapje, etc. ...
TIP 1: naar mijn informatie haalt het R.S.V.Z. deze informatie vanuit de kruispuntbank voor ondernemingen. Waarom de onderneming niet een reeds vooraf ingevuld formulier bezorgen (met de reeds beschikbare informatie zoals oprichtingsdatum, adres maatschappelijke zetel, zaakvoerder, bedrijsftak, etc.) met enkel nog verder aan te vullen (waarom trouwens niet via een website):
- financiële rekening
- evt. tel. & fax en e-mail
en tot slot: welk sociaal verzekeringsfonds verkiest men (aan te duiden uit de lijst op verso kant).
Resultaat: Klassieke versie (min. 30 min invultijd) - Versie 2: 3 minuten.
Vriendelijke groeten,
Rudi De Kerpel.
Zaakvoerder Eurotuin
Merelbeke & Deinze.
.jpg)
